ਸ਼ਰਾਬੀ ਢਾਡੀ ਦਾ ਮੁਆਇਨਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਇੰਚਾਰਜ ਦੀ ਹੀ ਬਦਲੀ

ਤਲਵੰਡੀ ਸਾਬੋ
ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਅਹੁਦੇਦਾਰ ਪੰਥ ਵਾਸਤੇ ਕਿੰਨੀ ਘਟੀਆਂ ਸੋਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇਲਮ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੈ । ਹੁਣ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਾਦਰਸ਼ਾਹੀ ਫੁਰਮਾਨ ਸਦਕਾ ਸਥਿਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਘਟਨਾ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰੀ ਕਿ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਢਾਡੀ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਮਿੱਠੜੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਸਤਿਕਾਰ ਸਭਾ ਦੇ ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਖਿਲਾਫ਼ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਉੱਪ ਦਫ਼ਤਰ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਭਰਪੂਰ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਰਾਬੀ ਢਾਡੀ ਦਾ ਡਾਕਟਰੀ ਮੁਆਇਨਾ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਢਾਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਭਰਪੂਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਬਦਲੀ ਤਲਵੰਡੀ ਸਾਬੋ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਇਸ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਨਿਖੇਧੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੰਤ ਸਮਾਜ ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਬਾਬਾ ਬਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾਦੂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਖਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਖੇਧੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਬਾਬਾ ਬਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸ੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ (ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ ) ਮਾਲਵੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਹੇ ਪਤਿੱਤਪੁਣੇ, ਦੇਹਧਾਰੀ ਗੁਰੂਆਂ ,ਨਸਿ਼ਆਂ, ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਖਿਲਾਫ਼ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾ ਕੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੰਰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਲੜ ਲੱਗਣ ਲਈ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਲਈ ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਖਰਚ ਰਹੀ ਹੈ । ਤੇ ਇਸ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ ਵੱਲੋਂ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ ਢਾਡੀ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਮਿੱਠੜੀ ਵਰਗੇ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਫੜਕੇ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ੇ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਭਰਪੂਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਬਦਲੀ ਦਿੱਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਉਨਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਖਿਲਾਫ਼ ਕੀਤੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਲਹਿਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਚਿੰਨ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਇਹ ਚਰਚਾ ਜ਼ੋਰਾਂ ਤੇ ਹੈ ਕਿ ਢਾਡੀ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਮਿਠੜੀ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨੇੜਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਖਮਿਆਜਾ ਇੰਚਾਰਜ ਭਰਪੂਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਭੁਗਤਣਾ ਪਿਆ ਹੈ ।

ਲਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਾਇਰ : ਏਜਾਜ਼ ਰਿਆਜ਼

ਹਰਮੇਲ ਪਰੀਤ
ਏਜਾਜ਼ ਰਿਆਜ਼ ਲਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਾਇਰ ਹੈ। ੨੦ ਸਾਲਾ ਏਜਾਜ਼ ਬੀ.ਕਾਮ (ਦੂਜਾ ਸਾਲ) ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪਰਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਇਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਏਜਾ਼ਜ ਨੇ ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੋਂ ਹੀ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਮਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸਦਾ, ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਹਾਇਤ ਹੀ ਪੁਖਤਗੀ ਨਾਲ ਬਿਆਨਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਝ ਸ਼ੇਅਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸ਼ਾਹਦੀ ਭਰਦੇ ਨੇ। ਦੇਖੋ :
ਅਪਨੇ ਕਾਤਿਲ ਕੀ ਜ਼ਹਾਨਤ ਸੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੂੰ ਮੈ.,
ਰੋਜ਼ ਇਕ ਮੌਤ ਨਏ ਤਰਜ਼ ਕੀ ਈਜ਼ਾਦ ਕਰੇ।
ਜਾਂ
ਸੋਚ ਰਖਨਾ ਭੀ ਜਰਾਇਮ ਮੇ ਹੈ ਸ਼ਾਮਿਲ ਅਬ ਤੋ,
ਵਹੀ ਮਾਅਸੂਲ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਬਾਤ ਪੇ ਫਸਾਦ ਕਰੇ।
ਏਜਾਜ਼ ਉਰਦੂ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੋਹਾਂ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਿਆਂ ਇਹ ਯਕੀਨ ਬੱਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਨੀਆ -ਇ-ਸ਼ਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨੁਮਾਇਆ ਮੁਕਾਮ ਬਣਾ ਸਕਣ ਦੀ ਸਲਾਹੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪੇਸ਼ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ
ਬਚਪਨ
ਜਦੋ. ਅਸੀਂ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।
ਉਹ ਦਿਨ ਵੀ ਬੜੇ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।

ਸਾਰੀ ਦਿਹਾੜੀ ਅਸੀਂ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਣੀਆਂ,
ਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡੇ ਵੀ ਨੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।

ਡਰ ਤੇ ਖ਼ੌਫ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ,
ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਟੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।

ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਨਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਕੰਨ ਮਰੋੜ ਕੇ,
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੱਗੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।

ਪੰਜ ਪੰਜ ਰੁਪਏ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਈਦੀ ਕੱਠੀ ਕਰਨੀ,
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੱਲੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।

ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਬਾਲ ਖੇਡਦੇ ਨੇ ਗੇਂਦ ਬੱਲੇ,
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਗੁੱਲੀ ਡੰਡੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।

ਹੁਣ ਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਵਾਂ ਏਜਾਜ਼,
ਨਿੱਕੇ ਹੋਣਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਜ਼ੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।
-ਗ਼ਲੀ ਨੰਬਰ ੪੫, ਹਾਊਸ ਨੰਬਰ: ੨,
ਮਾਚਿਸ ਫੈਕਟਰੀ, ਸ਼ਾਹਦਰਾ,
ਲਾਹੌਰ (ਪਾਕਿਸਤਾਨ) :
00923229958481

ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਬੱਲੇ ਬੱਲੇ!

ਵੈਨਕੂਵਰ (ਪ੍ਰੋ : ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਧਾਲੀਵਾਲ)
ਹਾਕੀ ਦੇ ਅੱਖੀਂ ਡਿੱਠੇ ਹਾਲ ਦੀ ਕੁਮੈਂਟਰੀ

ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ’ਚ ਵਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੀ. ਵੀ. ਚੈਨਲਾਂ ਉਪਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਖੇਡ ਹਾਕੀ ਦੀ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਕੌਮੀ ਖੇਡ ‘ਆਈਸ ਹਾਕੀ’ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਦਰਸ਼ਕ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬਰਾਡਕਾਸਟਿੰਗ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ (ਸੀ. ਬੀ. ਸੀ.) ਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਨਾਲ, ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ’ਚ ਅੱਖੀਂ ਡਿੱਠਾ ਹਾਲ ਜਾਣ ਸਕਣਗੇ। ਪੰਜਾਬੀ ’ਚ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਜੰਮਪਲ ਦਸਤਾਰਧਾਰੀ ਨੌਜਵਾਨ 27 ਸਾਲਾ ਪਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ 24 ਸਾਲਾ ਹਰਨਰਾਇਣ ਸਿੰਘ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਭਰ ’ਚ ਵਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਟਰਾਂਟੋ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਆਰਗੇਨਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਆਫ ਸਿੱਖ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸ. ਪਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਿਆਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬੀਤੇ ਵਰ•ੇ ਅਕਤੂਬਰ ਤੋਂ ਉਨਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ’ਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕੌਮੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕੌਮੀ ਚੈਨਲਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਾ ਰਹੀ, ਜਦੋਂ ਲੱਖਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦਰਸ਼ਕ ਮੀਡੀਏ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤੇ ਚੈਨਲਾਂ ਦੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ’ਚ ਲਗਾਤਾਰ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ। ਪਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅੱਜਕੱਲ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਓਮਨੀ ਟੈਲੀਵਿਯਨ ’ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਸ਼ੋਅ ‘ਚੜਦੀ ਕਲਾ’ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰੌਜਰਜ਼, ਬੈਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਅ ਚੈਨਲਾਂ ’ਤੇ ਹਾਕੀ ਸੀਜ਼ਨ ਦੌਰਾਨ ਹਰ ਸ਼ਨਿਚਰਵਾਰ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ’ਚ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੂਜੇ ਗੁਰਸਿੱਖ ਨੌਜਵਾਨ ਸ. ਹਰਨਰਾਇਣ ਸਿੰਘ ਕੈਲਗਿਰੀ ਦੇ ਜੰਮਪਲ ਹਨ। ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬਰਾਡਕਾਸਟਿੰਗ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ ਰੇਡੀਓ ਦੇ ਰਿਪੋਰਟਰ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਮਿੱਠਬੋਲੜੇ ਬੁਲਾਰੇ ਸ. ਸਿੰਘ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾਣ ਭਾਰਤ ’ਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਖੇਡ ਮੰਤਰੀ ਡਾ. ਮਨੋਹਰ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ ਵੀ ਕੈਨੇਡਾ ਵਾਂਗ, ਕੌਮੀ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਲਈ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਲਈ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਨਵੇਂ ਖਿਡਾਰੀ ਅਤੇ ਖੇਡ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਣਗੇ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਰਾਗਾਂ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸੋਝੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਰਨਰਾਇਣ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਵਸਦਾ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ‘ਪੰਜਾਬੀ’ ਲਿਖਵਾਏ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਲਹਿੰਦੇ ਤੇ ਚੜਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖਿੱਤੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਭਾਸ਼ਾ’ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰੇ।
ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਚੈਨਲਾਂ ਤੇ ਇਸ ਸ਼ਨਿਚਰਵਾਰ 28 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਕੁਮੈਂਟਰੀਂ ਟੋਰਾਂਟੋ ਅਤੇ ਔਟਵਾ ਦਰਮਿਆਨ ਅਤੇ ਅੰਡਮਿੰਟਨ ਤੇ ਮਿਨੀਸੋਟਾ ਵਿਚਕਾਰ ਖੇਡੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੈਚਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ।

ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਬੋਲੀ ਕਿਉਂ?

ਪ੍ਰੋ. ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਧਾਲੀਵਾਲ
ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਸ਼ਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਮੌਖਿਕ ਜਾਂ ਲਿਖਤੀ ਰੂਪ ’ਚ, ਆਪਣੇ ਖਿਆਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। 21ਵੀਂ ਸਦੀ ’ਚ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ-ਸੰਚਾਰ ਮਾਧਿਅਮ ਵਜੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਨਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਸਤੀਵਾਦ ਦੇ ਦੌਰ ’ਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਮਾਰਾਜਵਾਦੀਆਂ ਵਲੋਂ ਥੋਪੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ‘ਸੰਸਾਰੀਕਰਣ’ ਦੇ ਯੁੱਗ ’ਚ ‘ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਰਾਹ’ ਦੱਸਦਿਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦੁਨੀਆਂ ’ਚ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ 10ਵੀਂ ਜ਼ੁਬਾਨ ਹੈ। ਲਹਿੰਦੇ ਤੇ ਚੜ•ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਏਸ਼ੀਅਨ ਤੇ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀਅਤ ਵੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸਿੰਘਾਪੁਰ, ਮਲੇਸ਼ੀਆ, ਇੰਗਲੈਂਡ, ਕੈਨੇਡਾ, ਅਮਰੀਕਾ, ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ, ਅਸਟਰੇਲੀਆ, ਨਾਰਵੇ, ਫਰਾਂਸ ਆਦਿ ਦਰਜਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ’ਚ, ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਦਾਰੇ ਕਾਇਮ ਹਨ।
ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ 111 ਵਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਵੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਸੰਚਾਰ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਬਣੀ। ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਕੈਨੇਡਾ ਆਏ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ‘ਸੁਦੇਸ਼ ਸੇਵਕ’ ਨਾਂ ਦਾ ਅਖਬਾਰ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਪੜੀ ਜਾਣ ਲੱਗੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਸ਼ਾਕ, ਪੰਜਾਬੀ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਪਿਛਲੀ ਇੱਕ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਅਨਿੱਖੜਵਾਂ ਅੰਗ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੋ¦ਬੀਆ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ‘ਦੂਜੀ ਭਾਸ਼ਾ’ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਹੈ। ਉਂਟਾਰੀਓ, ਅਲਬਰਟਾ ਅਤੇ ਮੈਨੀਟੋਬਾ ਸੂਬਿਆਂ ’ਚ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰੀ, ਵੈਨਕੂਵਰ, ਐਬਟਸਫੋਰਡ, ਮਿਸੀਸਾਗਾ, ਬਰੈਂਪਟਨ, ਐਡਮਿੰਟਨ, ਕੈਲਗਿਰੀ, ਵਿਲੀਅਮਜ਼ਲੇਕ, ਮੇਰਟ ਤੇ ਨਿਊ ਵੈਸਟਮਿਨਸਟਰ ਸਣੇ, ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਕਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ’ਚ ਸਕੂਲੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਵੀ ਪੜ•ਾਈ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਸੰਨ 2006 ਦੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜਾਬੀ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਛੇਵੀਂ ਜ਼ੁਬਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸਥਿਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜੇਕਰ 2011 ਦੀ ਮਰਦਸ਼ੁਮਾਰੀ ’ਚ ਕੈਨੇਡਾ ਵਸਦੇ, ਚੜ•ਦੇ ਅਤੇ ਲਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਖਵਾਈ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਮੁਲਕ ’ਚ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੌਥੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਾਸ਼ਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਕੈਨੇਡਾ ਬਹੁ-ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਠੋਸ ਕਲਚਰ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਖੂਬਸੂਰਤ ਗੁਲਦਸਤੇ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੋਨਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਸੰਵਾਰਿਆ, ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਤੇ ਨਿਖਾਰਿਆ ਹੈ। ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਮੂਲਵਾਸੀ ‘ਨੇਟਿਵ ਇੰਡੀਅਨਜ਼’ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੁਝ ਕੁ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਮੁੱਚਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਹੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਹੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬਣ ਗਈ। ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਫਰੈਂਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਸਿਆਸੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ‘ਫਰੈਂਚ ਜ਼ੁਬਾਨ’ ਵੀ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਕੌਮੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਈ ਹੈ। ਗਹੁ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਜਾਏ ਤਾਂ ਬਾਹਰੋਂ ਆਈਆਂ ਕੌਮਾਂ ਨੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਮੂਲੋਂ ਹੀ ਬਦਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਵਾਲ ਇਹ ਉਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਕਤ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਆ ਵਸਣ ਮਗਰੋਂ ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ’ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ’ (ਫੌਰਨ ਲੈਂਗੂਏਜ) ਕਿਉਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਗੰਭੀਰ ਮੁੱਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਡੂੰਘੇ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੰਨ 1897 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕੈਨੇਡਾ ਵਸਦੇ ਲੱਖਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਕ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ, ਸਮਾਜਿਕ, ਧਾਰਮਿਕ ਤੇ ਵਿੱਦਿਅਕ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਥਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ 9 ਪੰਜਾਬੀ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੂਬਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਬਣ ਕੇ ਸ਼ੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ’ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ।
ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਚਾਰ ਸੂਬਿਆਂ ’ਚ ਪ੍ਰਾਂਤਕ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰਾਂ ’ਚ ਦਰਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੰਜਾਬੀ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ’ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ’ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਵਿੱਦਿਅਕ ਵਿਕਾਸ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਡਾਕਟਰਾਂ, ਇੰਜਨੀਅਰਾਂ ਤੇ ਸਾਇੰਸਦਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਏ ਯੋਗਦਾਨ ਤੇ ਕੀਤੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਵਿਦੇਸ਼ੀ। ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਉ¤ਨਤੀ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜ਼ਨਸਮੈਨ, ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਤੇ ਧਨਾਢ ਵਡਮੁੱਲਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾ ਕੇ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਅਮੀਰੀ’ ਨੂੰ ਚਾਰ ਚੰਨ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਉਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਤਰੱਕੀ’ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਮਾਹਰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਫਸਲਾਂ ਉਗਾ ਕੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਕ ਝਾਕੀ ਨਾਲ, ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ‘ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀ’ ਬਣ ਕੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ’ ਬਣ ਕੇ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਉ¤ਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਪਰੋਕਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦੇਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਾਨਾਮੱਤਾ ਅੰਗ ਬਣ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਆਪਣੀ ‘ਮਾਂ-ਬੋਲੀ’ ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਉਂ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਨਹੀਂ? ਏਨੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕੈਨੇਡਾ ਵਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ’ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਸਰਾਸਰ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤਾਂ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਬੇਗਾਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਬੇਗਾਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ। ਸਰਕਾਰੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬਣੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਜਦੋਂ ‘ਫੌਰਨ ਲੈਂਗੂਏਜ਼’ ਵਜੋਂ ਅੰਕਿਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਣਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ।
ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਅਜੇ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਬੋਲੀ’ ਮੰਨੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕਸੂਰਵਾਰ, ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਖੁਦ ਵੀ ਹਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੋਲੀ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਲਈ ਰਾਜਸੱਤਾ ਵੀ ਅਹਿਮ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਉਨਾਂ ’ਚੋਂ ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ (ਮੋਅ) ਸਹੋਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਹੁਤੇ ਗੰਭੀਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਖੁਦ ਤਾਂ ਰਾਜੇ-ਰਾਣੀਆਂ ਬਣਨਾ ਲੋਚਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਚਾਹੇ ਗੋਲੀ-ਦਾਸੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਉਹ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬੋਲੀ’ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ, ਸੰਵਾਦ ਰਚਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਈ ਪੰਜਾਬੀ ਨੇਤਾ ਤਾਂ ਵੋਟਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ’ਚ ਆਪਣੇ ਸਾਈਨ ਬੋਰਡਾਂ ’ਤੇ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਲਿਖਦੇ, ਅਖੇ ਗੋਰਿਆਂ ’ਚ ਇਸ ਦਾ ‘ਬੁਰਾ ਅਸਰ’ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ•ਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝਾਵੇ ਕਿ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਸੀ ਤਾਕਤ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬੋਲੀ ‘ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ’ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਬਾਹਰੋਂ ਆ ਕੇ ਇੱਥੇ ਵਸੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਪੰਜਾਬੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਲੋਕ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬੋਲੀ’ ਦਾ ਦਰਜਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿਵਾ ਸਕਦੇ। ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਵਸਦੇ ਜਿਹੜੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜਨ-ਗਣਨਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ’ਚ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖਵਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਸੂਰਵਾਰ ਹਨ। ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਵਸੋਂ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜਾਹ ਫੀਸਦੀ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਲਾਹਪ੍ਰਵਾਹੀ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਖਵਾਉਣੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ’ਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ’ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੈਨੇਡਾ ਵਸਦੇ ਪੂਰਬੀ ਤੇ ਪੱਛਮੀ ਪੰਜਾਬਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਲਿਖਵਾਉਣ ਤਾਂ ਇਸਦੀ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਭਾਸ਼ਾ’ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਯਕੀਨੀ ਹੈ।
ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਪੰਜਾਬੀ ਵਪਾਰੀ ਭਾਈਚਾਰਾ ਚਾਹੇ ਦੇਸ਼ ’ਚ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਥਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਲਈ ਸੱਚੀ-ਸੁੱਚੀ ਪਹੁੰਚ ਦੀ ਅਜੇ ਵੀ ਘਾਟ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਵੈਨਕੂਵਰ ਦੇ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ, ਸਰਕਾਰੀ ਹਸਪਤਾਲਾਂ, ਸਿਟੀ ਹਾਲਾਂ ਤੇ ਪਬਲਿਕ ਸਕੂਲਾਂ ਬਾਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਨਾਮ ਪੜਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਬਹੁਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਪਾਰੀ ਆਪਣੇ ਅਦਾਰੇ ਬਾਹਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਬੋਰਡ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਢਿੱਲਮੱਠ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਕੁ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਕੀ ਆਪਣੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ, ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਫਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣੋਂ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਮੰਤਰੀ ਜਾਂ ਵਿਧਾਇਕ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਬਿਜ਼ਨਸ ਕਾਰਡਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪੰਜਾਬੀ ’ਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣੋਂ ਝਿਜਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪੰਜਾਬੀ ਆਪਣੇ ਪਛਾਣ ਪੱਤਰ ਸਿਰਫ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ’ਚ ਹੀ ਛਪਵਾ ਕੇ ‘ਮਾਂ ਬੋਲੀ’ ਪੰਜਾਬੀ ਵਲੋਂ ਬੇਰੁਖੀ ਦਾ ਸਬੂਤ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬੋਲੀ’ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਲਈ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਪੇ ਵੀ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਅ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਅੰਦਰ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਸਕੂਲਾਂ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਪੜਨ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ। ਜੇਕਰ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਪੀੜੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਖਣ ਪੜਨ ਤੋਂ ਬੇਮੁੱਖ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਹੋਵੇਗ
ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਗਲੋਂ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ’ ਦਾ ਜੰਜਾਲ ਲਾਹੁਣ ਲਈ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ, ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ, ਲੇਖਕਾਂ, ਵਪਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲਹਿਰ ਚਲਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਭਾਸ਼ਾ’ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕੇਗੀ।
www.punjabinewsonline.com

ਕਿਉਂ ਵੱਧ ਰਿਹੈ ਬਠਿੰਡਾ ਇਲਾਕੇ 'ਚ 'ਕੁਦੇਸਣਾਂ' ਵਸਾਉਣ ਦਾ ਰਿਵਾਜ਼ ?

ਨਿਰਮਲ ਸਿੰਘ
ਬਠਿੰਡਾ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਨਵੀਂ ਰਿਵਾਇਤ ਪਣਪ ਰਹੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪੂਰਬੀ ਇਲਾਕੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਸਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਰੀਬ ਛੇ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹੀ ਗਈ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਦੀ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਭਰ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ''ਇਹਨਾਂ'' (ਉਸ ਦੇ ਮੌਜ਼ੂਦਾ ਪਤੀ) ਦੀ ਦੱਸ ਪਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਦਰਅਸਲ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਦਾ ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਹੋਇਟਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮਹਿਜ 16 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੇਕਿਆਂ ਦਾ ਨਾਂਅ ''ਸ਼ਾਇਰਾ'' ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ 29 ਸਾਲਾਂ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਨਵਾਂ ਨਾਮ 'ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ' ਰੱਖ ਦਿਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭੁਖਮਰੀ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਲੇ ਪੰਜਾਬ ਸੂਬੇ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ? ਸ਼ਾਇਰਾ ਉਰਫ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਭਲੀਭਾਂਤ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਆਪਣੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਨੰਗੀ ਚਿੱਟੀ ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੈਕਸ ਅਨੁਪਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਵੇਂ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਔਰਤਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦੀ ਬਠਿੰਡਾ ਜਾਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅੰਦਰਖਾਤੇ ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ ਖ੍ਰੀਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਹਰ ਤੀਜੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਬਲੀ ਤੋਂ ''ਵਿਆਹ'' ਕੇ ਆਈਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਮਿਲਣਗੀਆਂ। ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਹੁਣ 35 ਸਾਲਾ ਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਵੀ (ਮੁੱਲ ਦੀ ਤੀਵੀਂ) ਖ੍ਰੀਦੀ ਗਈ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਹੇਗਾ ਕਿ ਮੇਰੀ (ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ) ਇਹ ਸ਼ਾਦੀ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਦੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿਤਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਕਾਫੀ ਅਰਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਕੋਲ ਪੰਜ ਕਿੱਲੇ ਵਾਹੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਸਾਇਆ ਸਿਰ 'ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੇ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਰਾ ਉਰਫ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਦੀ ਕੰਡਵਾਲਾ ਪਿੰਡ 'ਵਿਆਹ' ਕੇ ਆਈ ਭੈਣ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਸਹਿਮਤੀ ਭਰ ਦਿਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਰਾ ਨਾਲ 'ਆਨੰਦ ਕਾਰਜ' ਕਰ ਲਿਆ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਕੁਝ ਭੇਤ ਭਰਿਆ ਹਾਸਾ ਵੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਦੀ ਦਾ ਕਿੱਸਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਇਰਾ ਤੋਂ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਬਣੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਹੁਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਸੁਖਾਵਾਂ ਸਲੂਕ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਾਫੀ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸ਼ਾਇਰਾ ਦਾ ਸਮਾਜਿਕ ਬਾਈਕਾਟ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਬਹੁਤੀਆਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰ੍ਹੇਆਮ ਉ¤ਚੀ ਸਾਰੀ ''ਡੱਡੂ ਖਾਣੀ'' ਕਹਿ ਕੇ ਦੁਤਕਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ।
ਸ਼ਾਇਰਾ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਪੰਜਾਬੀ ਫਰਾਟੇਕਾਰ ਬੋਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸਮੇਂ ਨੇ ਜ਼ਖਮਾਂ 'ਤੇ ਮਲ੍ਹਮ ਲਗਾਈ। ਸ਼ਾਇਰਾ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਪੇਂਡੂ ਰਸਮਾਂ ਰਿਵਾਜ ਸਮਝਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਟਿਚਕਰਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਆਕੜ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਾਇਰਾ ਨੂੰ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਿਆ। ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਹਨ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਰਾ ਨਹੀਂ ''ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ'' ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪੰਜਾਬਣ ਮਾਂ ਹਾਂ, ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਦੁਪੱਟੇ ਵਿਚ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਪਰਦਾ ਹਟਾਉਂਦਿਆਂ ਗੱਲ ਤੋਰਦੀ ਹੈ, ''ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਪੈਸੇ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਿਆਂ ਖੁਦ ਹੀ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਸ਼ਾਦੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ( ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ) ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਦੀ ਦੇ ਖ਼ਰਚ ਬਹਾਨੇ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਕੁਝ ਪੈਸੇ ਹਥਿਆ ਲਏ ਜਾਣ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਖਰਕਾਰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧ ਹੀ ਤੋੜ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਇਸੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਮੁਟਿਆਰ ਸੋਨਾ ਅਜੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਤੋਂ ਸੱਖਣੀ ਹੈ ਤੇ 'ਮਨਦੀਪ ਕੌਰ' ਵਜੋਂ ਅਜੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।
'ਮਨਦੀਪ ਕੌਰ' ਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਹੁਰੇ ਘਰ ਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੱਸ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗਰੀਬੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਮਾਲਦਾ ਇਲਾਕੇ (ਹੁਬਲੀ) ਦੀ ਇਸ ਲੜਕੀ ਨਾਲ ਕਰਨ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕੀਤਾ।
ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਲੜਕੀ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰ ਸਕਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਪੈਸਾ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਾਲੀ ਹਾਲਤ ਸਾਡੇ ਪੱਲੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਿਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਘਰ ਦਾ ਗੋਹਾ ਕੂੜਾ ਵੀ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸੀ। ਗੋਮਤੀ ਖੁਰਦ 'ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਸਕੱਤਰ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਲੀ ਹਾਲਤਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਕੁਦੇਸਣਾਂ' ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਬਹੁਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਾ ਮੋਹਿੰਜਦੋੜੋ ਦੇ ਦਰਾਵੜੀ ਜ਼ਮਾਨੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਏ। ਜੜ੍ਹ ਨਾਲੋਂ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਦੇ ਟਾਹਣ ਉ¤ਚੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ
SENDER
GREWAL AMARJIT SINGH
HONG KONG
PH: 852-93737550

ਕੁਰਸੀ ਨਾਚ ਨਚਾਏ -2

ਹਰਮਿੰਦਰ ਜੱਸੀ ਦੀ ਅੰਦਰਖਾਤੇ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ?
ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ
ਬਠਿੰਡਾ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਸੀਟ ਜਿੱਤਣ ਮਗਰੋਂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਪਿੱਛੋ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਗਰਮ ਹੋਏ ਵਿਧਾਇਕ ਹਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੱਸੀ ਨੇ ਬਠਿੰਡਾ ਲੋਕ ਸਭਾ ਸੀਟ ਤੋਂ ਦਾਅਵੇਦਾਰੀ ਜਿੱਤਾ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸਿਆਸਤ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ । ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਨੀਮ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਖਾਮੋਸੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਡੇਰਾ ਸਿਰਸਾ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਗੁਰਮੀਤ ਰਾਮ ਰਹੀਮ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕੁੜਮ ਹਰਮਿੰਦਰ ਜੱਸੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੱਪ ਤੋੜਦਿਆਂ ਇਹ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਠਿੰਡਾ ਸੀਟ ਤੋਂ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਟਿਕਟ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜਬੂਤ ਦਾਅਵੇਦਾਰ ਹਨ ।
ਪਹਿਲਾਂ ਲਗਭਗ ਚੁੱਪ ਹੀ ਰਹੇ ਜੱਸੀ ਦੀ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਜਿੱਥੇ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹੈ ਉੱਥੇ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਖੇਮੇ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਵੀ ਪੈਂਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸਿਆਸੀ ਮਾਹਿਰਾਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਇਹ ਗੱਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਕਿ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਬੇਟੇ ਯੁਵਰਾਜ ਰਣਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਮਾਲਵੇ ਵਿਚ ਲੋਕ ਅਧਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੈਅਭੀਤ ਹੈ ।
ਕਿਆਸਅਰਾਈਆਂ ਇਹ ਵੀ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਾਂਗਰਸ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਯੁਵਰਾਜ ਰਣਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਚੋਣ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਖੁਦ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਨਹੀਂ । ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਰਸਿਮਰਤ ਕੌਰ ਬਾਦਲ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ‘ਨੰਨ੍ਹੀ ਛਾਂ’ ਨਾਲ ਲੋਕ ਅਧਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਢਮਢਮਾ ਰਚਿਆ ਸੀ ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਦੀ ਆੜ ਵਿੱਚ ਛੁਪੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਭਾਂਪ ਲਿਆ ਹੈ। ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਲੰਗਰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬੀਬੀ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਵੀ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਾਜਸੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕੀ । ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਖੁਦ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਵਾਲੀ ਕੁਰਸੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਮੈਦਾਨ ‘ਚ ਨਿਤਰਣ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਯਕੀਨੀ ਹੈ ।
ਸੂਤਰਾਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਹਰਸਿਮਰਤ ਕੌਰ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਚੋਣ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਤਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਹਾਲੇ ਰਸਮੀ ਐਲਾਨ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ । ਸ਼ਾਇਦ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਮਜਬੂਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਾਂਗਰਸ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਵੱਲੋਂ ਕਾਂਗਰਸੀ ਉਮੀਦਵਾਰ ਐਲਾਨਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂਕਿ ਰਣਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇਹ ਸੀਟ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਬਾਦਲ ਦਲ ਕੋਲ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮੌਕਾ ਹੋਵੇਗਾ ।
ਹਰਮੰਦਰ ਜੱਸੀ ਵੱਲੋਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਦੀ ਟਿਕਟ ਦਾਅਵੇਦਾਰ ਹੋਣਾ ਵੀ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸਿਆਸੀ ਸੰਧੀ ਦਾ ਇੱਕ ਨਮੂਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਸੂਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰਮੰਦਰ ਜੱਸੀ ਅਤੇ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੇੜਤਾ ਬਹੁਤ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਸਮਝੋਤੇ ਤਹਿਤ ਜੱਸੀ ਇਸ ਸੀਟ ਤੋਂ ਦਾਅਵੇਦਾਰੀ ਦਿਖਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਟਿਕਟ ਮੰਗਣ ਵਿਚ ਸਫ਼ਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਂਬਰ ਇਸ ਸੀਟ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿਚਲੇ ਕੈਪਟਨ ਧੜੇ ਦੇ ਚਾਰ ਐਮ ਐਲ ਏ ਇਸ ਜਿਲੇ ਦੇ ਹਨ ਜਦਕਿ ਦੋ ਵਿਧਾਇਕ ਮਾਨਸਾ ਜਿ਼ਲ੍ਹੇ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਬਠਿੰਡਾ ਲੋਕ ਸਭਾ ਦੀ ਹੱਦ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ 6 ਵਿਧਾਇਕ ਵੱਲੋਂ ਜੱਸੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ । ਇਸ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਫਾਇਦਾ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਹੋਣਾ ਵੀ ਯਕੀਨੀ ਹੈ । ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਵਿਚਾਰਨਯੋਗ ਹੈ ਡੇਰਾ ਸਿਰਸਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਇਸ ਲੋਕ ਹਲਕੇ ਵਿਚ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਜੱਸੀ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਫਾਰਮੂਲਾ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ।
ਪ੍ਰੰਤੂ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਵਾਸੀ ਜੱਸੀ ਦੀ ਵਿਧਾਇਕ ਵਾਲੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਤੋਂ ਨਾਖੁਸ ਹਨ । ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਲੰਬੀ ਗੈਰ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੁੰਮਸ਼ੁੰਦਗੀ ਦੇ ਪੋਸਟਰ ਛਪਵਾ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਗਾਏ ਸਨ ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਬਠਿੰਡੇ ਵਿਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗੇ ਹਨ ।
ਰਹੀ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਜੱਸੀ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਜਦੋਂ ਅਕਾਲੀ ਭਾਜਪਾ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਸੱਤਾ ਸੰਭਾਲੀ ਦਾ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੇ ਤਾਇਨਾਤ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਘਰੀ ਤੌਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉਪਰ ਸਰਕਾਰੀ ਪੱਖੀ ਆਗੂ ਨੂੰ ਕਾਬਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੱਸੀ ਬਕਾਇਦਾ ਮਾਰਕਫੈੱਡ ਦੇ ਚੈਅਰਮੈਨ ਬਣੇ ਰਹੇ , ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਇਆ ਸੀ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸਨ ਇਹ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਪਰ ਸ਼ੱਕ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨਾਂ ਦੀ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ‘ਖਾਸ ਨੇੜਤਾ’ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਿਰਸਾ ਵਾਲੇ ਸਾਧ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦ੍ਰਿਸਟੀ ਸੀ ਜਿਸ ਸਦਕਾ ਕਾਂਗਰਸੀ ਵਿਧਾਇਕ ਅਕਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਸਮੇਂ ਮਾਰਕਫੈੱਡ ਦਾ ਚੇਅਰਮੈਨ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ ।
ਬਾਕੀ ਸਥਿਤੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ।

ਪੰਜਾਬੀਏ ਜ਼ੁਬਾਨੇ ਨੀ ਰਾਕਾਨੇ ਮੇਰੇ ਦੇਸ ਦੀਏ (5)

ਡਾ. ਜਸਬੀਰ ਕੌਰ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਰ ਲੇਖ ਵਿਚ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੀ ਮੌਜ਼ੁਦਾ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਆਪ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਸਕਾਂ,ਪਰ ਹਰ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਨਵੀਂ ਸਥਿਤੀ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਵੇਗੀ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਥਿਤੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗੀ,ਪਰ ਇਸ ਵਕਤ ਤੇ ਸਿਰਫ ਅਫਸੋਸ ਹੀ ਹੈ, ਕਿ ਸਭ ਕਾਸੇ ਦੇ ਬਾਵਜ਼ੂਦ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਅਜੇ ਵੀ ਧੁੰਦਲਾ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ,ਬੇਸ਼ੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਕਾਨੁੰਨ ਵੀ ਬਣੇ ਹਨ ,ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜ਼ੂਦ ਮੌਜ਼ੁਦਾ ਸਥਿਤੀ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਲਈ ਹਾਸੋਹੀਣੀ ਹੀ ਹੈ ।
ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ “ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ” ਕਰਕੇ,ਗੋਲ਼ ਮੇਜਾਂ ਦੁਆਲ਼ੇ ਬੈਠ ਕੇ,ਤਾੜੀਆਂ ਲਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ,ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈ,ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਥੰਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ “ਕਿ ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਸੀਂ ਪੈਸੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ”ਕਿਉਂ ਕੱਲਾ- ਕੱਲਾ ਬੰਦਾ ਆਪਣੀ ਝੋਲੀ ਵਾਹੋ-ਵਾਹੀ ਪਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,ਅਸੀਂ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਪੂਗਾ ਰਹੇ ਹਾਂ?????????????,ਮੈ ਕੋਈ ਨਾਮੀਂ ਲੇਖਕ ਨਹੀਂ ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੁਜ਼ਾਰਿਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਥੰਮਾਂ ਨੂੰ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦਾ ਕਿੱਲਾ ਖੜਾ ਹੈ,”ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਆਮ ਬੰਦੇ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਰਹਿਣ ਦਿਉ,ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੀਂ ਇਸ ਦੀ ਗੁਆਚੀ ਨੁਹਾਰ ਵਾਪਿਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤੱਤਪਰ ਹੋ,ਤਾਂ ਆਮ ਬੰਦੇ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਵਿਚ ਬੋਲੋ,ਇਹ ਸੁਆਰਥਾਂ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਉਠੋ ਤੇ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ।
ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਮਤਾ ਪਾਸ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਸ ਮਤੇ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿਚ ਨਾਂ ਲਿਆਉਣਾ,ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਗੈਰਜ਼ਿਮੇਵਾਰਨਾਂ ਰਵਈਆ ਹੈ,ਸਰਕਾਰੀ ਗੱਡੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਬਾਖੂਬੀ ਲਿਖਿਆ ਮਿਲੇਗਾ (Punjab govt.) ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰੀ ਹੋਰਡਿੰਗ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਮਿਲਣਗੇ ,ਸਰਕਾਰੀ ਦਫਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਅੰਗ੍ਰਜ਼ੀ ਪ੍ਰਤੀ ਮੋਹ ਡੁੱਲ -ਡੁੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਏ ਬਲਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਬਣਦਾ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏ .
ਮੇਰੀ ਇਕ ਗੁਜ਼ਾਰਿਸ਼ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈ,ਕਿ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ- ਬੋਲੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੋਰ ਤਰਸਯੋਗ ਨਾਂ ਕਰੋ।
ਅੱਜ ਬੇਸ਼ਕ ਪੰਜਾਬ ਸੂਬਾ ਭਾਰਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੂਬਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,ਇਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜਿੰਦਗੀ ਜੀਉਂ ਰਹੇ ਨੇ,ਦੂਜੇ ਸੂਬਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਇਕ ਬਹੁਤ ਵਧਿਆ ਪਨਾਂਹਗਾਰ ਹੈ,ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ,ਪਰ ਪੰਜਾਬ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਇਕ ਗੱਲੋਂ ਪੱਛੜ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਕਿ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਇਥੋਂ ਦੇ ਸਰਮਾਏਦਾਰ ਅਸਮਰੱਥ ਰਹੇ ਹਨ ,ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਵਿਰਸਾ,ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਜਿੰਦ-ਜਾਨ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਹੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ,ਤੇ ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਕ ਦਿਨ ਇਹ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਵੀ ਹੋਏਗਾ ।
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਲੇਖ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕੀ ਯੂ, ਐਨ .ੳ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਆਉਂਦੇ 50 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਏਗੀ,ਤੇ ਮੈ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਰਿਪੋਰਟ ਗਲ਼ਤ ਹੈ,ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ ,ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹੀ ਝੁਠਲਾ ਰਹੀ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪ ਸਭ ਨੂੰ ਗੁਜ਼ਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ”ਕਿ ਜੇ ਅਸੀਂ ਵੇਲਾ ਰਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਨ ਦੇ ਯਤਨ ਨਾਂ ਕੀਤੇ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਦਿਨ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਯੂ.ਐਨ.ੳ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਤੇ ਮੋਹਰ ਲੱਗ ਜਾਏਗੀ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦੀ,ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰੀ ਹਸਤੀ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੁਝ ਸੁਝਾਅ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨੂੰ ਮੌਜੁਦਾ ਸਥਿਤੀ ਚੋਂ ਕੱਢਣ ਲਈ:-
1. ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਮ ਬੰਦੇ ਦੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਏ
2. ਜੋ ਲੇਖਕ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਆਉਂਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨ
3. ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਹੋ ਰਹੇ”ਕਾਂਨਫਰਸਾਂ “ਦੇ ਡਰਾਮੇ ਖਤਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮੌਜੁਦਾ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢਣ ਲਈ ਹੋ ਰਹੇ ਯਤਨ ਖੁੱਲ ਕੇ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ
4. ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਛੱਪਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਚੰਗੇ ਮਿਆਰ ਦੀਆਂ ਹੋਣ
5. ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਕਵਰੇਜ਼ ਤੇ ਪੇਜ਼ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਣ
6. ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਸਰਕਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਤਰਜ਼ੀਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਏ
7. ਘੱਟੋ- ਘੱਟ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਸਾਰੇ ਹੋਰਡਿੰਗ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਲਿਖੇ ਹੋਣ
8. ਇੰਟਰਨੈਟ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਟੈਂਡਰਡ ਫੌਂਟ ਬਣਾਇਆ ਜਾਏ
9. ਨਿੱਜੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਤਰਜ਼ੀਹ ਦੇਣ ਉਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏ
10. ਪੰਜਾਬੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ੳਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪੱਧਰ ਤੇ ਵੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕੀਤੀ ਜਾਏ
11. ਜੋ ਲੋਕ ਪੈਸੇ ਲੈ ਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਪਾ ਰਹੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਹਿ ਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰਸਯੋਗ ਨਾ ਬਣਾਉਣ।
ਉਪਰੋਕਤ ਕੁੱਝ ਸੁਝਾਅ ਜੇ ਅਮਲ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਵਕਤ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਨਤੀਜੇ ਵੀ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਣ,ਜੇ ਅੱਜ ਸਥਿਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ “ਪੰਜਾਬੀ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰੋ” ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣਾਂ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਤੇ ਹੈ ਹੀ ਪਰ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਤੌਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ .
ਡਾ. ਜਸਬੀਰ ਕੌਰ
jasbir_noni@yahoo.co.in

ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ ਆਗੂ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹਾਲਤ ‘ਚ ਕਾਬੂ

ਤਲਵੰਡੀ ਸਾਬੋ ( ਜਗਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ )

ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਤਿਕਾਰ ਸਭਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦਫ਼ਤਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਲਵੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਈ ਆਖੰਡ ਕੀਰਤਨੀ ਜਥੇ ਦੇ ਢਾਡੀ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਮਿਠੜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਹੈ ।
ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭਾ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਢਾਡੀ ਦੇ ਨਸ਼ਾ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਸਿ਼ਕਾਇਤਾ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ।ਬੀਤੀ ਸ਼ਾਮ ਜਦ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਿਆਹ ਸਮਾਗਮ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ‘ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਮਿਲਦਿਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਸਭਾ ਦੇ ਆਗੂ ਜਸਬੀਰ ਸਿੰਘ, ਭਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ,ਭੂਰਾ ਸਿੰਘ , ਸਿ਼ਵਰਾਜ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਨੱਥਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਬਵਾਲੀ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਰੋਕ ਕੇ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕੀਤੀ ।

ਢਾਡੀ ਨੇ ਕਥਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਾਰਾਂ ਬੋਰ ਦੀ ਬੰਦੂਕ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤੂਸ ਪਾਉਣ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਰਾਇਫਲ ਖੋਹ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ । ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਉਪ ਦਫ਼ਤਰ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਭਰਪੂਰ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਵਲ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰੀ ਮੁਆਇਨਾ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ । ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਫ਼ਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਪੱਤਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ।

ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਤੇ ਜਥੇਦਾਰ ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਨੰਦਗੜ੍ਹ ਅਤੇ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਮੱਕੜ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਖਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ।

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਢਾਡੀ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਯਾਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪਿਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਜਦਕਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਣ ਮਗਰੋਂ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਗਲਤੀ ਹੋਈ ਹੈ । ਪਰ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ ।

ਖ਼ੈਰਾਤ ਨਹੀਂ

ਹਰਮੇਲ ਪਰੀਤ
ਅਸੀਂ ਕਦੋਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ
ਤਖ਼ਤ-ਓ-ਤਾਜ ਦਿੱਲੀ ਦਾ
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ
ਕਿ ਸਾਡੀ
ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ ਤੁਸੀਂ।
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਬੱਸ
ਜਿਉਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ,
ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੇ ਮੌਕੇ।
ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਮੁਕਤ ਪ੍ਰਬੰਧ।
ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਾ ਸਹੀ ਮੁੱਲ,
ਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਪੁਖ਼ਤਾ ਪਰਖ਼।
ਅਸੀਂ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਭੱਤਾ ਨਹੀ.
ਸਗੋਂ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
...ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ
ਖ਼ੈਰਾਤ ਵਾਂਗੂੰ ਨਹੀਂ
ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਾਂਗ ਲੈਣਾ ਹੈ।।

ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਮੋ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗਾ!

ਡਾ: ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਿਲਗੀਰ
ਬੀਤੇ ਦਿਨ ਸਟਾਰ ਟੀ.ਵੀ. ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਸੀਰੀਅਲ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਸਰੂਪ ਦੀ ਤੌਹੀਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਕੁਝ ਚਿਰ ਚਰਚਾ ਚਲਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਖ ਆਗੂ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਚਰਚਾ ਵੀ ਚਾਰ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਮਗਰੋਂ ਸਦਾ ਵਾਸਤੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।ਤਵਾਰੀਖ਼ ਇਹ ਵੀ ਲਿਖੇਗੀ ਕਿ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮਰਦ ਵੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਗੁੰਡਾ ਟੀ.ਵੀ. ਨੂੰ ਨੱਥ ਨਹੀ ਸਨ ਪਾ ਸਕੇ।
ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀ ਤਕਰੀਬਨ ਸਾਰੀ (ਦੋ-ਚਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ) ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦਾ ਦੁਖਾਂਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਥੁੜ-ਅਕਲੇ ਹਨ (ਕਪੂਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ‘ਸਟੂਪਿਡ/ਬੂਝੜ ਸਿੱਖ’)। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਕਿ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਧੱਕਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਕਿੱਥੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਗੁੰਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਗ਼ੈਰ-ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਹਥਿਆਰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਿੱਖ ਅਦਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਦਾਖ਼ਿਲ, ਹਾਵੀ ਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਤਕ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਗਰਾਫ਼ ਹੇਠਾਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਸਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਐਕਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਗ਼ੈਰਾ?
ਦੂਜਾ ਜੇ ਸਿੱਖ ਚੌਧਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਹਮਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਨਾ ਹੀ ਛੇੜਿਆ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਜਦ ਕੋਈ ਸਿੱਖ ਵਿਦਵਾਨ ਜਾਂ ਕੋਈ ਸਰਕਰਦਾ ਸ਼ਖ਼ਸ ਉਸ ਧੱਕੇ ਜਾਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਬਾਰੇ ਬੋਲ ਪਵੇ ਤਾਂ ਇਕ ਅੱਧ ਸਿੱਖ ਚੌਧਰੀ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਬਿਆਨ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਿਆਨ ਏਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਪਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਧੜੇ ਦੇ ਚੌਧਰੀ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਹਮਲੇ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ ਤੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਬੇਹਦ ਮੁਰਦਾ ਜਿਹਾ ਬਿਆਨ ਦੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੇ ਭਾਜਪਾ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਬਾਦਲ ਘੁਰਕੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਹੀ ਆਪਣਾ ਬਿਆਨ ਬਦਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬੇਹੱਦ ਨਰਮ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਭਾਜਪਾ ਚੌਧਰੀ ਸੁਸ਼ਮਾ ਸਵਰਾਜ ਨੇ ਗੁਰੁ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿਚ ਚੰਦੂ ਦੇ ਰੋਲ ਬਾਰੇ ਗ਼ਲਤ ਬਿਆਨੀ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਬਾਦਲਕੇ ਚੌਧਰੀ ਤਾਂ ਚੁਪ ਰਹਿਣੇ ਹੀ ਸਨ; ਪਰ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ (ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਾਮਪੁਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ) ਟੌਹੜਾ ਧੜੇ ਦੇ ਬਚੇ-ਖੁਚੇ ਅਕਾਲੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਲਕਵਾ ਮਾਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਨਿਆਰਾਪਣ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਹੋਂਦ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਵੀ ਬਾਦਲਕੇ ‘ਅਕਾਲੀ’ ਨਾਮਰਦਾਂ ਤੇ ਬੇਗ਼ੈਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਚੁਪ ਕਰ ਗਏ (ਕੀ ਇਹ ਅਕਾਲੀ ਅਖਵਾਉਣ ਦੇ ਕਾਬਲ ਹਨ?)। ਜਦ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਨੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ‘ਬੰਦੇ ਮਾਤਰਮ’ ਦਾ ਐਂਟੀ ਸਿੱਖ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਮੱਕੜ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਬੜ੍ਹਕਿਆ ਪਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਥੁਕ ਕੇ ਚੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਗੁਰੁ ਦੀ ਗੋਲਕ ‘ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦਾ ਗਾਣਾ/ਭਜਨ ਗੁਆ ਲਿਆ।
ਏਨੀ ਕੂ ਗ਼ੈਰਤ ਹੈ ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਦੀ! ਰਾਜ ਨਾਥ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਬੋਲੀ ਜਾਵੇ, ਅਡਵਾਨੀ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਬਕੀ ਜਾਵੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਜ਼ਹਿਰ ਫੈਲਾਵੇ, ਪਰ, ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਸਿੱਖ ਮਰ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਮਰਦ ਨਾਮਰਦ ਬਣ ਚੁਕਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਇਨਸਾਨ ਮਿੱਟੀ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੂਹ ਬੇਜਾਨ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਾਵੇ ਹਨ ਜੋ ਬੋਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਕੰਬਦੇ ਨਹੀਂ, ਰੋਂਦੇ ਨਹੀਂ (ਹਸਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ), ਸੋਚਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਪੱਥਰ ਹਨ, ਸੋਮਨਾਥ ਮੰਦਰ ਦੇ ਬੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜਾਨ ਤਾਂ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜ਼ਰਾ-ਮਾਸਾ ਲਗ਼ਜ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਅਖੌਤੀ ‘ਸਹਿਜਧਾਰੀ’ ਬਾਰੇ ਇਕ-ਰਾਏ (ਸਰਬ ਸੰਮਤੀ) ਨਾਲ ਮਤਾ ਪਾਸ ਕਰ ਕੇ ‘ਸਿੱਖ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼’ (ਹਿੰਦੀ ਵਿਚ ‘ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ’) ਬਾਰੇ ਮਤ ਪਾਸ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਬਾਦਲ ਦੇ ਵਕੀਲ ਯਾਰ ਮੱਤੇਵਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ (ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਵਕੀਲ ਜਦ ਰਾਧਾਸੁਆਮੀ ਮੁਖੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਣ ਤਾਂ ਇਹੀ ਹੋਣਾ ਸੀ)। ਏਡੀ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਦੀ ਹਰਕਤ ਬਾਰੇ ਘਟੀਆ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਬੰਦਾ ਵੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਗੁਨਾਹ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ‘ਸਹੀ’ ਕਿਹਾ ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਅੜੇ ਰਹੇ ਕਿ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿਚ ਉਹੀ ਹਲਫ਼ਨਾਮਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਮਤਾ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਕਮੀਨਗੀ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਬੇਹਯਾਈ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਮਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬੇਈਮਾਨੀ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਹਿਸਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬੇਗ਼ੈਰਤੀ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਦਰਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬੇਦੀਨ ਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਤਾਂ ਅਸੂਲ ਹੁੰਦੇ ਹੋਣਗੇ (ਅਸੂਲ ਤਾਂ ਕੰਜਰਾਂ/ਰੰਡੀਆਂ/ਵੇਸਵਾਵਾਂ ਦੇ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ) ਪਰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਕੋਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਹੁਣ ਸਟਾਰ ਟੀ.ਵੀ. ਤੇ ਸਿੱਖੀ ਸਰੂਪ ਦੀ ਤੌਹੀਨ ਦਾ ਚਰਚਾ ਚਲਿਆ ਹੈ। ਮਜਾਲ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਬਾਦਲਕੇ ਨੇ ਕੋਈ ਬਿਆਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਟਾਰ ਟੀ. ਵੀ. ਬਾਦਲ ਦੀ ‘ਰੂਹ, ਦਿਲ ਤੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਮਾਲਿਕਾਂ’ ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਸੀਰੀਅਲ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਿੱਖ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਦਸਦੇ ਹਨ; ਸਿੱਖ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਹੋਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਸੀਰੀਅਲ ਵਿਚ ਘਟੋ-ਘਟ ਇਕ ਸਿੱਖ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹਿੰਦੂ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਸਿੱਖ ਕੋਲੋਂ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਜੂਦਾ ਸੀਰੀਅਲ ਦੀ ਨਹੀਂ। ‘ਗ੍ਰਹਿਸਤੀ’ ਹੈ ਜਾਂ ‘ਤੁਝ ਸੰਗ ਪ੍ਰੀਤ ਲਗਾਈ’; ‘ਦੇਸ ਮੇਂ ਨਿਕਲਾ ਚਾਂਦ ਹੈ’ ਜਾਂ ‘ਖਿਚੜੀ’ ਜਾਂ ‘ਰੀ-ਮਿਕਸ’ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ। ਕੋਈ ਸੀਰੀਜ਼ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ੀ ਟੀ.ਵੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਟੀ.ਵੀਜ਼. ਵਾਲੇ ਤਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਿੱਖੀ ‘ਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਸਟਾਰ ਵਾਲੇ ਤਾਂ ਹਰ ਸੀਰੀਅਲ ਵਿਚ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਬਿਨਾਂ ਜ਼ਰੂਰਤ ਤੋਂ ਹੀ, ਇਕ ਸਿੱਖ ਪਾਤਰ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਟਾਰ ਟੀ.ਵੀ. ‘ਤੇ ਕੋਈ ਆਈਟਮ ਪਾਸ ਹੀ ਤਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਸ ਵਿਚ ਇਕ ਅੱਧ ਐਂਟੀ ਸਿੱਖ ਸੀਨ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇ ਵਰਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਟਾਰ ਟੀ.ਵੀ. ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਪਲਾਨਿੰਗ ਨਾਲ, ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਅਕਲ ਨਹੀਂ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ‘ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਗਧੇ ਜਰਨੈਲਾਂ’ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਣਾ। ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਆਗੂ ਦੋ-ਚਾਰ ਦਿਨ ਬਿਆਨ ਛਪਵਾ ਕੇ ਚੁਪ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਸਿੱਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਨੰਗੀਆਂ ਕਿਰਪਾਨਾਂ ਨਾਲ ਜਲੂਸ ਕਢਵਾ ਕੇ ਟੀ.ਵੀ. ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿਚ ਨੰਗੀਆਂ ਕਿਰਪਾਨਾਂ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਸਿੱਖ ਦਿਖਾ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ‘ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦ’ ਦਿਖਾ ਦੇਣਗੇ। ਇਹ ਕਿਰਪਾਨਾਂ ਕਦੇ ਚਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
(ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਜ਼ਾਲਮ, ਸਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ/ਨਿੰਦਕ ਦੀ ਧੌਣ ਨਹੀਂ ਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਕੱਢੀਆਂ/ਕਢਵਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਨਿਜੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਖਰੇ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ‘ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਤਾਂ ਇਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚਲਾ/ਚਲਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਜੇ ਸਿੱਖੀ ‘ਤੇ ਜਾਂ ਗੁਰੁ ਸਾਹਿਬਾਨ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਮਿਆਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਜਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਡਾ: ਦਿਲਗੀਰ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਤਾਂ ਚਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਪਿਸ਼ੌਰਾ ਸਿੰਘ, ਗੁਰਿੰਦਰ ਮਾਨ, ਹਰਜੋਤ ਉਬਾਰਾਏ, ਮਕਲਾਊਡ, ਖ਼ੁਸ਼ਵੰਤ ਸਿੰਘ, ਆਸ਼ੂਤੋਸ਼, ਰਾਮ ਰਹੀਮ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਅਡਵਾਨੀ, ਰਾਜ ਨਾਥ, ਸੁਸ਼ਮਾ ਸਵਰਾਜ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਨਹੀਂ)। ਉਂਞ ਜਦ ਪੁਲੀਸ/ਸੀ.ਆਰ.ਪੀ./ਫ਼ੌਜ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰਨ ਆਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਗੁੰਡਾ ਗਰੁਪ ਅੱਗੋਂ ਡਾਂਗਾਂ ਹੀ ਕੱਢ ਲਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਭੱਜਣ ਲਗਿਆਂ ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। (ਇਹ ਕੁਝ ਨਵੰਬਰ 2007 ਵਿਚ ਬਠਿੰਡਾ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਵੀ ਸੀ)।
ਅਜਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮਰਦਾਨਗੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੀਡਰ ਵਿਕ ਚੁਕੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਚੁਕੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਸਿੱਖ ਦੂਜੇ ਦਾ ਧਰਮ ਬਚਾਉਂਦੇ ਸੀ ਪਰ ਅਜ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ‘ਤੇ ਹਮਲੇ ਵੇਖ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਕੇ ਕੁੰਡੇ ਮਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਰਨਾ ਧੜਾ ਜਾਂ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜ਼ਰਾ ਮਾਸਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਪਰ ਬਾਦਲ ਗਰੁਪ ਨੇ ਤਾਂ ‘ਲੋਈ ਹੀ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ’ ਹੈ। ਜਾਪਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲਕੇ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਲਗ ਪਏ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲ ਤਾਂ ਆਪ “ਸਿੱਖ” ਲਫ਼ਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਇਦ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਨਫ਼ਰਤ ਹੈ। ਉਹ ਸਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਿਰੰਕਾਰੀਆਂ, ਰਾਧਾਸੁਆਮੀਆਂ, ਨਾਮਧਾਰੀਆਂ, ਆਸ਼ੂਤੋਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਰਪਰਸਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਹੁਣ ਲਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਾ ਵਾਲੇ ਸਾਧ ਨਾਲ ਵੀ ਖ਼ੁਫ਼ੀਆ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ)। ਇਸ ਦੀ ਇਕ ਮਿਸਾਲ ਉਸ ਦੇ ਇਕ ਤਾਜ਼ਾ ਕਾਰਨਾਮੇ ਵਿਚੋਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਤਾਂ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਵੀ, ਬਸ ਸਟੈਂਡ ਵੀ ਤੇ ਤੇ ਏਅਰਪੋਰਟ ਵੀ ਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ (ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ 40 ਅਦਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰਖੇ ਗਏ ਹਨ); ਪਰ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ, ਭਾਈ ਬਾਜ਼ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਜੀਵਨ ਸਿੰਘ (ਜੈਤਾ), ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਬੋਤਾ ਸਿੰਘ - ਗਰਜਾ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ - ਮਹਿਤਾਬ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ, ਨਵਾਬ ਕਪੂਰ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਹਲੂਵਾਲੀਆ, ਭਾਈ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਆ, ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲਵਾ, ਅਕਾਲੀ ਫੂਲਾ ਸਿੰਘ, ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਅਟਾਰੀਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਘਟੀਆ, ਛੋਟੇ ਤੇ ਹੀਣੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਇਕ-ਇਕ ਵੀ ਅਦਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲ ਨੂੰ ਗੁਰੁ ਸਾਹਿਬਾਨ ਵੀ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਵਗ਼ੈਰਾ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਤਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਯਾਦਗਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ। ਕਾਂਗਰਸੀ ਚੀਫ਼ ਮਨਿਸਟਰ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ 2005 ਵਿਚ ਚਮਕੌਰ, ਫ਼ਤਹਿਗੜ੍ਹ, ਮੁਕਤਸਰ, ਤਰਨਤਾਰਨ, ਖਡੂਰ ਵਗ਼ੈਰਾ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਗਾਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਸਨ ਪਰ ਬਾਦਲ ਨੇ ਇਕ ਵੀ ਯਾਦਗਾਰ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ, ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ (ਉਸ ਨੇ 1999 ਵਿਚ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਖਾਲਸਾ ਹੈਰੀਟੇਜ ਕੰਪਲੈਕਸ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਸਾਇਦ 200 ਕਰੋੜ ਰੁਪੈ ਹੜਪ ਕੀਤੇ ਜਾ ਚੁਕੇ ਹਨ ਤੇ ਬਣਿਆ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ)। ਹਾਂ ਬਾਦਲ ਦੀ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਗੁਰੁ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਫ਼ਤਹਿਗੜ੍ਹ ਵਿਚ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਪਰਚਾਰ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪਰ ਮਗਰੋਂ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਂ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਇਸ ‘ਤੇ ਪੈਸਾ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਫ਼ੰਡ ‘ਚੋਂ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਇਸ ਦਾ ਟਰਸਟ ਬਣਾ ਕੇ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਸਾ ਖਰਚਣ ਦਾ ਹੱਕ ਦਿਤਾ ਹੈ ਬਾਕੀ ਹੱਕ ਉਸ ਟਰਸਟ ਕੋਲ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁਖ ਇਕ 1984ਵਿਚ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਰਾਧਾਸੁਆਮੀ ਦਾ ਕੁੜਮ ਤੇ ਤੀਜਾ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਹਵਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਯਾਨਿ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ’ਤੇ ਪੈਸਾ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦਾ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ। ਪੈਸਾ ਧਰਮ ਦਾ ਮਲਕੀਅਤ ਸਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ; ਨਾਂ ਧਰਮ ਪਰਚਾਰ ਦਾ ਤੇ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੀਆਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਦਲ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਹੁਣ ਜਦ ਸਟਾਰ ਟੀ.ਵੀ. ਦੀ ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਹੈ ਤਾਂ ਬਾਦਲ ਦਾ ਪਤਿਤਾਂ (ਪਤਿਤ ਦਾ ਮਾਅਨਾ ਹੈ: “ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ” ਤੇ ਬਾਦਲ ਦਲ ਵਿਚ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ‘ਪਤਿਤਾਂ’ ਦੀ ਹੈ) ਦਾ ਦਲ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਪੰਥਕ ਹਿਤਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀ ਕਰੇਗੀ। ਉਹ ਸਟਾਰ ਟੀ.ਵੀ. ’ਤੇ ਧਾਰਾ 295 ਦਾ ਕੇਸ ਕਿੱਥੇ ਬਣਾਵੇਗੀ। ਬਾਦਲ ਸਰਕਾਰ ਤਾਂ ਬੇਅੰਤ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਫੱਟੀ ਲਟਕਾਉਣ ’ਤੇ ਦੇਸ਼ ਧ੍ਰੋਹ ਦਾ ਕੇਸ ਬਣਾਵੇਗੀ। ਸਰਸੇ ਵਾਲੇ ਸਾਧ ਖਿਲਾਫ਼ ਮੁਜ਼ਾਹਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੇਲਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟੇਗੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਭਾਜਪਾ ਦਾ ਚੌਧਰੀ ਕਿਸੇ ਬਾਦਲਕੇ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਰੇਪ ਵੀ ਕਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ‘ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਸਲਾ ਅੰਦਰ ਬੈਠ ਕੇ ਹੱਲ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ, ਅਦਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।’
ਬੀਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਨੇ ਐਲਾਣ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕੂਕਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਗਾਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁਭਵੀਂ ਜਾਪੇ ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੂਕਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਗਾਰਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਬਾਦਲ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਬੁੱਚੜਾਂ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਨ ਕਰ ਕੇ ਫ਼ਾਂਸੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਬੁੱਚੜ ਵਿਚਾਰੇ ਗ਼ਰੀਬ ਦਲਿਤ ਲੋਕ ਸਨ ਜਿਹੜੇ ਰੋਟੀ ਖ਼ਾਤਿਰ ਨੌਕਰੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਜਾਇ ਬੁੱਚੜਖਾਨਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲਿਆਂ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੂਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਜਾਇਜ਼ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਬੇਗੁਨਾਹ, ਗ਼ਰੀਬ, ਦਲਿਤਾਂ (ਬੁੱਚੜ ਹੀ ਸਹੀ) ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਯਾਦਗਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਤੁਕ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਉਂਞ ਕੀ ਬਾਦਲ ਨੇ ਕਦੇ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ, ਭਾਈ ਬਾਜ਼ ਸਿੰਘ (ਸੂਬੇਦਾਰ ਸਰਹਿੰਦ), ਭਾਈ ਫ਼ਤਹਿ ਸਿੰਘ (ਸੂਬੇਦਾਰ ਸਮਾਣਾ), ਨਵਾਬ ਕਪੂਰ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਜੀਵਨ ਸਿੰਘ (ਜੈਤਾ), ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਬੋਤਾ ਸਿੰਘ - ਗਰਜਾ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ - ਮਹਿਤਾਬ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ, ਨਵਾਬ ਕਪੂਰ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਹਲੂਵਾਲੀਆ, ਭਾਈ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਆ, ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲਵਾ, ਅਕਾਲੀ ਫੂਲਾ ਸਿੰਘ, ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਅਟਾਰੀਵਾਲਾ ਦੀ ਵੀ ਕਦੇ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਂ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਕੂਕੇ ਦੀ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਐਕੁਆਇਰ ਕਰ ਕੇ ਉਜਾੜਣ ਵਾਸਤੇ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਕ ਸ਼ਹੀਦ ਸਿੱਖ ਵਾਸਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਾਰ ਕਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤਕ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ।
21 ਜਨਵਰੀ 2009 ਨੂੰ ਸੁਖਬੀਰ ਜਦ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ‘ਸਿਰੋਪਾ’ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥੀ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਅਦਬ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਗੱਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟੀਆ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ (ਚੇਤੇ ਰਹੇ ਕਿ ਇਹ ਹਰਕਤ ਤਾਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ)। ਹਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਇਕ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲ ਨੇ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਵੀ ਅਕਾਲੀ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਦਫ਼ਤਰ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਜ਼ੁਲਮ ਦੀ ਇੰਤਹਾ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ।
ਬਾਦਲ ਨੇ ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਨੂੰ ਉਵੇਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਕਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ (ਮਹਾਰਾਜਾ) ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਡੋਗਰਿਆਂ (ਧਿਆਨ ਸਿੰਹ, ਗੁਲਾਬ ਸਿੰਹ, ਹੀਰਾ ਸਿੰਹ) ਅਤੇ ਹਿੰਦੂਸਤਾਨ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ (ਲਾਲ ਸਿੰਹ, ਤੇਜਾ ਸਿੰਹ) ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਇਹ ਪੰਜਾਬ ਤੇ ਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਉਹੀ ਕਰਨਗੇ ਜੋ ਡੋਗਰਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਲਤਨਤ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਅਜ ਹਾਲਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲ ਨੇ ਅਕਾਲੀ ਦਲ, ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ, ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ, ਦਬਾਰ ਸਾਹਿਬ, ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ, ਸਿੱਖ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ (ਅੰਦਰਲੀ) ਜੇਬ੍ਹ ਵਿਚ ਪਾ ਲਏ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਦਲ ਆਪ ਭਾਜਪਾ ਦੀ ਜੇਬ੍ਹ ਵਿਚ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਵਿਚ ਇਕ ਚੀਫ਼ ਮਨਿਸਟਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਸਤੇ ਬਾਦਲ ਨੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਮੂਲਵਾਦੀਆਂ ਤੇ ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦਾਂ ਕੋਲ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਏਨੀ ਨਿੱਕੀ ਤੇ ਨਿਗੂਣੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਕੀਮਤ ਬਾਦਲ ਨੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਵੇਚ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਇਸ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲ ਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬੇਗ਼ੈਰਤ ਹਨ ਅਜਿਹੇ ਆਗੂਆਂ ਦੇ ਪਿਛੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਪਗੜੀਧਾਰੀ, ਬਾਦਲਕੇ ਅਕਾਲੀ (ਦਰਅਸਲ ਅਕਾਲੀ ਨਹੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸੰਦਾ, ਮਹੰਤਾਂ, ਰਾਮ ਰਾਏ, ਧੀਰ ਮੱਲ, ਪ੍ਰਿਥੀ ਚੰਦ, ਨਿਰੰਕਾਰੀਆਂ ਵਗ਼ੈਰਾ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਕਹਿਣਾ ਵਧੇਰੇ ਠੀਕ ਹੈ)।
ਜੇ ਇੰਞ ਹੀ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਕਲ੍ਹ ਨੂੰ ਤਵਾਰੀਖ਼ ਕਹੇਗੀ ਕਿ ਬਾਦਲ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਨਾਸਤੋ ਨਾਬੂਦ ਕਰਨ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਿੱਖ (ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਸਿੱਖ’ ਕਹੋਗੇ?) ਚੁਪਚਾਪ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਰਹੇ।
ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੇਤੀ ਹੀ ਤਵਾਰੀਖ਼ ਲਿਖੇਗੀ ਕਿ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਗੁਰੁ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਢੇ ਕੂ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਫ਼ਿਰ ਜਦ ਇਸ ਕੌਮ ਵਿਚ ਸੂਝ, ਗ਼ੈਰਤ, ਹਯਾ, ਈਮਾਨ, ਤਾਕਤ, ਮਰਦਾਨਗੀ, ਬਹਾਦਰੀ, ਹਿੰਮਤ, ਦਲੇਰੀ, ਜੁਰਅਤ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਬਾਦਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਦੀ ਅਣਥਕ ਜਦੋਜਹਿਦ ਸਦਕਾ ਇਹ ਧਰਮ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤਵਾਰੀਖ਼ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਤੋਂ ਮਿਟ ਗਿਆ। (24.1.2009)।
ਮੈਂ ਇਹ ਲੇਖ ਢਹਿੰਦੀ ਕਲਾ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਦਾ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਲੇਖ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਪੰਥ ਦੋਖੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਪੰਥ ਦੇ ਨਿਰਾਲਾਪਣ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਵੰਗਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਜਦ ਤਕ ਦੁਨੀਆਂ ਕਾਇਮ ਹੈ, ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਪਗੜੀਧਾਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਮੋ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗਾ।

ਡੀਜ਼ਲ ਦੇ ਰੇਟ ਘੱਟ ਗਏ ਪਰ ਬੱਸਾਂ ਦਾ ਕਿਰਾਇਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਘਟਿਆ ?

ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ
ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮੰਡੀ ਵਿਚ ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਗਿਰਾਵਟ ਆਉਣ ਨਾਲ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਡੀਜ਼ਲ ਦੇ ਰੇਟ ਵਿਚ ਦੋ ਵਾਰ ਦੋ- ਦੋ ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਲੀਟਰ ਕਮੀ ਕੀਤੀ ਹੈ । ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੀਜ਼ਲ ਦੀ ਕੀਮਤ ਵਿਚ ਹੁਣ ਚਾਰ ਰੁਪਏ ਪ੍ਰਤੀ ਲੀਟਰ ਦੀ ਕਟੌਤੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਬੱਸ ਕਿਰਾਇਆ ਹਾਲੇ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੂਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਚਲਾ ਰਹੇ ਅਕਾਲੀ- ਭਾਜਪਾ ਗੱਠਜੋੜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਿਰਕੱਢ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਵਿਚ ਕਮੀ ਕਰਨ ਦੀ ਵਕਾਲਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ।
ਪਰ ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਤੇਲ ਦੀ ਕੀਮਤਾਂ ਵਿਚ ਕਮੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੀਡਰਾਂ ਨੂੰ ਬੱਸਾਂ ਦੇ ਕਿਰਾਏ ਘਟਾਉਣ ਦਾ ਖਿਆਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ? ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਆਗੂ ਨੇ ਬੱਸ ਕਿਰਾਏ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ ।
ਅਕਾਲੀ ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਆਗੂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਕਰਕੇ ਚੁੱਪ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਵੇਲੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਬੱਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਫਲੀਟ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਹੈ । ਇਸ ਲਈ ਕਿਰਾਇਆ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਵੀ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਨਰਾਜ਼ਗੀ ਸਹੇੜਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੈ । ਇਸ ਲਈ ਸੱਤਾਧਾਰੀ ਧਿਰ ਦਾ ਕੋਈ ਆਗੂ ਅਜਿਹੀ ਜੁਰੱਅਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ । ਫਿਰ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਘੁੰਗਣੀਆਂ ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ? ਫਿਰ ਆਮ ਆਦਮੀ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਵਾਸਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਕੌਣ ਉਠਾਏਗਾ ?
ਭਾਜਪਾ ਦੇ ਸੀਨੀਅਰ ਅਤੇ ਬੇਖੌਫ਼ ਆਗੂ ਸੁਖਮਿੰਦਰ ਪਾਲ ਸਿੰਘ ਗਰੇਵਾਲ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਜਨਤਾ ਦੇ ਹੱਕ ਬੁਲੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੱਸ ਕਿਰਾਇਆ ਤੁਰੰਤ ਘੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸੇਵਾ ਵਾਲੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਅਮਲੀ ਰੂਪ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ।

ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸਵਾਲ

ਸ਼ਵੇਤਾ ਨਰੂਲਾ
ਜੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕੋਈ ਨਾਸੂਰ ਬਣ ਜਾਏ
ਜੇ ਜੀਣਾ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੁਹਾਲ ਹੋ ਜਾਏ
ਜੇ ਇੱਕ ਇੱਕ ਪਲ ਦਾ ਰਹਿਣਾ ਮੌਤ ਬਣ ਜਾਏ
ਤੇ ਦੱਸੋ ਕਿਉਂ ਉਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣਾ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ?

ਜੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਥਰਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਣ ,
ਜਦੋਂ ਮੂੰਹ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਜ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਣ
ਤੇ
ਕਿਉਂ ਨਾ
ਉਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀਆਂ ਅਸਥੀਆਂ
ਪਾਵਨ ਗੰਗਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਹਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ ?


ਇਹੀ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸਵਾਲ ਮੈਨੂੰ
ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚੁੱਭਦਾ ਹੈ
ਐ ਰੱਬਾ ਤੂੰ ਇਹਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇ …………………
http://shavetanarulamypoems.blogspot.com

ਹਰਸਿਮਰਤ ਬਾਦਲ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ ਬਠਿੰਡਾ ਤੋਂ ਉਮੀਦਵਾਰ

ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ
ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਮੈਂਬਰ ਬਠਿੰਡਾ ਲੋਕ ਸਭਾ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਮੀਦਵਾਰ ਹੋਵੇਗਾ ? ਇਹ ਕਿਆਸ ਅਰਾਈਆਂ ਬਹੁਤ ਛੇਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ । ਅਤਿ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਵਸੀਲਿਆਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਦੀ ਨੂੰਹ ਅਤੇ ਡਿਪਟੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਰਸਿਮਰਤ ਕੌਰ ਬਾਦਲ ਹੀ ਬਠਿੰਡਾ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਮੀਦਵਾਰ ਐਲਾਨੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ । ਬੇਸ਼ੱਕ ਇਸਦਾ ਰਸਮੀ ਐਲਾਨ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ ਪੰਰਤੂ ਅੰਦਰ ਖਾਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ । ਵਿਉਂਤਬੰਦੀ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਹਰਸਿਮਰਤ ਕੌਰ ਬਾਦਲ ਦੀ ਚੋਣ ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਹੁਲਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਫਿਲਮ ਸਟਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੋਣ ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਿਚ ਉਤਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ । ਹੇਮਾ ਮਾਲਿਨੀ , ਈਸਾ ਦਿਓਲ ਅਤੇ ਅਕਸੈ਼ ਕੁਮਾਰ ਬਠਿੰਡਾ ਮਾਨਸਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਮਤੀ ਬਾਦਲ ਨੂੰ ਵੋਟਾਂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨਗੇ ।
ਮਾਹਿਰਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਾਂਗਰਸ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਬੇਟੇ ਰਣਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਇੱਥੋਂ ਉਮੀਦਵਾਰ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਨੂੰਹ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ।

ਲੋਕ-ਨਾਚਾਂ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੋਂ ਇੱਛਾ ਸੀ –ਸਰਬਜੀਤ ਚੀਮਾ

ਜਦੋਂ ਅਲਗੋਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੰਨਾਂ ਵਿਚ ਰਸ ਘੋਲਦੀ ਹੋਏ ਤਾਂ ਸਾਰੰਗੀ ਉੱਤੇ਼ ਫਿਰਿਆ ਗਜ਼ ਵੀ ਦਿਲ ਨੂੰ ਧੂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਢੋਲ ਤੇ ਲੱਗਿਆ ਡੱਗਾ ਵੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤਮਈ ਹੁਲਾਰਾ ਦੇ ਕੇ ਨਸਿ਼ਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਦੋਂ ਗੀਤ ਦੇ ਬੋਲ ੳਭਰਦੇ ਹਨ :
‘ਰੰਗਲੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣਾਵਾਂ,
ਬਈ ਜਿੱਥੇ ਰੱਬ ਵਰਗੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ।
ਧਰਤੀ ਪੰਜ ਦਰਿਆ ਦੀ ਰਾਣੀ,
ਜਿਸਦਾ ਸਰਬਤ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ।
ਓਏ ਬੱਲੇ ਬੱਲੇ ਬੱਲੇ ਬੱਲੇ ਬੱਲੇ ,
ਰੰਗਲਾ ਰੰਗਲਾ ਪੰਜਾਬ, ਸਾਡਾ ਰੰਗਲਾ ਪੰਜਾਬ
ਰਵਾਇਤੀ ਲੋਕ ਸਾਜਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਗੀਤ ਸਰਬਜੀਤ ਚੀਮਾ ਨੇ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਦਹਾਕਾ ਪਹਿਲਾ ਗਾਇਆ ਸੀ। ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀਅਤ ਦੀ ਪ੍ਰੋੜਤਾ ਕਰਦਾ ਇਹ ਗੀਤ ਬਿਨਾਂ ਪਾਸਪੋਰਟ ਦੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸਰਹੱਦਾਂ ਲੰਘ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਚੱਪੇ ਚੱਪੇ ਵਿਚ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਗੀਤ ਨੇ ਜਿੰਨ੍ਹਾ ਬਿਜ਼ਨਸ ਕੀਤਾ ਉਸ ਨਾਲੋ ਕਈ ਗੁਣਾ ਜਿ਼ਆਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸਰਬਜੀਤ ਦੀ ਝੋਲੀ ਪਈ । ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੁ਼ਲ ਦਾ ਸਲਾਨਾ ਸਮਾਗਮ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਲਜ ਦੀ ਫੇਅਰਵੈੱਲ ਪਾਰਟੀ, ਕਿਤੇ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਯੂਥ ਫੈਸਟੀਵਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਫੋਕ ਮਿਊਜਿ਼ਕ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ, ਸਮਾਗਮ ਸਿੰਗਾਪੁਰ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਕਰਵਾਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਿਡਨੀ ਦਾ ਕੋਈ ਪੰਜਾਬੀ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਮੇਲਾ ਢੋਲ ਦੀ ਤਾਲ ਅਤੇ ਰਵਾਇਤੀ ਸਾਜਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ । ਅਕਸਰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਗੀਤ ਬਣਕੇ ਸਰਬਜੀਤ ਚੀਮਾ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੇ ਸਪੂਤ ਦੇ ਕੰਠ ‘ਚੋ ਨਿਕਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ।
ਜੇ ਮਹਾਂਕਵੀ ਰਾਬਿੰਦਰ ਨਾਥ ਟੈਗੋਰ ਦੀ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਖਿੱਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸੇ਼ਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਕਵਿਤਾ ‘ ਜਨ ਗਨ ਮਨ’ ਨੂੰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਾਸਟਰੀ ਗੀਤ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਹੈ। ਤਾਂ ਸਰਬਜੀਤ ਚੀਮਾ ਦਾ ‘ਰੰਗਲਾ ਪੰਜਾਬ’ ਗੀਤ ਵੀ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਮਹਾਂਦੀਪ ਦੇ ਸਕੁਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਪਾਠਕਰਮ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਲਬਰੇਜ਼ ਹੋਣ ਸਦਕਾ ਵਿਦੇਸੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਗੀਤ ਪੰਜਾਬੀ ਫੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਤਰਜਮਾਨੀ ਕਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਹੁਣ ਤਾਂ ਇਹ ਰਿਵਾਇਤੀ ਮਿੱਥ ਤੋੜ ਕੇ ਲੋਕ ਗੀਤ ਬਣ ਗਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਦੇਸੀ ਮੂਲ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਣਾਂ ਮੁੰਹੀ ਪਿਆਰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਸ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਭਾਵੇਂ ਅੱਜ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਸੁਨਾਮੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੀਤ ਜਾਂ ਗਾਇਕ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ । ਪ੍ਰੰਤੂ ਸਰਬਜੀਤ ਚੀਮਾ ਆਪਣੇ ਫੋਕ ਲਹਿਜੇ਼ ਦੀ ਸਫਲ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨਾਲ ਚਟਾਨ ਵਾਗੂੰ ਖੜਾ ਅਹਿੱਲ ਖੜਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਲੋਕ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਅਮਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਵਿਚ ਉਹ ‘ਭੰਗੜੇ ਦਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ’ ਬਣਿਆ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਸਟੇਜ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀਲ ਕੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ । ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਨੱਚ ਨੱਚ ਕੇ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਭੰਗੜਾ ਸਰਬਜੀਤ ਚੀਮਾ ਹੀ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭੰਗੜੇ ਦੇ ਇਸ ਸ਼ੁਦਾਈ ਦੇ ਗਾਏ ਗੀਤ ਵੀ ਇਸਦਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਭਰਦੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਖੇ: ਪੈਂਦਾ ਭੰਗੜਾ ਪੱਟਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰੋ , ਜਾਂ ਫਿਰ ‘ਖੜ ਕੇ ਦੇਖ ਦੇਖ ਮੁਟਿਆਰੇ ਭੰਗੜਾ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦਾ ’ । ਉਸਦਾ ਸਟੇਜ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪ ਨੱਚਣਾ ਅਤੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਚਾਉਣਾ ਵੀ ਕਮਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਕਿਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਚੀਮਾ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਢੋਲੀ ਇੱਕ ਸੁਰ ਹੋਏ ਤਾਲ ‘ਚ ਨੱਚਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਗਾਏ ਲਗਭਗ 120 ਗੀਤਾਂ ਵਿਚੋਂ 70 ਗੀਤ ਸਿੱਧੇ ਜਾਂ ਅਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਭੰਗੜੇ ਸਬੰਧਿਤ ਹਨ । ਗਾਇਕ ,ਅਦਾਕਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਉਹ ਵਧੀਆ ਗੀਤਕਾਰ ਵੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਗੀਤਕਾਰ ਵਜੋਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਲਿਖੇ 90 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਗਾਏ ਹਨ। ਸਰਬਜੀਤ ਚੀਮਾ ਦੀ ਹਰ ਕੈਸੇਟ ਵਿਚ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਸਿ਼ਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਇੱਕ ਦੋ ਗੀਤ ਜਰੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ । ‘ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿੜੀ ’ ਟੇਪ ਵਿਚ ਕੁੱਲ ਨੌ ਗੀਤ ਸਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜ ਨਾਨ ਕਮਰਸ਼ੀਅਲ ਗੀਤ ਸਨ । ਟਾਈਟਲ ਗੀਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿੜੀ ਵਿਚ ਉਸਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਨਕਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾ ਉਲੀਕਿਆ ਹੈ । ਮੇਲੇ, ਛਿੰਝਾਂ ,ਤੀਆਂ ਸਾਡੇ ਵਤਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੇ
ਗੁਰਦਾਸ , ਧਰਮਿੰਦਰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦਾ ਮਾਣ ਨੇ
ਦਾਰੇ, ਕਰਤਾਰ ਮੱਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਭਿੜੀ
ਮਿੱਤਰੋਂ ਪੰਜਾਬ ਸਾਡਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿੜੀ

ਸੋਨੇ ‘ਚ ਮੜ੍ਹਾਏ ਹਰਿਮੰਦਰ ਜਿਹੇ ਧਾਮ ਨੇ
ਗੂੰਜਦੇ ਹਵਾਵਾਂ ਵਿਚ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਂਮ ਨੇ
ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਦੇ ਗਏ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ
ਕਿੱਡਾ ਤੇਰਾ ਜ਼ੇਰਾ ਹੋਊ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦਾਨੀਆਂ
ਸਿਦਕਾਂ ਦਾ ਜਾਂਦਾ ਜਿੱਥੇ ਚਰਖਾ ਗਿੜੀ
ਮਿੱਤਰੋਂ ਪੰਜਾਬ ਸਾਡਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿੜੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਸਰਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਲਾਈ ਦਿੱਲੀ ਲਾਹੌਰ ਬੱਸ ਸੇਵਾ ਸੁਰੂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਮੌਕੇ ਇੱਕ ਭਾਵਪੂਰਤ ਗੀਤ ਵੀ ਇਸੇ ਕੈਸਿਟ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ_
ਗੱਲ ਸੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਦੇਸ਼ ਵਾਲੀ ਵੰਡ ਤੋਂ ,ਜੀ ਦੇਸ਼ ਵਾਲੀ ਵੰਡ ਤੋਂ
ਨਿੱਤ ਅਰਦਾਸ ਹੋਵੇ ਸੱਚਖੰਡ ਤੋਂ , ਜੀ ਹੋਵੇ ਸੱਚ ਖੰਡ ਤੋਂ
ਸਾਡਾ ਸੱਚਾ ਸੌਦਾ ਸਾਥੋ ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਿਆ , ਜੀ ਸਾਥੋ ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਿਆ
ਵੀਰ ਛੱਡ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰਾਹੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਜੀ ਕਿਉਂ ਕਰਾਹੇ ਪੈ ਗਿਆ
ਦੋਸਤੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਦਿੱਲੀ ਤੇ ਲਾਹੌਰ ਵਾਲੀ ਬੱਸ ਮਿੱਤਰੋਂ ਵਿਛੜੇ ਕਈ ਚਿਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।
ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿੜੀ ਟੇਪ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਕਬੂਲ ਰਚਨਾ ਸੀ ‘ਨਾ ਮਾਰੀ ਨਾ ਮਾਰੀ ਮਾਂ, ਇਹ ਨਾ ਕਹਿਰ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਮਾਂ’ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਨੂੰ ਲੈ ਗਾਇਆ ਇਹ ਗੀਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉਸਦੀ ਚਰਚਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿਚ ਸਫਲ ਰਿਹਾ । ਸਕੂਲਾਂ ,ਕਾਲਜਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿਚ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਸਬੰਧੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੇਧ ਦੇਣ ਲਈ ਇਸਤੋਂ ਵਧੀਆਂ ਗੀਤ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਕੋਲ ਹੋਰ ਨਹੀਂ , ਜਲੰਧਰ ਜਿ਼ਲ੍ਹੇ ਪਿੰਡ ਚੀਮਾ ਕਲਾਂ ਦਾ ਜੰਮਪਲ ਸਰਬਜੀਤ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਜਿਹੜੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ ਚਰਚਾ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਬਲਕਿ ਸਾਰਥਿਕ ਬਦਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਲੋਚਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਾਹ ਵਾਹ ਖੱਟਦੇ ਹਨ । ਫੋਕ ਓਨਲੀ ਪਾਓ ਭੰਗੜਾ ਲੋਕ ਨਾਚਾਂ ਆਧਾਰਿਤ ਇਹ ਕੈਸੇਟ ਰਿਲੀਜ਼ ਕਰਕੇ ਉਸਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਭਿਆਚਾਰ ਲਈ ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ ੳੇੁਸਦੀ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀ ਕਿਧਰੇ ਮਿਲੇ । ਪੂਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਕ ਟੇਪ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸੇ਼ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਜਿਸਤੋਂ ਵਪਾਰਕ ਨਫਾ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਜਿਗਰੇ ਵਾਲੇ ਦਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਉਸਦੀ ਤਾਜ਼ਾ ਐਲਬੰਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਫਤੇ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵੈਬਸਾਈਟ ‘ਤੇ 22803 ਵਾਰ ਕਲਿੱਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਗਾਇਕੀ ਦੇ ਸਫਰ ਦੌਰਾਨ ਉੇਸਦੀਆਂ 13 ਟੇਪਾਂ ਕਰਮਵਾਰ ‘ਯਾਰ ਨੱਚਦੇ ( 1993 ), ਖੱਟਾ ਡੋਰੀਆ (95),ਮੇਲਾ ਵੇਖਦੀਏ ਮੁਟਿਆਰੇ (96 ) ਮੈਂ ਹਾਂ ਪੁੱਤ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ( 97) ਬਿੱਲੋ ਤੇਰੀ ਤੋਰ ਵੇਖ ਕੇ ( 98 ) ਅੱਜ ਖੰਡੇ ਜੋ ਕੌਮ ਸਾਜਨੀ ( ਧਾਰਮਿਕ -99 ) ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਕੁੜੀ (2000 ) ਕੁੜਤੀ (2001) ,ਰੰਗ ਰਾ ਰਾ ਰੀਰੀ ਰਾਰਾ ( 2003 ), ਪਿੰਡ ਦੀ ਕੁੜੀ (ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮ 2005 ) ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿੜੀ (2006) , ਨੱਚੋ ਨੱਚੋ (2007) ਫੋਕ ਓਨਲੀ ਪਾਓ ਭੰਗੜਾ ( 2008) ’ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ ।
ਜੇਕਰ ਹਿੱਟ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਜਿ਼ਕਰ ਕਰਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ‘ ਮੇਲਾ ਜੱਗ ਵਾਲਾ , ਰੰਗਲਾ ਪੰਜਾਬ , ਅੱਜ ਖੰਡੇ ਚੋਂ ਕੌਮ ਸਾਜਨੀ , ਮੇਲਾ ਵੇਖਦੀਏ ਮੁਟਿਆਰੇ, ਬਿੱਲੋ ਤੇਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੜਤੀ, ਦਾਣਾ ਦਾਣਾ ਦਾਣਾ, ਫੁਲਕਾਰੀ ਆਦਿ ਗਿਣੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ।
ਲੋਕ ਨਾਚਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਉਸਦੀ ਟੇਪ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ, ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਅਮੀਰ ਲੋਕ -ਵਿਰਸੇ ਦੀ ਜਿਹੜੀ ਵੰਨਗੀ ਇਸ ਕੈਸੇਟ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲਗਦਾ ਇਹ ਕੈਸੇਟ ਗਰਮ ਪਕੋੜਿਆਂ ਵਾਗੂੰ ਭਾਂਵੇ ਨਾ ਵਿਕੇ ਪੰਰਤੂ ਬਾਦਾਮਾਂ ਵਾਗੂੰ ਜਰੂਰ ਵਿਕੇਗੀ ਕਿਉਂਕਿ ਬਦਾਮ ਖਾਣੇ,ਪਚਾਉਣੇ ਅਤੇ ਖਰੀਦਣੇ ਜਣੇ ਖਣੇ ਦੇ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ । ਸਰਬਜੀਤ ਚੀਮਾ ਨਾਲ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਕੁਝ ਅੰਸ਼ www.punjabinewsonline.com ਦੇ ਪਾਠਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ।
ਸਵਾਲ : ਨਵੀਂ ਐਲਬਮ ਫੋਕ ਓਨਲੀ ਪਾਓ ਭੰਗੜਾ ਵਿਚ ਕਿਸ ਮੂਡ ਦੇ ਗੀਤ ਹਨ ?
ਜਵਾਬ: ਸਪੱਸਟ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਢੋਲ ‘ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੱਚਦੀ ਹੈ । ਇਸ ਟੇਪ ਵਿਚ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕ ਨਾਚਾਂ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਇਸ ਵਿਚ ਝੂਮਰ, ਜਿੰਦੂਆ, ਧਮਾਲ ,ਮਲਵਈ ਗਿੱਧਾ, ਭੰਗੜਾ, ਗਿੱਧਾ, ਸੰਮੀ ਅਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਨੂੰ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਹੈ ।ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ-ਨਾਚਾਂ ਦਾ ਤੋਹਫਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੈ । ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਲੋਕ-ਨਾਚ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀ ਆਏ । ਅਸੀਂ ਕੋਸਿ਼ਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲੋਕ- ਨਾਚ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ ਹਨ ।
ਸਵਾਲ : ਤੁਸੀ ਲੋਕ ਨਾਚਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਿਦਮ ਪੈਟਰਨ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਲੀ ਮੌਲਿਕਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ?
ਜਵਾਬ : ਅਸੀਂ ਹਰ ਨਾਚ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਾਰੀਕੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਤਾਲ ਝੂਮਰ ਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸੰਮੀ ਵਿਚ ਜਿਹੜੀ ਤਾਲ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ , ਉਸਨੂੰ ਉੇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਚਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਤਾਲਾਂ ਹਨ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵਰਤ ਕੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ । ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਚਾਂ ਨਾਲ ਗਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਵੀ ਜਿ਼ਆਦਾਤਰ ਪੁਰਾਤਨ ਹੀ ਹਨ , ਕੁਝ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਰਜਾਂ ਉਪਰ ਮੈਂ ‘ਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ।
ਸਵਾਲ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਤੁਸੀ ਲੋਕ ਨਾਚਾਂ ਬਾਰੇ ਡਾਕੂਮੈਂਟਰੀ ਆਡਿਓ ਬਣਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ , ਇਸਦਾ ਵੀਡਿਓ ਫਿਲਮਾਂਕਣ ਵੀ ਕੀਤਾ ਹੈ ?
ਜਵਾਬ : ਹਾਂ ਜੀ ਸਾਰੇ ਟਰੈਕ ਸੂਟ ਕਰ ਲਏ ਹਨ । ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਨਾਮਵਰ ਵੀਡਿਓ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਰਿੰਪੀ ਪਰਿੰਸ ਕੋਲੋਂ ਤਿੰਨ ਗੀਤ, ਜਲੰਧਰ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਟੀਮ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਤੇ ਚਾਰ ਗੀਤ ਮਨਦੀਪ ਕੋਲੋਂ ਫਿਲਮਾਏ ਹਨ । ਸਾਰੇ ਵੀਡਿਓ ਵਿਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਝੂਮਰ ਦੀ ਤਾਲ ‘ਤੇ ਅੱਧ ਨੰਗੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਪੋਪ ਸੋਪ ਨਚਾਈ ਜਾਈਏ ਜਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਸਟੈਪ ਵਰਤੀ ਜਾਈਏ , ਬਕਾਇਦਾ ਬੇਸ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲੇ ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਧਮਾਲ ਫਿਲਮਾਉਣਾਂ ਹੈ ਤਾਂ ਧਮਾਲ ਦੇ ਹੀ ਐਕਸ਼ਨ ਵਰਤੇ ਹਨ । ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਰਹਿੰਦੀ ਕਸਰ ਅਸੀਂ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ । ਹਰੇਕ ਟਰੈਕ ਦੇ ਸ੍ਰੁਰੂ ਵਿਚ ਨਾਚਾਂ ਦੀ ਬਣਤਰ ਬਾਰੇ ਬਕਾਇਦਾ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਹੈ । ਸਾਰੇ ਨਾਚਾਂ ਦੀ ਇੰਟਰੋਡੈਕਸ਼ਨ ਕਰਵਾਈ ਹੈ ਕਿਹੜਾ ਕਦੋਂ ਬਣਿਆ ਇਸਦਾ ਆਧਾਰ ਕੀ ਹੈ ।
ਸਵਾਲ : ਤੁਹਾਡੀ ਟੇਪਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾਜਿਕ ਵਿਸਿ਼ਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਗੀਤ ਅਕਸਰ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ , ਅੱਜ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਲਾਕਾਰ 10 ਸੈਕਿੰਡ ਦਾ ਪ੍ਰੋਮੋ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜਿਸਦਾ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵਪਾਰਕ ਫਾਇਦਾ ਨਾਂ ਹੋਵੇ ਫਿਰ ਤੁਸੀ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਐਲਬਮ ਹੀ ਲੋਕ ਨਾਚਾਂ ਉਪਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਨਜ਼ਰੀਆ ਹੈ ?
ਜਵਾਬ: ਦੇਖੋਂ ਜੀ ,ਮੇਰੇ ਤੇ ਕਿਸੇ ਤਲਵਾਰ ਨਹੀਂ ਕਸੀ, ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਆਹ ਗੀਤ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਊਗਾ । ਨਾ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਵੱਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸੌਕ ਹੈ ਅਣਛੋਹੇ ਵਿਸੇ਼ ਛੋਹਣੇ, ਮੈਂ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਉੱਤੇ ਗੀਤ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਸੀ ‘ਨਾ ਮਾਰੀ ਨਾ ਮਾਰੀ ਮਾਂ , ਇਹ ਨਾਂ ਕਹਿਰ ਗੁਜ਼ਾਰੀ ਮਾਂ’ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਿਰਮੱਥੇ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ , ਹੋਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਅਜਿਹੇ ਬਹੁਤ ਗੀਤ ਨੇ , ਅਸੀਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਕਮਰਸ਼ੀਅਲ ਕੰਮ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਥੋੜਾ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਨਫਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਲਈਏ ਤਾਂ ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ , ਨਾਲੇ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੱਖੋਂ ਵੱਖੋ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ । ਮੇਰੀ ਬੜੀ ਦੇਰ ਤੋਂ ਤਮੰਨਾ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਲੋਕ ਨਾਚਾਂ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਾਂ , ਸਾਡੇ ਆਮ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਭੰਗੜੇ ਬਾਰੇ ਹੀ ਪਤਾ ਹੋਰ ਨਾਚਾਂ ਬਾਰੇ ਘੱਟ ਹੀ ਪਤਾ, ਸਾਡੀ ਕੋਸਿ਼ਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਨਾਚਾਂ ਲੁੱਡੀ ,ਧਮਾਲ , ਜਿੰਦੂਆਂ ਦਾ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸਾਡੇ ਲੋਕ ਨਾਚ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ ਹਨ ।
ਸਵਾਲ :ਇਸ ਕੈਸਿਟ ਕੀ ਹੰਗਾਰਾ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ?
ਜਵਾਬ : ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੰਗਾਰਾ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਇਸ ਐਲਬਮ ਦੀ ਵਿਸੇ਼ਸ਼ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਵਿਚ ਪੰਜ ਫਿਲਮ ਸਟਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ । ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਸੁਣਾਇਆ ਸੀ । ਧਰਮਿੰਦਰ, ਹੇਮਾ ਮਾਲਿਨੀ, ਸਲਮਾਨ ਖਾਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਪੂਨਮ ਢਿੱਲੋਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੂਮੈਂਟ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ।
ਸਵਾਲ : ਆਪਣੀ ਟੇਪਾਂ ਵਿਚ ਗੀਤ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰਨ ਸਮੇਂ ਤੁਸੀ ਕੀ ਮਾਪਦੰਡ ਵਰਤਦੇ ਹੋ ?
ਜਵਾਬ: ਘਰ ਘਰ ਵਿਚ ਸੈਂਸਰ ਬੋਰਡ ਹੈ , ਸਾਡੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਧੀਆਂ, ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਬਜੁਰਗਾਂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੈਂਸਰ ਨਹੀਂ ਜੇਕਰ ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ ਪਸੰਦ ਹਨ ਤਾਂ ਸਮਝੋ ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਪਸੰਦ ਕਰਨਗੇ, ਜੇਕਰ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਅਜਿਹੇ ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਗੀਤ ਕਿਉਂ ਸੁਣਨ , ਬਾਕੀ ਅਸੀਂ ਗੀਤ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹਦਾ ਕੀ ਕੰਨਸੈਪਟ ਹੈ । ਮੈ ਇਹ ਕਦੇਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਨਵੇਂ ਗੀਤਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤ ਰਿਕਾਰਡ ਨਹੀਂ ਕਰਨੇ ਜਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਹੀ ਲੈਣੇ ਹਨ । ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਨਵੇਂ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਿੱਟ ਵੀ ਹੋਏ ਹਨ ।
ਸਵਾਲ : ਤੁਸੀ ਫਿਲਮ ‘ਪਿੰਡ ਦੀ ਕੁੜੀ ’ ਵਿਚ ਬਤੌਰ ਹੀਰੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ ਹੋਰ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਫਿਲਮ ਕਰ ਰਹੋ ਹੋ?
ਜਵਾਬ : ਜੀ ਬਿਲਕੁਲ , ਮੇਰੀ ਨਵੀਂ ਫਿਲਮ ‘ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਆਪਣਾ ਦੇਸ਼ ’ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ । ਇਸਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਹਨ ਰਵਿੰਦਰ ਪੀਪਟ ਜੀ , ਇਸ ਸੂਟਿੰਗ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ । ਫਿਲਮ ਦਾ ਇੰਡੀਆ ਵਾਲਾ ਪਾਰਟ ਸੂਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਗਲੈਂਡ ਵਾਲਾ ਪਾਰਟ ਜੂਨ ਵਿਚ ਕਰਨਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਦੋ ਹੀਰੋਇਨਾਂ ਨੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਵੇਤਾ ਤਿਵਾੜੀ (ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਕਸੌਟੀ ਜਿੰਦਗੀ ਕੀ ਫੇਮ ), ਦੂਜੀ ਕਨਿਸ਼ਕਾ ਸੋਢੀ, ਰਾਜ ਬੱਬਰ, ਸੁਦੇਸ਼ ਲਹਿਰੀ ਅਤੇ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਘੁੱਗੀ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕਾਮੇਡੀ ,ਰੁਮਾਸ ,ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਵਧੀਆ ਸੁਮੇਲ ਹੈ ।