tag:blogger.com,1999:blog-15014081181797886322011-12-02T21:36:21.533-08:00sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.comBlogger381100tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-14320611898636689412010-10-21T04:17:00.001-07:002010-10-21T04:17:45.299-07:00October 18, 2010 09:30:54 pm<br /><br />ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ<br />* ਖੀਵਾ ਮਾਹੀ ਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲਣਯੋਗ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਹੈ ਇਹ ਪੰਜਾਬੀ ਨਿਊਜ ਆਨਲਾਈਨ ਦੀ ਵਿਸੇ਼ਸ਼ ਪੇਸ਼ਕਸ਼<br />ਭਾਰਤੀ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜਿੱਥੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਸਿਖਰ ਛੋਹਦੇ ਹਨ ਉਥੇ ਕੁਝ ਨਮੋਸੀ ਦੀ ਦਲਦਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਗਰਕਦੇ ਹਨ । ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਤੰਗੀਆਂ ਤੁਰਸ਼ੀਆਂ ਸਹਿ ਕੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾ ਕੇ ਚੰਗੀ ਕਮਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਇਰਦੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀ ਗਲਤ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਖਾਹਿਸਾਂ ਦੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਜਾ ਖੜਦੇ ਹਨ।<br />ਸੰਯੁਕਤ ਅਰਬ ਅਮੀਰਾਤ ( ਯੂ ਏ ਈ ) ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਭਾਰਤੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਬੀਤੇ ਕੁਝ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਦੇ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਾਰਜਾਹ ਦੀ ਇੱਕ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ ਜਦੋਂ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਨਸਰ ਹੋਈ ਕਿ ਇੱਕ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕਤਲ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਵਿੱਚ 17 ਭਾਰਤੀਆਂ ( 16 ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਰਿਆਣਾ ਦਾ ਵਸਨੀਕ ) ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੋਈ ਹੈ।<br />ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਮੀਡੀਆ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭਾਰਤ ਸਰਕਾਰ , ਕੁਝ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਇਨਸਾਨੀ ਕਦਰਾਂ- ਕੀਮਤਾਂ ਤੇ ਪਹਿਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਇਹਨਾ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਏ ਹਨ ਉੇੱਥੇ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜਸੀ ਲਾਹਾ ਲੈਣ ਲਈ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਕਰਕੇ ਅਫਵਾਹਾਂ ਦਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਗਰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।<br />ਹਰਿਆਣੇ ਦੇ ਕੈਥਲ ਜਿ਼ਲ੍ਹੇ ਦੇ ਜਗਦੀਸ਼ ਪੁਰਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਤਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮਾਪੇ ਉਸਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਦੁਬਈ ਦੇ ਪੰਜ ਤਾਰਾ ਹੋਟਲ ‘ਦ ਗਰੈਡ ਦੁਬਈ’ ਵਿੱਚ ਹੋਟਲ ਦੇ ਚੇਅਰਮੈਨ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ।<br />ਤਰਨਜੀਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਅੱਥਰੂ ਚੁੰਨੀ ਪੱਲੇ ਨੂੰ ਗਿੱਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਹੰਝੂ ਉਸਦੀ ਧੋਲੀ ਦਾਹੜੀ ਉਪਰ ਆ ਕੇ ਘਾਹ ਤੇ ਪਈ ਤਰੇਲ ਦੀ ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਚਾਨਣ ਦੀ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਲਿਸ਼ਕ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇ ਇੱਕ ਸੁਰ ਹੋ ਕੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ , “ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦਾ ਇੱਕ ਹਫਤਾ ਪਹਿਲਾ ਪਾਸ ( ਪਾਸਪੋਰਟ ) ਵੀ ਨਹੀਂ , ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਛੱਡੀ ਬੈਠੇ ਸੀ , ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਇਸ ਸਰਦਾਰ ਜੀ ਦਾ ਜਿਹਨਾ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਕਰਵਾਏ। ”<br />ਇਸ ਲਗਜ਼ਰੀ ਹੋਟਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਐਸ ਪੀ ਸਿੰਘ ਉਬਰਾਏ ਨੇ ਫਾਸੀ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਖਰਚੇ ਉਪਰ ਦੁਬਈ ਬੁਲਾ ਕੇ ਹੋਟਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਰਸੂਖ ਵਰਤ ਕੇ ਭਾਰਤੀ ਦੂਤਾਵਾਸ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ ਮੁੰਡਿਆ ਦੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਕੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ ।<br />ਹੁਣ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਜਿਹੀ ਆਸ ਬੁੱਝੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਬੰਧੀ ਥੋੜਾ ਖੁਸੀ ਭਰੇ ਰੌਅ ਵਿੱਚ ਤਰਨਜੀਤ ਦੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, “ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਹੁਣ ਸਹੀ ਸਲਾਮਤ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਸਕਣਗੇ, ਅਸੀਂ ਇੰਡੀਆ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਏ ਪਰ ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਜੇ਼ਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਤੰਦਰੁਸਤ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ” ਸਾਰਜਾਹ ਦੀ ਸ਼ਰੀਆ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਅਪਰਾਧਿਕ ਮਾਮਲੇ 2009/ 462 ਮੁਤਾਬਿਕ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਇੱਕ ਧੜੇ ਦੀ ਦੂਜੇ ਧੜੇ ਦੇ ਦੱਖਣ ਭਾਰਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਰਾਜੂ ਗੰਗਾ ਰਾਮ ਨਾਲ ਤਕਰਾਰ ਹੋਈ ਸੀ । ਪਹਿਲੇ ਧੜੇ ਦੇ ਬੰਦੇ ਰਾਜੂ ਦੀ ਕੁੱਟਮਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ । ਆਪਣੇ ਬਚਾਅ ਲਈ ਰਾਜੂ ਨੇੜੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀਆਂ ਦੇ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ । ਉਹ ਵੀ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ । ਰਾਜੂ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਵਿੱਚ ਆਏ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਸਰੀ ਖਾਨ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਸੱਟਾਂ ਲੱਗਣ ਕਾਰਨ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ , ਜਦਕਿ ਰਾਜੂ ਸਮੇਤ ਮੁਸ਼ਤਾਕ ਅਹਿਮਦ , ਸ਼ਾਹਿਦ ਇਕਬਾਲ , ਮਹੁੰਮਦ ਨਵਾਜ ਨਾਜਿ਼ਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਏ ।<br />ਜ਼ਖਮੀ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁ਼ਸ਼ਤਾਕ ਦਾ ਭਰਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਿਸਰੀ ਖਾਨ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ। ਜੋ ਦੋਵੇ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ ਦੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਵੇਚਣ ਦੀ ਜ਼ੁਰਮ ਵਜੋਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਪਰਤ ਗਏ ਇੱਥੇ ਇਹ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ ਕਿ ਯੂ ਏ ਈ ਵਿੱਚੋ ਕੈਂਸਲ ਹੋ ਗਏ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੀਮਤ ਦੁਬਾਰਾ ਮੁਲਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ । ਜਦਕਿ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸੂਤਰਧਾਰ ਰਾਜੂ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਖੁਪਤਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ।<br />ਪੁਲੀਸ ਨੇ ਇਸ ਕੇਸ ਸਬੰਧੀ ਛਾਣਬੀਣ ਕਰਕੇ ਇਸ ਕੇਸ ਵਿੱਚ 17 ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਰਾਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਕੁਲਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ , ਸੁਖਜੋਤ ਸਿੰਘ, ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ, ਤਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ , ਨਵਜੋਤ ਸਿੰਘ, ਰਾਮ ਸਿੰਘ , ਸਤਿਨਾਮ ਸਿੰਘ, ਕਸਮ਼ੀਰ ਸਿੰਘ, ਧਰਮਪਾਲ ਸਿੰਘ, ਬਲਜੀਤ ਸਿੰਘ, ਸਤਿਗੁਰ ਸਿੰਘ, ਸੁਖਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ, ਸੱਜਣ , ਅਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਖਿਲਾਫ਼ ਕਤਲ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ।<br />ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ । ਅਰਬੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਅਦਾਲਤ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ । ਬੇ਼ਸੱਕ 29 ਸਤੰਬਰ ਹਾਈਕੋਰਟ ਦੀ ਪੇਸ਼ੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਕੇਸ਼ ਦਾ ਪੀੜਤ ਅਤੇ ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਗਵਾਹ ਮੁਸ਼ਤਾਕ ਅਹਿਮਦ ਵਾਰ –ਵਾਰ ਉਪਰੋਕਤ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਬਤੌਰ ਹਮਲਾਵਰ ਸਨਾਖਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਹਮਲਵਾਰ 30-35 ਵਿਅਕਤੀ ਸਨ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ ਧਾਰ ਹਥਿਆਰ, ਰਾਡ ਅਤੇ ਡੰਡੇ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ , ਪਰੰਤੂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਕਿ ਹਮਲਾਵਰ ਇਹ ਹੀ ਹਨ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਨ ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਜਰੂਰ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਕਿ ਕਾਤਲ ਪੰਜਾਬੀ ( ਭਾਰਤੀ ) ਸਨ । ਹੁਣ ਮਾਮਲਾ ਪੁਲੀਸ, ਫਾਰੈਸਿ਼ਕ ਮਾਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਬੂਤਾਂ ਉਪਰ ਜਿਰਾਹ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਲੱਗੇਗਾ।<br />ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਖ਼ਬਰ ਨਸ਼ਰ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਜਦੋਂ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ, ਇੰਡੀਅਨ ਪੰਜਾਬੀ ਸੁਸਾਇਟੀ ( ਯੂਏਈ), ਸਿੰਘ ਸਭਾ ਸੁਸਾਇਟੀ ( ਸਾਰਜਾਹ ) ਸਮੇਤ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਹਮਦਰਦਾਂ ਦਾ ਇਸ ਪਾਸੇ ਯਤਨ ਆਰੰਭੇ ਉੱਥੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਲਾਹਾ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸਿ਼ਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆ।<br />ਦੁਬਈ ਸਥਿਤ ਭਾਰਤੀ ਦੂਤਾਵਾਸ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰਬੰਦ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।<br />ਦੁਬਈ ਦੀਆਂ ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ 60 ਤੋਂ ਜਿ਼ਆਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਤਲ ਕੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੁਕੱਦਮਾ ਲੜ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ 32 ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਈ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।<br />ਪੱਤਰਕਾਰ ਖੀਵਾ ਮਾਹੀ ਸਪਸੱਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕੁਝ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਕਰਕੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਮੋੜਨ ਦੀ ਕੋਸਿ਼ਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਜਿਹਾ ਇੱਕ ਹੀ ਮਾਮਲਾ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਾਮਲੇ ਹਨ । ਸ਼ਰਾਬ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਦੋ ਗੁੱਟਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ । ਛੁਰਤੇ ( ਸਿਪਾਹੀ) ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੁੰਡੇ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਇੱਥੇ ਮੌਤ ਦਾ ਬਦਲਾ ਮੌਤ ਹੈ। ਪਰ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਗਨੇ ਚਿਹਰੇ ਬੇਨਕਾਬ ਨਹੀ ਹੋ ਸਕੇ।<br />ਸੂਤਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲੇਬਰ ਕੈਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਮਲਬਾਰੀ ( ਕੇਰਲਾ ਵਾਸੀ ) ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰ ਸ਼ਰਾਬ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਮਜਦੂਰ ਲਈ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣੀ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਹੈ ਉਹਦੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਵਸੀਲੇ ਉਨੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਕਿ ਉਹ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਸਕੇ । ਦੁਬਈ ਅਤੇ ਸ਼ਾਰਜਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਠੇਕਾ ਨਹੀਂ । ਸਾਰਜਾਹ ਤੋਂ 10 ਮਿੰਟ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਅਜਮਾਨ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਦਕਿ ਗੈਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਹੋਮ ਡਿਲਵਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।<br />ਆਪਣੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਕਤਲ ਦੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬਣ ਕੁੜੀ ਨੂੰ 25 ਸਾਲ ਦੀ ਸਜ਼ਾ , ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਫਾਸੀ<br />ਯੂ ਏ ਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਿੱਖ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਨਾਗਰਿਕ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਕੇ ਆਪਣਾ ਨਾਂਮ ਸਨਾ ਮੁਹੰਮਦ ਰੱਖ ਲਿਆ । ਸਿੱਖ ਕੁੜੀ ਦਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮੁਲਕ ਦੇ ਮੁਸਲਿਮ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਕਾਰਨ ਨਮੋਸ਼ੀ ਝੱਲਦੇ ਹੋਏ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਾਪੇ ਆਪਣਾ ਬਿਜਨਸ਼ ਸਮੇਟ ਕੇ ਭਾਰਤ ਪਰਤ ਆਏ। ਸਨਾ ਮੁਹੰਮਦ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਮੁਹੰਮਦ ਅਮੀਰ ਅੱਲਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਹੁਰੇ ਪਿੰਡ ਗਈ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਹਦਾ ਪਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਦੀਸੁ਼ਦਾ ਹੈ।<br />ਸੂਤਰਾਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਸਾਰਜਾਹ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਲੈ ਕੇ ਸਨਾ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਟਿਕਾਣੇ ਲਾਉਣ ਲਈ ਜਲੰਧਰ ਜਿ਼ਲੇ ਨਿੱਝਰਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਦੁਬਈ ਰਹਿੰਦੇ ਰਾਜਵੀਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ / ਅਣਖ / ਕੌਮ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਦਾ ਵਾਸਤਾ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰਲਾ ਲਿਆ ।<br />ਅਣਪਛਾਤੀ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਤਫਤੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਪੁਲੀਸ ਨੂੰ ਉਦੋਂ ਸਫ਼ਲਤਾ ਮਿਲੀ ਜਦੋਂ ਸਨਾ ਮਹੁੰਮਦ ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਵਾਸ਼ ਕਰਵਾਉਣ ਗਈ । ਗੱਡੀ ਦੀ ਡਿੱਗੀ ਵਿੱਚ ਖੂਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਸਰਵਿਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੁਲੀਸ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਸੀਆਈਡੀ ਨੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਨਾ ਨਾਲ ਇਕਰਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜਵੀਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰਵਾ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਉਹਦਾ ਬਚਾਅ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ । ਸਨਾ ਮੁਹੰਮਦ ਨੇ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਦਾ ਕਤਲ ਰਾਜਬੀਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ ।<br />ਦੋਸ਼ ਆਇਦ ਮੁਤਾਬਿਕ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਮੁਹੰਮਦ ਅਮੀਰ ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਕੇ ਰਾਜਬੀਰ ਸਿੰਘ ਭਾਰਤ ਆ ਗਿਆ। ਪੁਲੀਸ ਨੇ ਸਨਾ ਦਾ ਫੌਨ ਚਾਲੂ ਰੱਖ ਕੇ ਰਾਜਬੀਰ ਨਾਲ ਰਾਬਤਾ ਕਾਇਮ ਕਰਵਾਇਆ । ਸਨਾ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜਬੀਰ ਜਿਉਂ ਹੀ ਦੋਬਾਰਾ ਸਾਰਜਾਹ ਏਅਰਪੋਰਟ ਪਹੁੰਚਿਆ ਪੁਲੀਸ ਨੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। 23 ਮਾਰਚ 2010 ਨੂੰ ਸਥਾਨਕ ਅਦਾਲਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫਾਸੀ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਸੁਣਾਈ ਹੈ ਜਦਕਿ ਸਨਾ ਮਹੁੰਮਦ ਨੂੰ 25 ਸਾਲ ਕੈਦ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।<br />ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ 29 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਸੁਣਵਾਈ ਪਰੰਤੂ ਰਿਕਾਰਡ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਹੁੰਚਣ ਕਾਰਨ ਹਾਲ ਦੀ ਘੜੀ ਮਾਮਲਾ ਲਟਕ ਰਿਹਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਰਾਜਬੀਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਇਹ ਉਹ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ ਪੁਲੀਸ ਨੇ ਗੱਡੀ ਉਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ । ਰਾਜਬੀਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਸਨੇ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਬਾਰਾ ਵਾਪਸ ਸ਼ਾਰਜਾਹ ਕਿਉ ਆਉਂਦਾ ?<br />ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਕਤਲ ਵਿੱਚ 8 ਪੰਜਾਬੀ ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਮੀਨੀਆਂ, ਰਸ਼ਵਿੰਦਰ ਸਿੰਗ ਤਖਾਣਬੱਧ, ਸਚਿਨ ਕੁਮਾਰ ਸ਼ਰਮਾਂ , ਰਾਕੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ, ਸੁਖਪਾਲ ਸਿੰਘ , ਹਰਦੇਵ ਸਿੰਘ, ਚਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਅਮਰਜੀਤ ਕੁਮਾਰ ਨਾਮਜ਼ਦ ਹਨ ।<br />ਜਦਕਿ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਦੇ ਬਿਕਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕਤਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪੰਜਾਬੀ ਪਰਦੀਪ ਕੁਮਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜੀਤ ਸਿੰਘ ਪਿੰਡ ਨਿਆਰਾ ( ਹੁਸਿ਼ਆਰਪੁਰ), ਕਸ਼ਮੀਰੀ ਲਾਲ ਪੁੱਤਰ ਗੁਰਦਿਆਲ ਰਾਮ ਪਿੰਡ ਭਾਗ ਸਿੰਘ ਪੁਰਾ ( ਨਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ) ਅਤੇ ਤਰਲੋਚਨ ਸਿੰਘ ਪੁੱਤਰ ਸੁਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਪਿੰਡ ਸਖਰੌਲੀ ( ਗੜਸ਼ੰਕਰ ) ਨਾਮਜ਼ਦ ਹਨ।<br />ਸ਼ਰਾਬ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਤੇ ਵਿਅੰਗ ਕਰਦੇ ਟਰਾਂਸਪੋਰਟਰ ਬਲਜੀਤ ਗਿੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ , “ ਦੀਵਾਲੀ , ਦੁਸਹਿਰਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਈਦ ਬੇਸ਼ੱਕ ਤਿਉਹਾਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੌਮ ਦਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਇੱਥੇ ਦਾਰੂ ਪੀ ਕੇ ਖੁ਼ਸੀ ਮਨਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸਰਦਾਰ ਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ”<br />ਆਬੂਧਾਬੀ ਦੇ ਇੱਕ ਲੇਬਰ ਕੈਂਪ ਵਿੱਚ ਜਾ ਦੇਖਿਆ ਜਿੱਥੇ ਲਗਭਗ 35000 ਮਜਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਤਾਂ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਪਰ ਇੱਕ ਮੁੱਛ ਫੁੱਟ ਗੱਭਰੂ ਨੇ ਸੱਚ ਬਿਆਨ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀ ਆਪਣੇ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਆਰਡਰ ਕਰੋਂ ਅਗਲਾ ਕੈਂਪ ਦੀ ਕੰਧੋਂ ਪਾਰ ਬੋਤਲ ਪਹੁੰਚਦੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਡਰਾਈ ਏਰੀਆ ਵਿੱਚ ਦਾਰੂ ਦੀ ਹੜ੍ਹ ਵਗਦਾ ਅਸੀਂ ਆਪ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ।<br />32 ਸਾਲ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਜਸਵੀਰ ਸਿੰਘ ਖੀਵਾ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਤਸ਼ਕਰੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਸੱਚਾਈ ਬਿਆਨਦੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ , “ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਆਏ ਮੁੰਡਿਆ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਉੱਥੇ ਦਰਾਮਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗੇ ਹੋਣੇ ਤੇ ਬੱਸ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨੇ ਹੀ ਬਾਕੀ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਜ਼ਮੀਨੀ ਸੱਚਾਈ ਕੁਝ ਹੋਰ, ਤੇਜ ਧੁੱਪ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਮਜਦੂਰ ਨੂੰ 1000-1200 ਦਰਾਮ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਮਸਾਂ ਮਿਲਦੇ ਜਿਸਦਾ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ 14-15 ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਈਆ ਬਣਦਾ ਜਦਕਿ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਲੋਕੀ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਵਿਹਲੇ ਰਹਿ ਕੇ ਕਿਤੇ ਜਿ਼ਆਦਾ ਪੈਸੇ ਕਮਾ ਲੈਂਦੇ । ਵਿਹਲੇ ਰਹਿ ਕੇ ਚੰਗਾ ਚੌਖਾ ਖਾਣ ਦੇ ਚੱਕਰ ਫਸੇ ਮੁੰਡੇ ਫਿਰ ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਜੋਗੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,<br />ਖੀਵਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਇਹ ਰਾਹਤ ਭਰੀ ਖ਼ਬਰ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕਦੇ ਬਲਾਤਕਾਰ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਦੇ ਕੇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਗ੍ਰਿ਼ਫ਼ਤਾਰ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਵਤਨੀ ਲੋਕ ਸਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ”<br />ਨਨਕਾਣਾ ਟਰਾਂਸਪੋਰਟ ਦੇ ਜਗਵਿੰਦਰ ਚਾਹਲ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀ ਕਤਲਾਂ ਦੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮੂਲੀਅਤ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਨ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਸਰਕਾਰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਦਾਖਲੇ ਪਾਬੰਦੀ ਲਾ ਦੇਵੇਗੀ । ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮੁੰਡੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਸਮਗਲਿੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਈ ਵਾਰ ਆਟੇ ਨਾ ਪਲੇਥਣ ਐਂਵੇ ਹੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ । ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅੱਜ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸਫਲ ਹੋਇਆ ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤਾਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੋਇਆ ।<br />ਸਿੱਖਸ ਫਾਰ ਜਸਟਿਸ ਦੀ ਯੂਏਈ ਇਕਾਈ ਦੇ ਆਗੂ ਬਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਖਾਲਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਮਾਮਲਿਆ ਦੀ ਪੈਰਵੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਸੋਚਿਆ ਦੀ ਬਲੱਡ ਮਨੀ ਦੇ ਮਾਮਲਾ ਨਿਬੇੜ ਜਾਵੇ , ਪਰ ਕੁਝ ਸਿਆਸੀ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਕਮਾਈ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣਾ ਕੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪੀੜਤ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰ ਗਏ ।<br />ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਬਲੱਡ ਮਨੀ ਲੈ ਕੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਵਾਉਣ ਬਦਲੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਮੂਲ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ 4000 ਲੱਖ ਦਰਾਂਮ ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੰਗੇ ਸਨ ।<br />ਬੇਸੱਕ ਮਾੜੇ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਪਹਿਲੂ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਹੁਣ ਦੇਖਣਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰਾ ਅਰਬ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਲੀ ਸ਼ਾਨ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖ ਸਕੇਗਾ।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-1432061189863668941?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-42611870447487703722010-07-18T20:58:00.001-07:002010-07-18T20:59:22.024-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/TEPNgFDYisI/AAAAAAAAAF8/wVJSv6fu0R8/s1600/sukh.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 250px; height: 177px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/TEPNgFDYisI/AAAAAAAAAF8/wVJSv6fu0R8/s320/sukh.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5495461921318013634" /></a><br /><br /><br />ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ<br />ਡਿਪਟੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਬੀਬੀ ਹਰਸਿਮਰਤ ਕੌਰ ਬਾਦਲ 17 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ 8 ਵਜੇ ਦੇ ਕਰੀਬ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਬਠਿੰਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਦਾ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਪਹੁੰਚੇ ।<br />ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਸਿਵਲ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਛਾਪਾ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਥੋਂ ਦੀ ਕਾਰਜ ਸੈ਼ਲੀ ਦਾ ਜਾਇਜ਼ਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਐਂਮਰਜੈਂਸੀ ਸਰਜੀਕਲ ਵਾਰਡ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਮਰੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਿਆ । ਮਰੀਜਾਂ ਤੋਂ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀਆਂ ਤਰੁੱਟੀਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣ ਕੇ ‘ਯੂਨੀਅਰ ਬਾਦਲ ਜੋੜੀ’ ਨੇ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਰਿਪੋਰਟ ਮੰਗੀ ਹੈ।<br />ਫਿਰ ਸਥਾਨਕ ਸਿਵਲ ਲਾਈਨ ਥਾਣੇ ਜਾ ਕੇ ਰੋਜ਼ਨਾਮਚੇ ਚੈੱਕ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਪੀ ਸੀ ਆਰ ਦੀ ਫੁ਼ਰਤੀ ਦੇਖਣ ਲਈ ਟਾਈਮ ਨੋਟ ਕਰਕੇ ਵਾਇਰਲੈੱਸ ਤੇ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ । ਮੁਲਤਾਨੀਆਂ ਰੋਡ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਨਿਗਮ ਦੇ ਸਿ਼ਕਾਇਤ ਕੇਂਦਰ ਤੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸਿ਼ਕਾਇਤਾਂ ਦੇ ਨਿਪਟਾਰੇ ਬਾਰੇ ਕਾਰਜ਼ ਸੈ਼ਲੀ ਨੂੰ ਵਾਚਿਆ ।<br />ਪਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਦੇ ਮਾਮੇ ਕਾਕਾ ਇੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਉਪਰ ਵੱਡੀਆਂ ਫੈਕਟਰੀਆਂ , ਸ਼ੈਲਰਾਂ , ਮਾਰਬਲ ਮਾਰਕੀਟ ਦੇ ਟਰੱਕਾਂ ਉਪਰ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਜ਼ਬਰੀ ਧੱਕਾ ਪਰਚੀ ਦੀਆਂ ਖਬ਼ਰਾਂ ਨੇ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਨਮੋਸ਼ੀ ਦਾ ਸਬੱਬ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਟਰੱਕ ਯੂਨੀਅਨ ਭੁੱਚੋ ਮੰਡੀ ਅਤੇ ਗੋਨਿਆਣਾ ਮੰਡੀ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਠੇਕੇ ਤੇ ਦੇਣ ਦੋਸ਼ ਉਸਦੇ ਨਾਨਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਂਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਸੁਰਖੀਆਂ ਬਣ ਰਹੇ ਹਨ ।<br />ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਗੋਨਿਆਣਾ ਮੰਡੀ ਦੇ ਮੀਡੀਆ ਇੰਚਾਰਜ ਸਵਰਨ ਸਿੰਘ ਅਕਲੀਆ ਖਿਲਾਫ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੁਪਏ ਦੀ ਠੱਗੀ ਦੇ ਮਾਰਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਲੱਗੇ ਹਨ। ਪੀੜਤ ਧਿਰ ਨੇ ਬੀਬੀ ਹਰਸਿਮਰਤ ਕੌਰ ਬਾਦਲ ਨੂੰ ਸਿ਼ਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਬੀਬੀ ਬਾਦਲ ਵੱਲੋਂ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਐਸ ਐਸ ਪੀ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ।<br />ਹੁਣ ਸਵਾਲ ਇਹ ਉਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੁਖਬੀਰ ਬਾਦਲ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਵਿਰੁੱਧ ਸਖ਼ਤ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਕਰ ਰਹੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਸੰਗੀਨ ਦੋਸ਼ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹਨ । ਕੀ ਉਹ ਨਿਰਪੱਖ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਕੋਈ ਯੋਗ ਕਦਮ ਉਠਾਂਉਣਗੇ ਜਾਂ ‘ਆਪਣੇ ਬੰਦੇ’ ਕਹਿ ਕੇ ਮਾਮਲਾ ਠੱਪ ਦੇਣਗੇ ?<br />ਸੁਖਬੀਰ ਵਿਰੋਧੀ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਡਿਪਟੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੁਧਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸਦੇ ਆਲੇ –ਦੁਆਲੇ ਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਰਟੀ ਵਰਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਇਜ਼ ਅਤੇ ਨਜ਼ਾਇਜ ਮੰਗਾਂ ਕਾਰਨ ਅਕਸਰ ਇਹ ਇੱਛਾ ਦੱਬੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।<br />ਡਿਪਟੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਇਹ ਫੇਰੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਂਬਾ ਜਰੂਰ ਛੇੜ ਦਿੱਤਾ ਪਰ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਇਹ ਨਿਰਾ ਸਿਆਸੀ ਸ਼ੋਸ਼ਾ ਹੋਣ ਦੀ ਚਰਚਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਵੋਟਾਂ ਨੇੜੇ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਦਾਅ-ਪੇਚ ਵਰਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।<br />ਪਰ ਜੇਕਰ ਸੁਖਬੀਰ ਬਾਦਲ ਆਪਣੀ ਕਾਰਜ਼ਸ਼ੈਲੀ ਨੂੰ ਅਮਲੀ ਜਾਮਾ ਪਹਿਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੁੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦਸ਼ਾ ਸੁਧਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-4261187044748770372?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-78593321418940081852010-05-11T19:45:00.000-07:002010-05-11T19:46:36.618-07:00(ਡਾ. ਪਰਮਿੰਦਰ ਤੱਗੜ)<br />ਪਿੱਛੇ ਜਿਹੇ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਨੇ ਇਕ ਗੀਤ ਲਿਖਿਆ ਤੇ ਗਾਇਆ ਸੀ ‘ਇੱਕ ਬਾਬਾ ਨਾਨਕ ਸੀ ਜੀਹਨੇ ਤੁਰ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਗਾਹ ’ਤੀ, ਇਕ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਬਾਬੇ ਨੇ ਬੱਤੀ ਲਾਲ ਗੱਡੀ ’ਤੇ ਲਾਤੀ।’ ਇਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਬੜੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯਤਾ ਮਿਲੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਜੋਕਾ ਯੁੱਗ ਅਤਿ-ਆਧੁਨਿਕ ਯੁੱਗ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਰੋਤਾ ਕੇਵਲ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮਾਨਣ ਦਾ ਆਦੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸਗੋਂ ਹੁਣ ਬਿਜਲਈ ਉਪਕਰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਬੜਾ ਕੁਝ ਐਸਾ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ‘ਫ਼ਾਸਟ ਫ਼ੂਡ’ ਵਾਂਗ ਪਸੰਦ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LW-hDzU9TxU&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/LW-hDzU9TxU&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object> ਇੰਞ ਹੀ ਹੋਇਆ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਦੇ ਉਸ ਗੀਤ ਨਾਲ਼। ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕਾਂ ਨੇ ਯੂਟਿਊਬ ਤੋਂ ਗੀਤ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰਕੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੀ ਕਲਾਕਾਰੀ ਵਿਖਾਉਂਦਿਆਂ ਨਵੇਂ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਯਥਾਰਥਮਈ ਐਸੇ ਕਿੱਲ-ਕੋਕੇ ਲਾਏ ਕਿ ਕਥਿਤ ਬਾਬਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭਾਜੜਾਂ ਪੈ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਇਹ ਬਾਬੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ਼ ਲੋਹੇ ਲਾਖੇ ਹੋ ਕੇ ਬਿਆਨਬਾਜੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖੇ ਗਏ। ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਦੇ ਦਿਨ ਐਸੇ ਬਦਲੇ ਕਿ ਉਹ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਸਿਖ਼ਰ ਨੇੜੇ ਪੁੱਜ ਗਿਆ। ਫ਼ਿਰ ਇਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਨੇਕਾਂ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਝੜੀ ਹੀ ਲੱਗ ਤੁਰੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਗੀਤ ਇਸ ਕੋਟੀ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ।<br />ਇਸ ਸਮੁੱਚੇ ਘਟਨਾ ਕ੍ਰਮ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੱਧੂ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਤੇ ਗਾਇਆ ਗੀਤ ‘ਕਿਵੇਂ ਜਿਓਣਗੇ ਲੋਕੀ’। ਇਸ ਗੀਤ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਹੋਛੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦੀ ਬਜਾਏ ਗਹਿਰ-ਗੰਭੀਰ ਮਸਲਿਆਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਬੜੇ ਅਸਰਮਈ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਦੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਗੀਤ ਨੂੰ ਬਾ-ਕਾਇਦਾ ਬੀਕਾ ਮਨਹਾਰ ਨੇ ਸੰਗੀਤਬੱਧ ਕਰਕੇ ਇਸ ਵਿਚ ਸੁਰੀਲੀ ਰੂਹ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੱਧੂ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸ਼ਨਲ ਸਿੰਗਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਰ ਰਚਨਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾ-ਵਸਤੂ ਦੇ ਮੱਦੇ ਨਜ਼ਰ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੀਤ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਤ੍ਰਾਸਦੀ ਨੂੰ ਸਾਖ਼ਸ਼ਾਤ ਕਰਨ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਯਾਬ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇੰਞ ਦਾ ਕਰੁਣਾਮਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸ਼ਨਲ ਸਿੰਗਰ ਦੀਆਂ ਸੰਗੀਤਕ ਗਰਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਗੁਆਚ ਕੇ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਸੁਰ ਤਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਰਚਨਾ ਦੀ ਰੂਹ ਅਤੇ ਮਕਸਦ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਞ ਇਸ ਪੱਖ ਤੋਂ ਸੁਖਨੈਬ ਵਧਾਈ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਵਸਾਉਣ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਹੀ ਗੱਲ ਇਸ ਗੀਤ ਦੇ ਵੀਡੀਓ ਵਿਚ ਵਰਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੀ, ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਇੰਜ. ਸਤਿੰਦਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਖ਼ੁਦ ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੱਧੂ ਬੜੇ ਮਾਹਰ ਹਨ ਇਸ ਪੱਖੋਂ ਮਾਰ ਖਾਣ ਦਾ ਸੁਆਲ ਹੀ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੋ ਰਚਨਾ ਵਿਚ ਪੇਸ਼ ਵਿਸ਼ਾ ਵਸਤੂ ਵਿਚ ਵਰਤੇ ਇਕ-ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਤਰਜ਼ਮਾਨੀ ਕਰਦੀਆਂ ਇਹ ਤਸਵੀਰਾਂ ਇਸ ਵੀਡੀਓ ਦੀ ਸਾਰਥਕਤਾ ਵਿਚ ਬੜਾ ਮੁੱਲਵਾਨ ਵਾਧਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਗੱਲ ਇਕ ਗੀਤ ਦੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਵਾਜ਼, ਸੰਗੀਤਕਾ ਅਤੇ ਵੀਡੀਓ ਟਿਪਸ ਨੂੰ ਇਸ ਆਰਟੀਕਲ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।<br />ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਇਸ ਗੀਤ ਵਿਚਲੇ ਵਿਸ਼ਾ-ਵਸਤੂ ਦਾ ਤੁਅਲਕ ਹੈ ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋ ਰਾਏ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਬਦ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਸਰਗਰਮ ਕਿਸੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਧਿਰ ਨਾਲ਼ ਲਿਹਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦੋਨੋਂ ਸਰਗਰਮ ਰਾਜਨੀਤਕ ਪਾਰਟੀਆਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਤੀਜੇ ਬਦਲ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਪ੍ਰਗਟਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਰਾਜਸੀ ਪਾਰਟੀ ਦੀਆਂ ਕੂਟਨੀਤਕ ਚਾਲਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪਰਦਾ ਫ਼ਾਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਬੇਸ਼ਕ ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੱਧੂ ਖ਼ੁਦ ਇਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹੈ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਗੀਤ ਵਿਚ ਪੀਲੀ ਪੱਤਰਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ। ਰਾਜਨੀਤਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਮੋਹ ਦੀ ਤਸਵੀਰਕਸ਼ੀ ਕਰਦਿਆਂ ਗੀਤਕਾਰ ਨੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਤੋਂ ਪਰਦਾ ਚੁੱਕਣ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। ਇਹਨਾਂ ਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਲਈ ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੱਧੂ ਦੇ ਗੀਤ ਦੇ ਕੁਝ ਅੰਤਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਵਿਚਾਰਨ ਯੋਗ ਹਨ:<br />ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤ ਦਾ ਮੋਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗ਼ੈਰ ਜ਼ਨਾਨੀ ਦਾ<br />ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੰਸਾ ਵਿਚ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਰੁਲ਼ੀ ਜੁਆਨੀ ਦਾ<br />ਜੋ ਇੰਡੀਆ ਵਿਚ ਰੁਲ਼ਦੇ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਲੈਂਦਾ ਸਾਰ ਨੂੰ<br />ਕੀ ਏਸੇ ਖ਼ਾਤਰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ ਆਪਾਂ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ !<br />ਅਜੋਕੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਕੁਰਸੀ ਬਦਲੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਸੌੜੇ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫ਼ਸ ਕੇ ਵੋਟਰ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਫ਼ਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਨਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜ਼ਿਕਰਯੋਗ ਹੈ:<br />ਨਸ਼ਿਆਂ ਬਦਲੇ ਵੋਟਰ ਵਿਕਦੇ ਕੁਰਸੀ ਬਦਲੇ ਨੇਤਾ<br />ਚੌਥਾ ਥੰਮ ਮੀਡੀਆ ਵਿਕਿਆ ਲਿਆ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦਾ ਠੇਕਾ<br />ਪਰ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਇਸ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੂੰ<br />ਕੀ ਏਸੇ ਖ਼ਾਤਰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ ਆਪਾਂ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ !<br />ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋ ਰਾਏ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਪਬਲਿਕ ਟਰਾਂਸਪੋਰਟ ਨੂੰ ਖ਼ੋਰਾ ਲਾਉਣ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਕਥਿਤ ਸੂਬੇ ਦੇ ‘ਸੇਵਕ’ ਹੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹਨ। ਜਿਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਬੱਸਾਂ ਪਰਮਿਟਾਂ ਦੀ ਘਪਲੇਬਾਜੀ ਹੇਠ ਚੱਲਣ ਬਾਰੇ ਅਕਸਰ ਲੋਕ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸੁਣੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਬੱਸ ਇਹਨਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਕਰਿੰਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖੱਬੀ ਖ਼ਾਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਐਂਵੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੱਧੂ ਉਂਗਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਕਿ:<br />ਨੀਲੀਆਂ ਪੀਲੀਆਂ ਬੱਸਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਕੋ ਘਰ ਦੀਆਂ ਨੇ<br />ਸੜਕਾਂ ਉ¤ਤੇ ਨਹੀਂ ਇਹ ਸਾਡੀ ਹਿੱਕ ’ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਨੇ<br />ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਇਹ ਸੇਵਾ ਕਿਉਂ ਸੌਂਪੀ ਇਕ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ<br />ਕੀ ਏਸੇ ਖ਼ਾਤਰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ ਆਪਾਂ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ !<br />ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੱਧੂ ਦਾ ਗੀਤ ‘ਕਿਵੇਂ ਜਿਓਣਗੇ ਲੋਕੀ ਖੋਹ ਲਿਆ ਰੁਜ਼ਗ਼ਾਰ ਨੂੰ’ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਅਜੋਕੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਸਮਾਜਕ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਯਥਾਰਮਈ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਉ¤ਤਮ ਰਚਨਾ ਵਜੋਂ ਵਿਚਾਰਨਯੋਗ ਕ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਇਕ ਚੇਤਨ ਅਮਲ ਹੈ।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-7859332141894008185?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-84957917371224201972010-05-11T19:41:00.001-07:002010-05-11T19:42:42.298-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/S-oVk7uhMJI/AAAAAAAAAF0/04skqb_RSQk/s1600/chetna_fina.png"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 70px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/S-oVk7uhMJI/AAAAAAAAAF0/04skqb_RSQk/s320/chetna_fina.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470208421647167634" /></a><br /><br /><br /><br />ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ<br />ਰੂਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੇਖਕ ਰਸੂਲ ਹਮਜਾਤੋਵ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਹਕਾਰ ਕਿਤਾਬ ' ਮੇਰਾ ਦਾਗਿਸਤਾਨ ' ਵਿੱਚ ਲਿਖਦਾ ਹੈ , "ਜਿਸ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਹੋਇਆ ਬੰਦਾ ਪਾਣੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। " ਰਸੂਲ ਇਹ ਵੀ ਲਿਖਦਾ ਕਿ ਦਾਗਿਸਤਾਨ ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲਾਹਨਤ ਪਾਉਣੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ , " ਜਾਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਭੁੱਲ ਜਾਏ ।<br />"ਪਰ ਸਦਕੇ ਜਾਈਏ ਉਹਨਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਯੋਧਿਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀਆਂ ਤੁਰਸੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁਝਦਿਆਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ , ਵਿਰਸਾ ਅਤੇ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਦੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਬਣ ਕੇ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ । ਇਸ ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਸਿੱਕਾ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਪਰ ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਰਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ।<br />ਇਸਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਊ ਕੀ ਕਹਿਰ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ !<br />ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਦਾ ਸ਼ਾਇਰ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ !<br />ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਯੂ ਐਨ ਓ ਦੀ ਅਪੁਸਟ ਰਿਪੋਰਟ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੁੰ ਹੋਰ ਸੁਚੇਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਇਸ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ 50 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ । ਤਾਂ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਦੇ ਚਿੰਤਕ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ ਸੀ । ਇਸ ਚਿੰਤਾ ਨੇ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੇ ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਜੋ ਜੰਗੀ ਕਲਾ ਉਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ , ਹੁਣ ਚੜਦੇ - ਲਹਿੰਦੇ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਥਾਂ - ਥਾਂ ਵਸੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ 90 ਮਿਲੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਬੋਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੋਲੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ 12 ਸਥਾਨ ਤੇ ਹੈ।ਇਸ ਖ਼ਬਰ ਨੂੰ ਗੌਰ ਵਾਚਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੇ 50 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰਮੁੱਖੀ / ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਉਹ ਰੂਪ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਹੁਣ ਜਾਂ ਇਸਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ । ਪਰ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਬਲਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਨਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਸਬਦਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੀ ਘਾਟ ਦੀ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰਨਾਂ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹੁਣ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਬ਼ਦਾਂ ਦਾ ਅਥਾਹ ਭੰਡਾਰ ਹੈ । ਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਲ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਬ਼ਦਕੋਸ਼ ਦਾ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਖ਼ਜਾਨਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਮਹਾਨ- ਕੋਸ਼ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਗਿਣੇ ਚੁਣੇ ਇਨਸਾਈਕਲੋਪੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਆੳਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਤੌਖਲਾ ਅਤੇ ਕੌੜੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੇਖਾ ਦੇਖੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੇ ਸਬ਼ਦਾਂ ਦੀ ਘੁਸਪੈਠ ਪੰਜਾਬੀ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਲੁਧਿਆਣੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਮਜਦੂਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹੁੰਚ ਬਰਕਰਾਰ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਤਾਲਾ , ਜਿੰਦਾ ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ' ਲੌਕ ' ਸ਼ਬਦ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਨਪੜ ਤੋਂ ਅਨਪੜ ਵੀ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਵਾਕਾਂ ਨੂੰ ਅਚੇਤ ਹੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੀ ਪੁੱਠ ਚਾੜਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇ ਆਮ ਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਿਸਡ ਰਿੰਗ ਕਰੀਂ । ਅਜਿਹੀਆਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਉਦਾਹਰਨਾਂ ਹਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀ ਅਸੀਂ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਅਚੇਤ ਹੀ ਵਸਾਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।<br />ਹੁਣ ਇੰਟਰਨੈਟ ਰਾਹੀਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਆਦਾਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਭਾਸਾ ਦਾ ਗਿਆਨ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਪਰ ਹੁਣ ਕੁਝ ਨਿਰੋਲ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਵੈਬਸਾਈਟ ਦੇ ਰੋਮਨ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਬਾਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।ਹੁਣ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਪੰਜਾਬੀ ਕੋਈ 300 ਫੋਟ ਚੱਲਦੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਦਿਨੋ ਦਿਨ ਤਰੱਕੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਯੂਨੀਕੋਡ ਨੇ ਇੰਟਰਨੈਟ ਪੰਜਾਬੀ ਇਸਦਾ ਘੇਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਪਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮੂ਼ਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹੁਣ ਰੋਮਨ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਚੈਟ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਉਹ ਦਿਨ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਗੁਰਮੁਖੀ ਦੇ ਉੜਾ ਆੜਾ ਦੀ ਥਾ ਰੋਮਨ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਇੱਕ ਫੌਟ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ ਵੈਬਵਰਲਡ ਵਿੱਚ ਦਸਤਕ ਦੇਵੇਗਾ ।ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਜੋ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਜਿਹੇ ਮੁਕਾਮ ਸਿਰਜੇ ਹਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਾਂ -ਬੋਲੀ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੈ । ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੇ ਸਰਵਣ ਪੁੱਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜਿਹੇ ਉਪਰਾਲੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਪੰਜਾਬੀ ਚੇਤਨਾ ਇਸੇ ਕੜੀ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਿੱਸਾ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਹਾਂਗਕਾਂਗ ਵੱਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਬਾਰੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਲਿੱਕ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ । ਇਹ ਉਪਰਾਲੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਨਵਤੇਜ ਅਟਵਾਲ , ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਗਰੇਵਾਲ, ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ ਢੁੱਡੀਕੇ ਨੁੰ ਦਿਲੋਂ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ । ਇਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਸਾਰੀ ਟੀਮ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਦਾ ਜੋ ਮੰਚ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਇਆ ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਰੱਖਿਆ ਤਾਂ ਇੱਕ ਕਾਰਗਾਰ ਹਥਿਆਰ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇਗਾ ।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-8495791737122420197?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-9857380256591694502010-05-07T20:15:00.000-07:002010-05-07T20:16:20.010-07:00ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੱਧੂ <br /> ਪੰਜਾਬੀ ਨਿਊਜ ਆਨਲਾਈਨ ਦਾ ਬਾਕੀ ਮੀਡੀਆ ਨਾਲੋਂ ਇਹ ਹੀ ਵਖਰੇਵਾਂ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਆਪਣੇ ਬਿਗਾਨੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਕੁਝ ਤਲਖ ਹਕੀਕਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਰਹੇ । ਬੇਸ਼ੱਕ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਇਹਨਾਂ ਕੌੜਾ ਸੱਚ ਬੋਲ ਕੁ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਸਿਵਾਏ ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਕਲਮੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੇ …………। ਪਰ ਦਿਲ ਅਤੇ ਦਿਮਾਗ ਘੜਮੱਸ ਪਾਉਂਦੇ ਵਿਚਾਰ ਜੇ ਬਾਹਰ ਹੀ ਨਾ ਆਉਣ ਦਾ ਫਿਰ ਫੋਕੀ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਜ਼ਮੀਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ । <br /> ਖੈਰ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਹੈ । ਪਹਿਲਾਂ ਗੈਰਾਂ ਤੋਂ ਖਤਰਾ ਰਿਹਾ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਲਿਬਾਸਧਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ , ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ ‘ਚ ਤੇਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ‘ਆਪਣੇ’ ਹੀ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ । ਹੱਥਲੇ ਸ਼ਬਦ ਬੀਤੇ ਦਿਨੀ ਹੋਈ ਵਿਸ਼ਵ ਸਿੱਖ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ। ਕੁਝ ਨਿੱਜੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ 9 ਅਪਰੈਲ ਤੋਂ 11 ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੱਕ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਰਕਾਬ ਗੰਜ ਸਾਹਿਬ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਣਾ ਪਿਆ । ਹੋ ਸਕਦਾ ਜੇਕਰ ਮੇਰੀ ਪੰਥਕ ਸਖ਼ਸੀਅਤਾਂ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਨੇੜਿਓ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਸਰਾ ਦੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਸੌ ਜਾਂਦਾ । ਇੱਥੇ ਇਸ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਪੰਥ ਦੇ ਪੰਜ ਜਥੇਦਾਰ ਵਾਇਆ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ‘ਹਾਈਜੈਕ’ ਕਰ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਾਦਲ ਵਿਰੋਧੀ <br />ਧੜੇ, ਸਰਨਾ ਦੇ ਹਮਾਇਤੀ ਗਰੁੱਪ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕੁ ਪੰਥ ਪ੍ਰਸਤ ਆਗੂ ਇਸ ਕਨਵੈਨਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਏ। <br /> ਦੇਸ਼ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਏ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਨਿਵਾਸ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ । ਦੋਵਾਂ ਯਾਤਰੂ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਣ ਵਾਲੇ ਡੈਲੀਗੇਟਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਏਸੀ ਕਮਰੇ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਏ ਗਏ। ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਨਿਵਾਸ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਟੌਹਰ ਅਤੇ ਖਾਤਰ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਡੈਲੀਗੇਟਾਂ ਨਾਲੋਂ ਜਿ਼ਆਦਾ ਸੀ । ਇਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ ਜਿਹੜੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਪੰਥ ਵਿੱਚ ਨਿਘਾਰ ਆ ਰਿਹਾ , ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਕਾਬਜ਼ ਧੜਾ ਇਸ ਲਈ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ। ”<br />ਪਰ ਕੋਈ ਆਗੂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ । ਡੈਲੀਗੇਟਾਂ ਨੇ ਮਸਾਂ 100 ਗਜ਼ ਦੂਰ ਲੰਗਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਪੰਗਤ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਥਾਂ ਯਾਤਰੂ ਨਿਵਾਸਾਂ ਦੇ ਪੈਂਟਰੀ ਹਾਊਸਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਾਹੀ ਭੋਜ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨਤਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਗੁਰੂ ਪੰਥ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਆਗੂਆਂ ਲਈ ਵੱਖੋਂ ਵੱਖਰੇ ਖਾਣੇ ਸਨ। ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਨਿਵਾਸ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਨਿਵਾਸ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਸਾਹੀਂ ਭੋਜ ਜਿ਼ਆਦਾ ਵਧੀਆਂ ਸੀ ( ਮੈਂ 10 ਅਪਰੈਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ <br /> ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਡਿਨਰ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਹੀ ਪਨੀਰ, ਚਾਵਲ, ਦਹੀਂ , ਮਟਰ ਮਸ਼ਰੂਮ , ਮਿਨਰਲ ਵਾਟਰ , ਸਵੀਟ ਡਿਸ , ਆਈਮ ਕਰੀਮ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸੀ) । ਜਦਕਿ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਡੈਲੀਗੇਟਾਂ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨਾਲੋਂ ਅੱਧੀਆਂ ਆਈਟਮਾਂ ਸਨ ।<br /> 10 ਅਪਰੈਲ ਨੂੰ ਡੈਲੀਗੇਟ ਇਜਲਾਸ ਮਗਰੋਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਮੌਕੇ ਵੀ ਲੱਖੀ ਸ਼ਾਹ ਵਣਜਾਰਾ ਹਾਲ ਦੇ ਮੂਹਰੇ ਇੱਕ ਪਾਰਟੀ ਵਾਗੂੰ ਟੇਬਲਾਂ ਦੇ ਖਾਣਾ ਲੱਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਪੰਥਕ ਆਗੂ ਖੜ ਕੇ ਜਾਂ ਕੁਰਸੀਆਂ ਦੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ । 11 ਅਪਰੈਲ ਨੂੰ ਸੰਗਤ ਲਈ ਦਾਲ ਫੁਲਕਾ ਗੁਰੂ ਲੰਗਰ ਵਿੱਚ ਸੀ ਪਰ ਉੱਥੇ ਦਿੱਲੀ ਸਿੱਖ ਗੁਰੁਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਪਾਈ ਪਿਰਤ ਮੁਤਾਬਿਕ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ।<br /> ਸਵਾਲ ਇਸ ਨਹੀਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ । ਸਵਾਲ ਹੈ ਇਹ ਦੇਸ਼ ਵਿਦੇਸ਼ ਆਮ ਭੋਲੇ ਭਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜ਼ਜ਼ਬਾਤ ਭੜਕਾ ਕੁਰਸੀ ਅਤੇ ਤੱਪੜਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਕੇ ਪਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਗੂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜਜਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸਾਹ ਘਾਤ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ? ਕੀ ਪੰਥ ਦੀ ਨੁੰਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਡੈਲੀਗੇਟਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਚਲਾਈ ਲੰਗਰ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਿਆਂ ਪੰਗਤ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਲੰਗਰ ਨਹੀਂ ਛੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ । ਜਦੋਂ ਆਗੂ ਹੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੌਮ ਦਾ ਰੋਲ ਮਾਡਲ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਤਰਲੋਮੱਛੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ ਤਾਂ ਆਮ ਸਿੱਖ ਦੀ ਕੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਹੋਵੇਗੀ ਇਹ ਗੰਝਲਦਾਰ ਸਵਾਲ ਹੈ? ਇਹ ਡੈਲੀਗੇਟ ਪੰਥ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਤਾਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਪਹਿਰਾ ਦੇ ਕੇ ਅਮਲੀ ਜਾਮਾ ਨਹੀਂ ਪਹਿਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। <br /> ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਦਮਗਜੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਆਗੂ ਆਪ ਪੰਥਕ ਰਵਾਇਤਾਂ ਤੇ ਪਹਿਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਸਨ । ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਆਮ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਲਈ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸੇ਼ਸ਼ ਖਾਣੇ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ । ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਸ਼ਾਇਦ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ ਹੁਣ ਉਹ ਭੁਲੇਖਾ ਵੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ । <br />ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪੰਥ <br /> ਦੇ ਸੁਧਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂਮ ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਇਆ ਖਰਚਿਆਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪੰਥਕ ਰਵਾਇਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸਾਰਿਆਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਕੀ ਪੰਥਕ ਡੈਲੀਗੇਟ ਕਹਾਉਂਦੇ ਇਹ ਲੋਕ ਇਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਗੇ ।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-985738025659169450?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-53705007492966780662010-04-27T20:46:00.001-07:002010-04-27T20:47:13.537-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/S9evuLGB-cI/AAAAAAAAAFs/SQHXKp22Srk/s1600/grd.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 210px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/S9evuLGB-cI/AAAAAAAAAFs/SQHXKp22Srk/s320/grd.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5465029880624314818" /></a><br /><br /><br /><br />ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ <br><br />ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਸ਼ਬਦ ਜਿਹਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ‘ਪੰਜ ਫੋਟੋ ਨਸਵਾਰ’ ਦੀ ਡੱਬੀ ਅਤੇ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ । ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ , ਹਾਕਮ ਸੂਫੀ, ਅਸੋਕ ਮਸਤੀ ਅਤੇ ਦੀਪਕ ਢਿੱਲੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਜਗਤ ਦੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾਂਮ ਹਨ ਇਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਬਚਪਨ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਜਰੀ ਸ਼ਾਇਦ ਇੱਥੇ ਬੀਤੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਚੇਤੇ ਕਰਦਿਆਂ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਣਾ , “ ਮੁੜ ਮੁੜ ਯਾਦ ਸਤਾਵੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਦੀ ’।<br />ਨਸਵਾਰ ਦੀ ਪੰਜਾਬ ਸਥਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਉਦਯੋਗਿਕ ਇਕਾਈ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਸਬਾ ਸਮੁੱਚੇ ਭਾਰਤ ,ਚੀਨ ਅਤੇ ਨੇਪਾਲ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਮਜਬੂਤ ਪਹੁੰਚ ਬਣਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਨਸਵਾਰ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਨਾਲ ਨੇੜਿਓ ਜੁੜੇ ਸੁਧੀਰ ਕੁਮਾਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਨਸਵਾਰ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਦੀ ਤੋਂ ਜਿ਼ਆਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ । ਸੰਨ 1900 ਦੇ ਆਸਪਾਸ ਇੱਥੋਂ ਸਿੱਧ ਪੁਰਸ ਬਾਬਾ ਗੰਗਾ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰਧਾਲੂ ਖੇਤੂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਸਵਾਰ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਹਜ਼ਰੋਂ ਜਿ਼ਲ੍ਹਾ ਪਿਸ਼ੌਰ ( ਹੁਣ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ) ਵਿੱਚ ਨਸਵਾਰ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਖੇਤੂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫਰਮ ‘ਖੇਤੂ ਰਾਮ ਬਿਸੰਭਰ ਦਾਸ’ ਦੇ ਨਾਂਮ ਹੇਠ ਇੱਥੇ ਨਸਵਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸੁਰੂ ਕੀਤਾ । ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੰਬਾਕੂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਨਸਵਾਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ ਕਿਸਮ ਵਿਕਸਤ ਕਰ ਕੇ ਪੁੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਵੇਚਣੀ ਸੁਰੂ ਕੀਤੀ । ਦਿਨੋ ਦਿਨ ਵੱਧਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਉਹਨਾਂ ਨੇ 1915 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ' ਪੰਜ ਫੋਟੋ ਨਸਵਾਰ ' ਨਾਮਕ ਬਰਾਂਡ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ । ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਇਹ ਇਲਾਕੇ ਪੂਰੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਨਸਵਾਰ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਮੋਹਰੀ ਹੋ ਨਿਬੜਿਆ ।ਬੇਸੱ਼ਕ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਤੰਬਾਕੂ ਆਦਿ ਕੱਚਾ ਮਾਲ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਹੋਰਨਾਂ ਸੂਬਿਆਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।<br />ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਨਸਵਾਰ ਉਦਯੋਗ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੁਧੀਰ ਅਰੋੜਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਇਸਦੀ ਕੋਈ ਬਹੁਤੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਪਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨੇਪਾਲ ਅਤੇ ਚੀਨ ਨੂੰ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਤੋਂ ਨਸਵਾਰ ਸਪਲਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਹੁਣ ਇੱਥੇ 22 ਛੋਟੀਆਂ - ਵੱਡੀਆਂ ਉਦਯੋਗਿਕ ਇਕਾਈਆਂ ਨਸਵਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ । ਤੰਬਾਕੂ , ਸੰਗਧਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ , ਮੈਥਾਈਲ ਅਤੇ ਤੇਲ ਬੀਜ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਪਾਊਡਰ ਵਰਗਾ ਇਹ ਪਦਾਰਥ ਪਹਿਲਾਂ ਨਜਲਾ / ਬੰਦ ਨੱਕ ਖੋਲਣ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਦਵਾਈ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ । ਇਸ ਨਾਲ ਸੁੰਘਣ ਨਾਲ ਨੱਕ ਖੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁੰਘਣ ਦੇ ਆਦੀ ਹਨ । ਪਰ ਹੁਣ ਇਸ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਕਾਫੀ ਫਰਕ ਪਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਬਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਕਲਪ ਆ ਗਏ ਹਨ ।<br />ਕਈ ਨਾਂਮੀ ਨਸਵਾਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਚਾ ਮਾਲ ਸਪਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੁਧੀਰ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸਦੇ ਸੁੰਘਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਜਦਕਿ ਤੰਬਾਕੂ ਜਾਂ ਬੀੜੀ ਪੀਣ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਹਨ ਸਗੋਂ ਇਹ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ‘ਪਾਈਰੀਆ’ ਨਾਮਕ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੀ ਹੈ । ਜਦਕਿ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਉਦਯੋਗਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਟੈਕਸ ਬਹੁਤ ਦੇਣਾ ਪੈਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਡਬਲਿਊ ਐਚ ਓ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਤੰਬਾਕੂ ਤੇ ਟੈਕਸ ਬਹੁਤ ਲਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ।<br />ਪੰਜਾਹ ਫੋਟੋ ਨਸਵਾਰ ਦੇ ਮੈਨੇਜਰ ਸਿਆਮ ਸੁੰਦਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਵਿੱਚ ਦੋ ਫੋਟੋ , ਚਾਰ ਫੋਟੋ , 6 ਫੋਟੋ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵੱਖ ਵੱਖ ਮਾਰਕੇ ਨਾਲ ਨਸਵਾਰ ਵਿਕ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਪੰਜ ਫੋਟੋ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮੁਕਾਮ ਹੈ। ਪੰਜਾਬ ਸਕੂਲ ਸਿੱਖਿਆ ਬੋਰਡ ਵੱਲੋਂ ਪੰਜਵੀ ਜਮਾਤ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਘੂ ਉਦਯੋਗਾਂ ਵਾਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਦੀ ‘ ਪੰਜ ਫੋਟੋ ਨਸਵਾਰ’ ਦਾ ਜਿ਼ਕਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ । ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਇੰਡਸਟਰੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਗਭਗ 100 ਘਰਾਂ ਦੇ 250 -300 ਮਜਦੂਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਪੱਕਾ ਰੁਜਗਾਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆ ਕੇ ਇੱਥੇ ਵਸੇ ਕਈ ਪਰਿਵਾਰ ਪੀੜੀ ਦਰ ਪੀੜੀ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਆਦਮੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕੱਚੇ ਮਾਲ ਦੀ ਢੋਹ ਢੁਆਈ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੁਜਗਾਰ ਮਿਲਦਾ ਉੱਥੇ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਰੈਵੀਨਿਊ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਫਰਮ ‘ਪੰਜ ਫੋਟੋ ਨਸਵਾਰ ’ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੇ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਉਹ ਇਮਾਰਤ ਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਇਸ ਗਵਾਹ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।<br />ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਸਨਅਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਕਸਬਾ ਆਪਣੀ ਅਮਿੱਟ ਛਾਪ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗਾ ਅਤੇ ਮਕਬੂਲ ਗਾਇਕ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਇਸੇ ਕਸਬੇ ਦਾ ਮੂਲ ਵਾਸੀ ਹੈ । ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਪਿੰਡ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਹੁਣ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਅੱਜ ਵੀ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਗੁਰਦਾਸ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ । ਫੁਰਸਤ ਦੇ ਪਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਗੁਰਦਾਸ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾਂ ਦੀਆਂ ਭੀੜਾਂ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ । ਬੇਸ਼ੱਕ ਉਸਦੇ ਰਝੇਵੇ ਬਹੁਤ ਹਨ ਪਰ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਹਲ ਕੱਢ ਕੇ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੂਰੋਂ -ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਸੰਸਕ ਉਸਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਘਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਤਾਏ ਦੀ ਬੈਠਕ ( ਜਿੱਥੇ ਗੁਰਦਾਸ ਰਿਆਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ) ਦੇ ਕਿਸੇ ਤੀਰਥ ਅਸਥਾਨ ਵਾਂਗ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।<br />ਕਾਵਾਂ ਦੇ ਪੱਟੇ ਪਿੜ ਵਾਂਗੂੰ ਥਾਂ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਟੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਕੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਖੁੱਲੇ ਦਰਵਾਜੇ ਦੀ ਡੋਰਵੈੱਲ ਵਜਾ ਕੇ ਮੇਜਬਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਿਲ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ , ਅੰਦਰੋਂ ਅੱਖਾਂ ਮਲਦਾ ਗਾਇਕ ਹਾਕਮ ਸੂਫੀ ਨਿਕਲਦਾ । 31 ਮਾਰਚ ਨੂੰ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਮਗਰੋਂ ਸੂਫੀ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੌਦਾ -ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਟੀ ਐਸ ਆਈ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਗਾਇਕ ਗੁਰਦਾਸ ਦੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਾਡੇ ਪਾਠਕਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪਿੰਡ ਤਾਂ ਦੌਲਾ ਹੈ ਪਰ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਵਸੇ ਸਨ । ਬਾਕੀ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਆਬਾਦ ਹੋਗੀ ਇੱਥੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਘਰ ਤਾਂ ਪੱਕੇ ਪੈ ਗਏ ਪਰ ਗਲੀਆਂ ਦਾ ਹਾਲੇ ਵੀ ਉਹੀ ਹਾਲ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੋਕੀ ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਤ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਦੋਂ ਮਾਣ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਜਦੋਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਂਮ ਚਮਕਾਉਣ ਲਈ ਪਾਏ ਯੋਗਦਾਨ ਬਾਰੇ ਜਿ਼ਕਰ ਕਰਦਿਆਂ ਚਾਅ ਚੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਸਾਡਾ ਪਿੰਡ ਵਿਕਸਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਵਿਕਸਤ ਹੋਇਆ ਹੈ। ”<br />ਗੁਰਦਾਸ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਕਰਦੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਸੂਫੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਗੁਰਦਾਸ ਨਾਲ ਖੇਡੀ ਹੋਲੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੀ , ਅਸੀਂ ਦੋ – ਦੋ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਤੱਕ ਹੋਲੀ ਖੇਡਦੇ ਭੱਜੇ ਫਿਰਦੇ ਸੀ, ਅੱਜ ਵਾਗੂੰ ਨਹੀਂ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹੋਲੀ ਨਹੀਂ ਖੇਡਦੇ ਸੀ । ਜਾਂ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਘਾਟ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣੇ । ਗੁਰਦਾਸ ਮੈਥੋਂ ਸੀਨੀਅਰ ਸੀ ਅਸੀਂ ਸਾਡੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਰਸ਼ਨ ਪਰਵਾਨਾ ਜੀ ਕੋਲ ਘੰਟਿਆਂ ਬੱਧੀ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣਾ ।<br />ਇੱਕ ਹੋਰ ਯਾਦ ਸਾਂਝੀ ਕਰਦੇ ਸੂਫੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਡਾ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਕੁਲਵੰਤ ਦੰਦੀਵਾਲ ਦੁਬਈ ਤੋਂ ਟੇਪ ਰਿਕਾਰਡਰ ਲਿਆਇਆ ਸੀ , ਮੈ ਅਤੇ ਗੁਰਦਾਸ ਨੇ ਰਜਨੀਸ਼ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ –ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੰਪੇਅਰਿੰਗ ਕਰਨੀ ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾਦਾਇਕ ਮੌਕੇ ਸਨ ।<br />ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਦਾ ਨਾਂਮ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਸੂਫੀ ਦੱਸਦਾ ਗੁਣਗੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ , “ ਆਜਾ ਪਿਆਰ ਦਾ ਸਿਖਾਵਾ ਤੈਨੂੰ ਢੰਗ ਸੱਜਣਾ। ਮੰਡੀ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਦਾ ਮੈ ਮਲੰਗ ਸੱਜਣਾ ।”<br />ਮੇਲਾ ਯਾਰਾਂ ਦਾ , ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਂ ਡੀਟਾਂ , ਕੋਕਾ , ਚਰਖੇ ਦੀ ਟੁੱਟ ਗਈ ਮਾਹਲ ਵਰਗੇ ਸਦਾਬਹਾਰ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹਾਕਮ ਸੂਫੀ ਅਚਾਰੀਆਂ ਰਜਨੀਸ ਦਾ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੈ। ਇਸ ਚਿਣਗ ਤਹਿਤ ਉਸ ਨੇ ਰਜਨੀਸ਼ ਦੀ ਕਿਤਾਬ, “ ਮੈਂ ਮ੍ਰਿਤੂ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ’ ਪੜ੍ਹਨ ਮਗਰੋਂ ਇੱਥੇ ਬਣੇ ‘ਰਜਨੀਸ ਆਸ਼ਰਮ’ ਨੂੰ ਦਿਨ ਰਾਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਕੇ ਨਵੀਂ ਦਿੱਖ ਦਿੱਤੀ । ਫਾਈਨ ਆਰਟਸ ਦੇ ਇਸ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਬਣੇ ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਲੈਂਡ ਸਕੈਪਿੰਗ ਅਤੇ ਲੱਕੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਿ ਕਲਾ ਦਾ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਨਮੂਨਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸੂਫੀ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਗੀਤ ਕਾਪੀ ਜਰੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ<br />ਊੜੇ ਦੀ ਕੋਈ ਕਦਰ ਨਾ ਕੀਤੀ ਵਕਤ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ<br />ਜੂੜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸਰਦਾਰਾਂ<br />ਕਰਕੇ ਸੂਹਾ ਚਿਹਰਾ ਮੁੱਛ ਮਰੋੜੀ ਵੇ ਬਾਬਾ<br />ਵਿਰਸਾ ਭੱਜਿਆਂ ਜਾਂਦਾ ਅੱਗਿਓ ਮੋੜੀ ਵੇ ਬਾਬਾ<br />ਪੱਤਰਕਾਰ ਸਿ਼ਵਰਾਜ ਸਿੰਘ ਰਾਜੂ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਦੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਰਤਾਂ ਫਰੋਲਦੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਇੱਕ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਵੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ । ਇਹ ਕਥਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਖਦਰਾਣੇ ਦੀ ਢਾਬ ( ਮੁਕਤਸਰ) ਦੀ ਲੜਾਈ ਲੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਇਸ ਪਿਪਲੀ ਇਲਾਕੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਗਿੱਦੜ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਗੁਰੂ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਲੋਕ ਇੱਕ ਗਿੱਦੜੀ ਫੜ ਕੇ ਲਿਆਏ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਨੇ ਗਿੱਦੜ - ਗਿੱਦੜ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਮਗਰੋਂ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ‘ਗਿੱਦੜਵਿਆਹਿਆ’ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਜੋਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਇਸ ਬਦਲ ਕੇ ‘ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ’ ਪੈ ਗਿਆ । ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੰਦ ਕਥਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਗਿੱਦੜਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਹੋਈ ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਕਿਹਾ ਜਾਣ ਲੱਗਾ । ਉਪਰੋਕਤ ਦੋਵਾਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਬੇਸ਼ੱਕ ਕੋਈ ਠੋਸ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਪਰ ਗੁਰੂ ਜੀ ਇਸ ਸਥਾਨ ਪੜਾਅ ਕੀਤਾ ਇਹ ਗੱਲ ਇਤਿਹਾਸਕ ਨਜ਼ਰੀਏ ਤੋਂ ਬਹੁਤੀ ਸਹੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਲਗਭਗ 300 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ । ਪਿੰਡ ਤੇ ਮੰਡੀ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਘਦੀ ਰੇਲਵੇ ਲਾਈਨ ਹੀ ਸਰਹੱਦ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਪਿੰਡ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਮੰਡੀ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ । ਦਸੰਬਰ 1909 ਨੂੰ ਅੰਗਰੇਜ਼ ਅਧਿਕਾਰੀ ਮਿਸਟਰ ਬਲਟਿਨ ਨੇ ਮੌਜੂਦਾ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਾਰਜ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ । ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸ਼ਤਾਬਦੀ ਜਸ਼ਨ ਵੀ ਬੀਤੇ 9 ਦਸਬੰਰ ਨੂੰ ਮਨਾਏ ਗਏ । ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੋਕ ਮਸਤੀ , ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਨਾਂਮੀ ਸਾਹਿਤਕ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਹਸਤੀਆਂ ਸ਼ਾਮਿਲ ਸਨ ।<br />ਬਠਿੰਡਾ -ਮਲੋਟ ਰੋਡ ਸਥਿਤ ਇਹ ਮੁਕਤਸਰ ਜਿ਼ਲੇ ਦਾ ਅਵਿਕਸਤ ਕਸਬਾ ਹੈ। ਰਾਜ ਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀਆਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਸਵ: ਹਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਬਰਾੜ ਜੱਦੀ ਜਿਲ੍ਹ਼ੇ ਮੁਕਤਸਰ ਦਾ ਇਹ ਕਸਬਾ ਹਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਝੂਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ। ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਵੋਟਰਾਂ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਜਿੱਤਾ ਕੇ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਵਿੱਤ ਮੰਤਰੀ ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਦਾ ਜੱਦੀ ਹਲਕਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬੇਸ਼ੱਕ ਸਿਆਸੀ ਖੇਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿੱਦੜਬਾਹਾ ਦਾ ਨਾਂਮ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ । ਪਰ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਗਿਲਾ ਹੈ ਕਿ ਲਗਾਤਾਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਇੱਥੋਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵਿਧਾਇਕ ਰਹਿ ਚੁੱਕੇ ਮੌਜੂਦਾ ਵਿੱਤ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵੱਲ ਕੋਈ ਵਿਸੇ਼ਸ਼ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ । ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀਵਰੇਜ਼ ਪਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਬੀਤੇ ਸਾਲ ਤੋਂ ਚੱਲ ਤਾਂ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਖਤਮ ਕਦੋਂ ਹੋਊ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਹੈ। ਥਾਂ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਟੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਅਤੇ ਉਡਦੀ ਧੂੜ ਰਾਹਗੀਰਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਗੀਤ ਮੱਲੋਮੱਲੀ ਜੁਬਾਨ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ , “ ਉੱਡਦੀ ਧੂੜ ਨੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਪੈਣਾ ਰੱਖ ਸਾਂਭ ਕੇ ਲਹਿੰਗਾ ’ । ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਰਕ ਲਈ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਰੁਪਏ ਦੀ ਗਰਾਂਟ ਮਿਲਣ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਹਨ ਪਰ ਪਿੰਡ ਦੇ ਪਾਰਕ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰੂੜੀਆਂ ਲਾਈਆ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਇਹ ਹੈ ਵਿੱਤ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਜੱਦੀ ਇਲਾਕੇ ਦਾ ਹਾਲ ।<br />ਪੱਤਰਕਾਰ ਕੁਲਭੂਸਨ ਗਰਗ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦਾ ਵਰਨਣ ਕਰਦੇ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੇਸ਼ੱਕ ਇਹ ਵਿੱਤ ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਇਲਾਕਾ ਹੈ ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵੱਲ ਕੋਈ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ।<br />ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਜਿੱਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸ਼ਹਿਰ ਉਦਯੋਗਿਕ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਪੱਖੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਪੱਛੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।<br />ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਗਿਲਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਪਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਨੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਅਸਥਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ ਇੱਥੋਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਖੂਬਸੂਰਤ ਮਰਤਬਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਰਕੇ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਸਥਿਤ ਆਪਣੀ ਸਰਕਾਰੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਤੇ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਤਾਂ ਜੋਂ ਆਪਣੇ ਹਲਕੇ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਰੋਜਾ਼ਨਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਣ ਪਰ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਹੁੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸਾਰ ਨਹੀਂ ਲਈ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚਾਰ ਵਾਰ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਬਣ ਗਏ। ਕੀ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਆਪਣੇ ਜੱਦੀ ਵੋਟਰਾਂ ਦਾ ਇਹ ਗਿਲ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ ਇਹ ਸਮਾਂ ਦੱਸੇਗਾ ।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-5370500749296678066?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-56850923488099875822010-04-15T08:41:00.000-07:002010-04-15T08:45:38.399-07:00ਕਿਵੇਂ ਜਿਊਣਗੇ ਲੋਕੀ ਖੋਹ ਲਿਆ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਨੂੰ<br /><br /><br />ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਾਠਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਹਾਲਤਾਂ ਦੀ ਸਹੀਂ ਤਸਵੀਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸਿ਼ਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ । ਇਸ ਵਾਰ ਇਹ ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਜਰੂਰ ਦੱਸਿਓ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗਿਆ<br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/LW-hDzU9TxU&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/LW-hDzU9TxU&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-5685092348809987582?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-50115732097927384802010-02-27T06:06:00.001-08:002010-02-27T06:06:31.427-08:00<b><br />ਹੁਣ ਤਾਂ ਜਹਾਜ਼ ਕਦੇ ਕਦਾਈ ਹੀ ਉਤਰਦਾ </b><br><br /><center><br /> ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ </center><br><br /><br />ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਲਤ ਲੱਗ <img style="margin:2px;" src="http://www.punjabinewsonline.com/images_news/p0sti -1.jpg" width="623" height="481" alt="" align="left" /> <br /> ਜਾਵੇ ਉਹ ਦੀਨ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਬੇਖਬਰ ਹੋਇਆ ਸਿਰਫ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਨਸੇ਼ ਦੇ ਜੁਗਾੜ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਰ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵੇਚਣ ਤੱਕ ਨੌਬਿਤ ਅਕਸਰ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਨਸੇ਼ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਨਸੇ਼ੜੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਹੇਰਾਫੇਰੀਆਂ ਤੋਂ ਚੋਰੀਆਂ ਅਤੇ ਲੁੱਟ ਖੋਹ ਦੀਆਂ ਵਾਰਦਾਤਾਂ ਅਕਸਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੁਲੀਸ ਤੋਂ ਨਸ਼ਾ ਛੁਪਾਉਣ ਦੀਆਂ ਜੁਗਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿਚ ਨਸੇ਼ੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਕਰੀਬਨ ਸਾਂਝੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ । ਜੇ ਕੋਈ ਪੰਜਾਬੀ ਪੱਗ ਵਿਚ ਅਫੀਮ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਨਾਈਜੀਰੀਆ ਦੇ ਨਸੇ਼ੜੀ ਕਾਰ ਦੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਹੇਠ ਹੈਰੋਇਨ ਲੁਕੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ।ਪਾਬੰਦੀ ਸੁ਼ਦਾ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰ ਹੀਲਾ ਵਸੀਲਾ ਵਰਤ ਕੇ ਪੁਲੀਸ ਵਿਭਾਗ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਘੱਟਾ ਪਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਾਰਨ ਬੇਸੱਕ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਣ ਪੰਰਤੂ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦਾ ਰੁਝਾਨ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨਸਿ਼ਆ ਦਾ ਸੇਵਨ ਅਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਰਾਜਨੀਤਕ ਪਹੁੰਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸ਼ਰੇਆਮ ਨਸਿ਼ਆ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ । ਤਸਕਰੀ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲੀਸ ਦੇ ਕਈ ਮੁਲਾਜ਼ਮਾਂ ਦੇ ਤਸਕਰੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿਚ ਸਮੂਲੀਅਤ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਜੱਗ ਜਾਹਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਬੇਸੱ਼ਕ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਪੋਸਤ ਅਤੇ ਅਫੀਮ ਵੇਚਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ।ਫਿਰ ਵੀ ਸਰਕਾਰੀ ਦਾਅਵਿਆ ਦਾ ਮੂੰਹ ਚਿੜਾਉਂਦੇ ਸਮਗਲਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਨਾਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਪੋਸਤ ਵਿਕਰੀ ਰੁੱਕੀ ਹੈ ਨਾਂ ਹੀ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਆਉਂਦੇ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦੀਆਂ ਖੇਪਾਂ ਨੂੰ ਠੱਲ ਪਈ ਹੈ ।<br><br /> ਸਮਾਜਿਕ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਨੀਲਮ ਰਾਣੀ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਕਿ ਬਠਿੰਡਾ ਨੇੜਲੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਬਾਰਡਰ ਵਾਲੇ ਪਾਸਿਓ ਨਸ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੁੱਕੀ ਲੈਣ ਲਈ ਲੋਕ ਸੰਗਰੀਆ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਸਥਾਨ ਤੋਂ ਆੳਂੁਦੀ ਬੱਸ ਵਿਚ ਸਵਾਰੀਆਂ ਘੱਟ ਨਸੇ਼ੜੀ ਜਿ਼ਆਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ । ਪਹਿਲਾਂ ਆਦੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ ਤੇ ਸਿਹਤ ਮਹਿਕਮਾ ਅਫੀਮ ਲੈਣ ਲਈ ਕਾਰਡ ਬਣਾ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਪੁਲੀਸ ਉਸਨੂੰ ਫੜਦੀ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਅਮਲੀ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਪਰ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਿਚਾਰੇ ਅਮਲੀ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਨਹੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸਗੋਂ ਅਜਿਹੇ ਕਾਰਡ ਬਣਾਉਣੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ । ਕੀ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਿਚ ਅਮਲੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਜਾ ਫਿਰ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਮਲੀ ਨਸੇ਼ ਦੀ ਕਮੀਂ ਕਾਰਨ ਮਰਿਆ ? ਜਵਾਬ ਹੋਵੇਗਾ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਪੈਸੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ‘ ਹੋਮ ਡਲਿਵਰੀ ’ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੋੲੱੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਸੇ਼ ਕਰਨ ਕਿਉਂ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਲੱਗਾ ਇਸ ਵਿਸੇ਼ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਸ਼ਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿਚਾਰੇ ਅਮਲੀ ਕੀ ਤਕਲੀਫਾਂ ਕੱਟਦੇ ਹਨ ਇਸ ਥੋੜੀ ਚਰਚਾ ਕਰੀਏ । ਨਸੇ਼ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜਿੰਨੇ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਹਨ ਉਨੇ ਹੀ ਕਸੂਰਵਾਰ ਸਾਡੇ ਰਾਜਨੀਤਕ ਆਗੂ ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਲੀਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਨਿੱਜੀ ਸਵਾਰਥਾਂ ਖਾਤਰ ਪੰਜਾਬ ਜਵਾਨੀ ਹੋ ਰਹੇ ਨੂੰ ਜਹਿਰ ਸਪਲਾਈ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਿਚ ਨਾਕਮਾ ਰਹੇ ਹਨ । <br><br />ਰਾਜਸਥਾਨ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਆਬਕਾਰੀ ਵਿਭਾਗ ਵੱਲੋਂ ਸੂਬੇ ਵਿਚ ਡੋਡੇ ਅਤੇ ਪੋਸਤ ਦੇ ਠੇਕੇ ਖੁਲਵਾਏ ਹੋਏ ਹਨ ।ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਪੈਂਦੇ ਕਸਬਾ ਸੰਗਰੀਆ ਦੇ ਇੱਕ ਠੇਕੇ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਲਾਗਤ ਹੈ ਉਨੀ ਸਾਰੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਠੇਕਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਹਾਲਾਂਕਿ ਠੇਕੇਦਾਰ ਅੰਕੜੇ ਦੇਣ ਤੋਂ ਕੁਤਰਾਉਂਦੇ ਹਨ । ਪੋਸਤ ਦੀ ਕਾਊਂਟਰ ਸੇਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪੰਜਾਬ ਤਸਕਰਾਂ ਨੂੰ ਸਪਲਾਈ ਦੇਣ ਲਈ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਡਿਲਵਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।ਮਾਲਵਾ ਪੱਟੀ ਵਿਚ ਪੋਸਤ ਦੇ ਆਦੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਗਿਣਤੀ ਜਿ਼ਆਦਾ ਹੈ । ਪੰਜ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਪੋਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਪੋਸਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਸੁਰਖਿਅਤ ਥਾਂ ਉਪਰ ਬਲੈਕੀਏ ਸਾਈਕਲ ,ਸਕੂਟਰ ਜਾਂ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ ਉਪਰ ਬੋਰੀ ਲੱਦ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ । ਅਮਲੀਆਂ ਦਾ ਆਪਸੀ ਨੈਟਵਰਕ ਐਨਾ ਮਜਬੂਤ ਸੀ ਕਿ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੋਸਤੀ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਜਿੱਥੇ ‘ ਜਹਾਜ ’ (ਨਸ਼ਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ) ਉਤਰਿਆ ਹੁੰਦਾ । ਅਮਲੀ ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਖੁਸ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕੋਟਾ ਮੁੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਫਿਰ ਬੰਦੋਬਸਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਲੈਕੀਆ ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਖੁਸ ਕਿ ਦਸਾਂ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿਚ ਦਿਹਾੜੀ ਬਣਾ ਗਈ । ਇਸ ਬਾਰੇ ਗੁਰਦੇਵ ਸਿੰਘ ਦੱਸਦਾ, “ ਬਾਈ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨਾਂ ਨੇ ਪੱਟੀ ਮੇਸ ਕਰਤੀ , ਜਹਾਜ਼ ਮਗਰੋਂ ਉਤਰਦਾ ਮੁਖਬਰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁਲੀਸ ਸੱਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ।ਪ੍ਰਚੂਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁਲੀਸ ਨਾਲ ਹਿੱਸਾ ਪੱਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ।’<br><br />ਸੰਗਰੀਆ ਤੋਂ ਭੁੱਕੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਬਿੱਕਰ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ , “ ਐਥੇ ਭੁੱਕੀ (ਪੋਸਤ) 1200 ਰੁਪਏ ਕਿਲੋ ਮਿੰਨਤਾਂ ਕਰਾਕੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ । ਨਾਲੇ ਪਸੂਆਂ ਆਲੀ ਖੁਰਾਕ ,ਮੰਗਫੂਲੀ ਦਾ ਛਿਲਕਾ, ਸੁੱਕੇ ਕੱਦੂ ਦੇ ਛਿੱਲੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਿਲਾਵਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ । ਸੰਗਰੀਏ ਤੋਂ 800 ਰੁਪਏ ਮਿਲਦੀ ਹੈ 100 ਰੁਪਇਆ ਕਿਰਾਇਆ ਭਾੜੇ ਦਾ , ਜੇ ਪੁਲੀਸ ਵਾਲੇ ਮਿਲ ਜਾਣ ਤਾਂ 100-200 ਉਹ ਝਾੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ । ਪਰ ਨਸ਼ਾ ਠੀਕ ਹੂੰਦਾ ।” <br><br />ਬਠਿੰਡਾ ,ਮਾਨਸਾ ,ਫਰੀਦਕੋਟ ਅਤੇ ਫਿਰੋਜਪੁਰ ਜਿ਼ਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅਮਲੀ ਬੱਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਾਇਆ ਡੱਬਵਾਲੀ ਸੰਗਰੀਆਂ ਮੰਡੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ । ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਨੇੜੇ ਬਣੇ ਉੁਸ ਅਹਾਤੇ ਵਿਚ ਖੁੱਲੇ ਠੇਕੇ ਕੋਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਹੁਤ ਤਰਸਯੋਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । ਠੇਕੇ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਕੋਟਾ ਥਹੁੜਾ ਅਤੇ ਖਰੀਦਾਰ ਬਹੁਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ । ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀ ਮਿਲਦੀ । ਨਸੇ਼ ਦੀ ਤੌੜ ਕਾਰਨ ਧਾਹਾਂ ਮਾਰਦੇ ਪੋਸਤੀ ਅਕਸਰ ਦੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ । ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਖਾਣ ਲਈ ਜਾਂ ਅੱਗੇ ਸਪਲਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਥੇ ਪੋਸਤ ਖਰੀਦ ਕੇ ਲਿਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ । ਅਮਲੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਜਾਂ ਪਤਲੇ ਥੈਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾ ਲੱਕ ਬੰਨ ਕੇ ਰੱਬ ਆਸਰੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਚਾਲੇ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ । ਇੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖਤਰਿਆਂ ਭਰਿਆ ਸਫਰ । ਸੰਗਰੀਆ ਤੋਂ ਕੁਝ ਕੁ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਹਰਿਆਣਾ ਪੁਲੀਸ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜ ਦੀ ਹੱਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹਰ ਆਉਣ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ ਨਿਗਾ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਇੱਥੋਂ ਬਚ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਡੱਬਵਾਲੀ ਲੰਘਣ ਸਾਰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਪੁਲੀਸ ਥਾਂ ਥਾਂ ਤਾਇਨਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੁਲੀਸ ਵਾਲੇ ਅਮਲੀ ਨੂੰ ਸ਼ਕਲ ਦੇਖ ਕੇ ਹੀ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ । ਲਗਾਤਾਰ ਸੰਗਰੀਆ ਤੋਂ ਮਾਲ (ਪੋਸਤ ) ਲਿਆ ਕਿ ਸਪਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਗੁਪਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ , ਇੱਕ ਕਿਲੋਂ ਤੱਕ ਪੁਲਿਸ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਜਿ਼ਆਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪੈਸੇ ਲੈ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ , ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਜਿ਼ਆਦਾਤਰ ਮੁਲਾਜਮ ਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ।” <br />ਤਲਵੰਡੀ ਸਾਬੋਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦਾ ਬਜੁਰਗ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰ ਸੰਗਰੀਏ ਗੇੜਾ ਲਾਉਂਦਾ ਉਹ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਫੜੇ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰੋਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਦੀ ਤੁਰ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਅ਼ਾਦਾ ਤੁਰਨ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਅਮਲੀ ਉਸਨੂੰ ‘ਤਾਇਆ ’ ਆਖਦੇ ਹਨ ਉਹ ਘਰੋਂ ਘਰੀ ਪੋਸਤ ਦੇ ਪੈਕਟ ਸਪਲਾਈ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਧੋਲੀਪਾਲ ਜਿ਼ਲ੍ਹਾ ਹੰਨੂਮਾਨਗੜ੍ਹ ਵਿਚ ਪੋਸਤ ਦੇ ਠੇਕੇ ਦੀ ਬਰਾਂਚ ਚਲਾਉਂਦੇ ਕਰਿੰਦੇ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਹੈ , ‘ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਪੋਸਤ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਗੂੰ ਖੁੱਲਾ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜੀਹਨੂੰ ਲੋੜ ਹੋਵੇ ਖਰੀਦੇ ਤੇ ਖਾਵੇ । ਕਿਉਂਕਿ ਅਮਲੀ ਦਾ ਪੋਸਤ ਬਿਨਾ ਸਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ । ਞ’<br />ਠੇਕੇ ਤੋਂ 200 ਗ੍ਰਾਮ ਦਾ ਪੈਕਟ ਖਰੀਦ ਕੇ ਚਾਹ ਪੀਦਾ ਇੱਕ ਅਮਲੀ ਟੀ ਐਸ ਆਈ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ , ‘ਬਈ ਜੇਕਰ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਪੋਸਤ ਦੇ ਠੇਕੇ ਖੁੱਲਗੇ , ਫਿਰ ਥਾਣੇ , ਕਚਿਹਰੀਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੀ ਅੱਧਾ ਰਹਿਜੂ । ਨਾਲੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਕੀ ਕਰਨਗੇ , ਪਰ ਆਪਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜਾਂ ਲੱਗ ਜਾਣੀਆਂ ਹਨ । ’<br />“ਘਰ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨਸਿ਼ਆ ਫੂਕਤੀ ਹੁਣ ਨਿੱਤ ਭੁੱਕੀ (ਪੋਸਤ) ਭਾਲਦਾ , ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਜਿੱਥੇ ਮਰਜੀ ਜਾ ਮੈਨੂੰ ਨਸ਼ਾ ਲਿਆਕੇ ਦੇ ,ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਦੀ ਹੁਣ ਮੈ ਕਿਲੋਂ ਦੋ ਕਿਲੋਂ ਭੁੱਕੀ ਲਿਜਾ ਨਾਲੇ ਉਹ ਡੰਗ ਸਾਰਦੀ ਨਾਲੋਂ ਥੋੜੀ ਬਹੁਤ ਵੇਚ ਕੇ ਟਾਈਮ ਪਾਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਨਸ਼ਾ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਹਸਪਤਾਲ ਲੈ ਕੇ ਗਏ , ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਹੱਟ ਜਾਂਦਾ ਘਰੇ ਫਿਰ ਖਾਣ ਜਾਂਦਾ । ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਕੱਢਦਾ ਸੀ ਉਦੋਂ ਪੁਲੀਸ ਨੇ ਫੜ ਕੇ ਲਿਆ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਚਿਰ ਜੇਲ੍ਹ ‘ਚ ਰਿਹਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਿਰ ਠੀਕ ਸੀ ਬਾਹਰ ਆ ਫਿਰ ਨਸ਼ਾ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ । ” ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਬਿਆਨਦੀ ਹੈ ਮਾਨਸਾ ਜਿ਼ਲ੍ਹੇ ਦੀ ਮਲਕੀਤ ਕੌਰ । <br><br />ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਭੁੱਕੀ ਦੀ ਤਸਕਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਕੱਢਕੇ ਵੇਚਣ ਦਾ ਕੰਮ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਮੂਲੀਅਤ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ । ਬੇਸ਼ਕ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁਝ ਕੁ ਔਰਤਾਂ ਖਿਲਾਫ ਪੁਲੀਸ ਕੇਸ ਦਰਜ ਵੀ ਕੀਤੇ ਹਨ । <br /><br><br /><b><br /><br />ਨਸੇ਼ੜੀ ਮਾਡਰਨ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦੇ ਆਦੀ </b><br><br /><br />ਰੈੱਡ ਕਰਾਸ ਵੱਲੋਂ ਬਠਿੰਡਾ ਵਿਚ ਚਲਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਨਸ਼ਾ ਛਡਾਊ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਨਸ਼ਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਾਦਾਦ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਅੰਕੜੇ ਗਵਾਹ ਹਨ ਕਿ ਨਵੀਂ ਪੀੜੀ ਆਧੁਨਿਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤ ਵਿਚ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।ਪ੍ਰੰਤੂ ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀ ਨਸੇ਼ ਤਿਆਗਣ ਦੀ ਕੋਸਿ਼ਸ਼ਾਂ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ । 28 ਜਨਵਰੀ 2008 ਤੋਂ 28ਫਰਵਰੀ 2008 ਤੱਕ ਨਸੇ਼ ਛੱਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਗਿਣਤੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਰਹੀ ।<br><br /><br /><br />ਬਠਿੰਡਾ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਇਸ ਨਸ਼ਾ ਛਡਾਊਂ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ 2004 ਵਿਚ 532 ਮਰੀਜ਼ ,2005 ਵਿਚ 611 , 2006 ਵਿਚ 701 ਅਤੇ 2007 ਵਿਚ 678 ਮਰੀਜ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਨਸੇ਼ ਛੱਡਣ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਕੇ ਗਏ । ਅੰਕੜਿਆਂ ਮੁਤਾਬਕ ਪੋਸਤ ਅਫੀਮ ਮਹਿੰਗੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੈਪਸੂਲ ਅਤੇ ਗੋਲੀਆਂ ਵੱਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ , ਹਾਲਕਿ ਕਾਫੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਮਹਿੰਗੇ ਨਸ਼ੇ ਸਮੈੱਕ ਆਦਿ ਨਸੇ਼ੜੀਆਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਬਣਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਕੇਂਦਰ ਦੇ ਕੌਸਲਰ ਰੂਪ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਨਸੇ਼ ਦੇ ਕੈਪਸੂਲ ਖਾਣ ਤੋਂ ਤੋਬਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ 2004 ਤੋਂ 2007 ਤੱਕ ਕਰਮਵਾਰ 44, 39, 70, 62 ਨੌਜਵਾਨ ਇੱਥੋਂ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ । ਜਦਕਿ 2006 ਵਿਚ ਨਸੇ਼ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ 11 ਅਤੇ 2007 ਵਿਚ 57 ਮਰੀਜਾਂ ਨੇ ਨਸੇ਼ ਛੱਡਣ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਖਾਦੀਆਂ । 2004 ਵਿਚ 8 ,05 ਵਿਚ 17 ,06 ਵਿਚ 37 ਅਤੇ 07 ਵਿਚ 25 ਸਮੈਕੀਏ ਵਿਚ ਨਸ਼ਾ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਥੋਂ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਬਠਿੰਡਾ ਇੱਕ ਨੰਬਰ , ਲੁਧਿਆਣਾ ਦੋ ਨੰਬਰ ਅਤੇ ਪਟਿਆਲਾ ਤਿੰਨ ਨੰਬਰ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹੈ । ਇੱਥੇ ਇਲਾਜ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਗੁਆਢੀ ਰਾਜਾਂ ਹਰਿਆਣਾ ਅਤੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਤੋਂ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ । 15 07 2008 ਨੂੰ ਦਾਖਿਲ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਬੱਚਾ ਫਿਲਊਂਡ ਸੁੰਘਣ ਆਦੀ ਹੈ ।<br><br />ਇਸ ਕੇਂਦਰ ਵਿਚ ਤਾਇਨਾਤ ਡਾ:ਨਿਧੀ ਗੁਪਤਾ (ਐਮ ਡੀ) ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ , “ ਨਸ਼ਾ ਛੁਡਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਰੀਜ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਬੁਲਾ ਕੇ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਰੀਜ਼ ਨਸਿ਼ਆ ਆਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਦਿਮਾਗੀ ਕਾਰਨ ਹੈ । ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਚ ਪੀੜੀ ਛੇਤੀ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਵੱਧ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ , ਟੈਨਸ਼ਨ ਨਸਿ਼ਆਂ ਵੱਲ ਰੁਚਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਆਮ ਜਿਹੇ ਕਾਰਨ ਹਨ । ਬਠਿੰਡਾ ਵਿਚ ਪੇਂਡੂ ਲੋਕ ਘੱਟ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਵਿਚ ਕੰਮ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਜਿਅ਼ਾਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭੁੱਕੀ ਖਾਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਕਿਸਾਨਾਂ ਕੋਲ ਹਾੜੀ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਝੋਨੇ ਲਗਾਈ ਵੇਲੇ ਜਿ਼ਆਦਾ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ ।ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਨਸ਼ਾ ਲੈਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਕਿਸਾਨਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਮਜਦੂਰ ਵੀ ਇਸਦਾ ਜਿ਼ਆਦਾ ਸਿ਼ਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਖੇਤੀ ਸੈਕਟਰ ਜੁੜੇ ਮਰੀਜ਼ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਵਾਈ ਲੈ ਕੇ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਨਸ਼ਾ ਖਾਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ।ਅਸੀਂ ਮਰੀਜਾਂ ਨੂੰ ਦਵਾਈ ਦੇਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਦਿਮਾਗੀ ਤੌਰ ਤੇ ਮਜਬੂਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੌਸਲਿੰਗ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-5011573209792738480?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-22759463683719875662010-02-27T05:54:00.000-08:002010-02-27T05:55:52.662-08:00<b><center> ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ </b></center><br /> ਉਹ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ <img style="margin:6px;" src="http://www.punjabinewsonline.com/images_news/Kanwaljit DSC_2190_Low.jpg" width="340" height="460" alt="" align="left" /> <br /> ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਕ ਉਸਨੂੰ ‘ ਖ਼ਬਰਾਂ ਆਲ੍ਹਾ ਭਾਈ ’ ਸਮਝ ਕੇ ਹੀ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ ਪਰ ਹੈ ਉਹ ਬਹੁ -ਪਰਤੀ , ਉਸ ਜਰਖੇਜ਼ ਜ਼ਮੀਨ ਵਰਗਾ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀ- ਕੀ ਉਪਜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡ ਢੁੱਡੀਕੇ ਦਾ ਜੰਮਪਲ ਹੋਣਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਪ੍ਰੋ: ਕੰਵਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ( ਕੰਵਲਜੀਤ ਢੁੱਡੀਕੇ) ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਣ ਹੈ ਲਾਲਾ ਲਾਜਪਤ ਰਾਏ ਅਤੇ ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਕੰਵਲ ਦਾ ਗਰਾਂਈ ਹੋਣ ਦਾ । ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੋ: ਕੰਵਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪਛਾਣ ਆਪਣੀ ਵਿਸੇ਼ਸ਼ ਵੰਨਗੀ ਨਾਲ ਜਲੰਧਰ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ , ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਵੱਖਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਦੀ ਚਰਚਾ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਚਲਦੇ ਦੇਸੀ ਰੇਡਿਉ ਤੇ <img style="margin:6px;" src="http://www.punjabinewsonline.com/images_news/Kanwaljit_DSC_4886_a.jpg" width="250" height="315" alt="" align="right" /> <br /> ਖ਼ਬਰਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਰਿਪੋਰਟ ਤੇ ਸਿਆਸੀ ਮਾਹੌਲ ਦਾ ਤੜਕਾ ਲਾ ਕੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਰੋਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ । ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਦੀ ਜੁਗਤ ਹੀ ਨਹੀ , ਕਲਾ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਰਥੀ ਦੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕਲਾ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹਨ। <br><br /> ਬਾਜ਼ ਵਰਗੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਐਸ. ਐਲ. ਆਰ. ਕੈਮਰਾ ਤਾਂ ਹੈ ਹੀ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕਿਸੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਦੇਣ ਲਈ ਸਾਹਿਤਿਕ ਮਨ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਸਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾਰਥ ਵਰਗਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਕੈਚ ਉਸਦੇ ਵਜੂਦ ਹਿੱਸਾ ਹਨ । ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ ਉਸਦੀ ਉਹ ਵਿਸੇ਼ਸ਼ ਕਾਰਜ਼ਸੈ਼ਲੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਨ ਦੀ ਕਲਾ , ਅਣਜਾਣ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਸਮੇਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਅਪਣੱਤ ਭਰਿਆ ਵਤੀਰਾ ਸਰੂਰ ਲਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਾਦਗਾਰ ਤੇ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਇੱਕ -ਅੱਧ ਮਿਲਣੀ । <br /> ਇੱਕ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖੇ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਕੰਵਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੁਹਿਰਦ ਪਤਨੀ ਜਸਪਾਲ ਕੌਰ ਅਤੇ ਗੋਭਲਾ ਜਿਹਾ ਬੇਟਾ ਹਰਨੂਰ ਸਮਾਗਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸਨ । ਨਿਊਯਾਰਕ ਤੋਂ ਆਏ ਇੱਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦੱਸਿਆ ,‘ਇਹ ਪ੍ਰੋ: ਕੰਵਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਹਨ ।’ <br><br /> ਉਸ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਗੱਲ ਪੱਲੇ ਨਹੀ ਪਈ , ਰਸਮੀ ‘ਹੈਲੋ ਹਾਏ’ ਮਗਰੋਂ ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ‘ਕੰਵਲਜੀਤ ਢੁੱਡੀਕੇ’ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਘੁੱਟ ਜੱਫੀ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਇੰਜ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੀ ਵੰਡ ਮੌਕੇ ਵਿਛੜੇ ਦੋ ਭਰਾ ਮਿਲਦੇ ਹੋਣ ਤੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਾਲੇ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ ਬਾਈ ਤੁਹਾਡੀ ਪੜੀਆਂ ਖਬ਼ਰਾਂ ਸੁਆਦ ਲਿਆ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ । ਸੁਣਕੇ ਇਉਂ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ<br /> ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਈਏ ।” <br />ਕੋਲ ਖੜਾ ਮਾਨਸਾ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਕਹਿੰਦਾ , “ ਅੱਛਾ , ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਮੈਂ ਬਾਈ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਦੇਖਿਆ ,ਹੁਣ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਇਹ ਤਾਂ ‘ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਾਲਾ ਭਾਈ’ ਹੈ ਤੇ ਨਿੱਤ ਜਲੰਧਰ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ।” <br><br />ਉਹ 24 ਘੰਟੇ ਬਿਜ਼ੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ। ਕਿੱਤੇ ਵਜੋਂ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ ਕਾਲਜ ਲੁਧਿਆਣਾ ਵਿਖੇ ਇਲੈਕਟ੍ਰਾਨਿਕਸ ਇੰਜ. ਵਿਭਾਗ ਵਿਚ ਅਸਿਸਟੈਂਟ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਹੈ । ਕਿੱਧਰੇ ਕਿਸੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰੇਡੀਓ ਲਈ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪੜ ਰਿਹਾ ਤੇ ਕਿਤੇ ਫੋਟੋ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨੀ ਲਾ ਰਿਹਾ , ਕਿਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਅਖਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨਰੇਰੀ ਸੰਪਾਦਕ ਬਣਿਆ ਬੈਠਾ ਤੇ ਵਿਚੇਂ ਹੀ ਸਮਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਮਨੋਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਦਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ । ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵੀ ਸਿੱਧੀਆਂ ਸਪਾਟ , ਜਮਾਂ ਸਿੱਧ ਪੱਧਰੀਆਂ ਮਲੱਵਈਆਂ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਵਰਗੀਆਂ, ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਬੋਧਿਕ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਔਖਾ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ । ਜੇਕਰ ਕਾਵਿ- ਰਚਨਾ ਦੌਰਾਨ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਿਆ ਤਾਂ ਹੇਠਾਂ ਉਸਦਾ ਉਲੱਥਾ ਵੀ ਜਰੂਰ ਕੀਤਾ । <br><br /><br />ਉਸ ਨੇ ਫੋਟੋ ਅਤੇ ਕਲਮ ਕਾਰੀ ਦਾ ਕਈ ਵਾਰ ਸ਼ੁਮੇਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ ਇਸੇ ਜੁਗਲਬੰਦੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇੱਕ ਤਜ਼ਰਬੇ ਵਜੋਂ ‘ਜਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ’ (1989) ਨਾਂਮੀ ਕਵਿਤਾ ਅਧਾਰਿਤ ਸਲਾਈਡ ਸੋ਼ਅ ਪੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਕੀਤੀ ਸੀ । ਫਿਰ ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ ਕਵਿਤਾ ਅਤੇ ਕਲਾ ਲਈ ਕੀਤੇ ਨਵੇਂ ਤਜਰਬੇ ਦਾ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ‘ਚੱਲੋ ਚਾਨਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ’(1998) ਨਾਲ ਪੁੱਟਿਆ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਦਹਾਕੇ ਮਗਰੋਂ ਫਿਰ ਅਜਿਹੀ ਕੋਸਿ਼ਸ਼ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪੁਲਾਂਘ ਭਰਦਾ ਨਜਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ । ਉਹ <img style="margin:6px;" src="http://www.punjabinewsonline.com/images_news/title for Koonjan Main_for Mail.jpg" width="360" height="570" alt="" align="left" /> ‘ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਫਿਰ ਖਿੜ ਪਏ ਨੇ’ ( 1999) ਅਤੇ 2008 ਵਿੱਚ ‘ਬੁੱਢਾ ਬਿਰਖ ਤੈਨੂੰ ਅਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ’ ਆਦਿ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀਆਂ ਕਰਕੇ ਕਵਿਤਾ ਅਧਾਰਿਤ ਫੋਟੋ ਸਲਾਈਡ ਸੋ਼ਅ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਰੀ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਹੈ । <br><br /> ਭਾਰਤੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਲਾਤਮਕ ਫੋਟੋਕਾਰਾਂ ਲਈ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫੀ ਘਰ ਫੂਕ ਤਮਾਸ਼ਾ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਕਾਰਜ ਹੀ ਹੈ । ਕਿਉਂਕਿ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਲਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹਾਲੇ ਕਲਾਤਮਕ ਫੋਟੋ ਕ੍ਰਿਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡਰਾਇੰਗ ਰੂਮਾਂ ਦਾ ਸਿੰਗਾਰ ਨਹੀ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗੇ ਪਰ ਕੰਵਲਜੀਤ ਨੇ ਕਲਾ ਨੂੰ ਕਮਾਈ ਵੱਲ ਮੋੜਨ ਦੀ ਇੱਕ ਪਗਡੰਡੀ ਬਣਾਈ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਜੀ ਟੀ ਰੋਡ ਬਣ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹਮ ਖਿਆਲ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਰਟ ਪੰਜਾਬ ਗੈਲਰੀ , ਜਲੰਧਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਸਥਾ ਕਾਇਮ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਵਖਤ ਫੋਟੋ ਨੁੰਮਾਇਸ਼ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ । ਇੱਥੌਂ ਫੋਟੋ ਕਿਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖਰੀਦਿਆ ਵੀ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਕੰਵਲਜੀਤ ਦਾ ਇਹ ਉਪਰਾਲਾ ਧਿਆਨ ਵੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਕਲਾ ਕ੍ਰਿਤਾਂ ਵੇਚਣ ਲਈ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਬਲਕਿ ਹੋਰ ਫੋਟੋ ਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਮੁੱਲੀਆਂ ਕ੍ਰਿਤਾਂ ਦਾ ਮੁੱਲ ਪਵਾਉਣ ਲਈ ਰਾਹ ਪੱਧਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। <br />ਕੁਝ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਵਲਜੀਤ ਕੈਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਅਚੇਤ ਮਨ ਵਿੱਚ ਲੈਂਡ ਸਕੇਪ ਬਣ ਕੇ ਵਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਨਜ਼ਮ ਲਿਖਦਾ ਕੰਵਲਜੀਤ ਖੁਦ ਨਜ਼ਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਫੇਰੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਪਰਵਾਸ ਹੋਣ ਦੇ ਕਾਰਨ , ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ‘ਕੂੰਜਾਂ’ ਲਿਖੀ ਹੈ। <br><br /><br /> ਹੁਣੇ ਹੀ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾਵਾਂ , ਕਾਵਿ ਕਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਕੈਚਾਂ ਨਾਲ ਸਿੰਗਾਰੀ ਕਿਤਾਬ ਬਾਰੇ ਕੰਵਲਜੀਤ ਲਿਖਦਾ ਹੈ , “ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਫੇਰੀ ਦੌਰਾਨ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇਖਿਆ, ਮਾਣਿਆ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਵੀ ਜਿਹੜਾ ਅਕਸਰ ਇੱਧਰੋਂ ਗਏ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਫਿਰਦਿਆਂ ‘ਰੱਬ ਦੀ ਧੁੰਨੀ’ ‘ਚ ਖੁੱਭਦੀ ਸੂਈ ਵਰਗਾ ਸੀ. ਐਨ. ਟਾਵਰ ਅੰਦਰੋਂ- ਬਾਹਰੋ ਦੇਖਿਆ । ਬਲਵੰਤ ਰਾਮੂਵਾਲੀਆ ਦੇ ਭਰਾ ਇਕਬਾਲ ਰਾਮੂਵਾਲੀਆਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਨਸਲੀ ਭੇਦਭਾਵ ਵਾਲੀ ਦਾਸਤਾਨ ਸੁਣੀ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਉੱਘੇ ਕਵੀਸ਼ਰ (ਸਵ.) ਕਰਨੈਲ ਪਾਰਸ ਹੁਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ੳਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਣਤੀ ਕਰਕੇ ਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਪੈਗ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਕੀਤੀ । ਪੰਜਾਬੋਂ ਗਏ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ –ਰੁਤਬੇਦਾਰੀਆਂ ਛੱਡ ਕੇ ਗਏ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਬੇਰੀਆਂ ਤੋੜਦੇ ਦੇਖਿਆ । ਕਨੇਡਾ ਬਾਰੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ’ਖੁਸ਼ਬੋ ਨਹੀਂ , ਸੱਪ ’ਚ ਵਿਹੁ ਨਹੀਂ ,ਰਿਸ਼ਤਿਆ ‘ਚ ਮੋਹ ਨਹੀਂ । ਖੰਡ ਵੀ ਗੰਨੇ ਦੀ ਥਾਂ ਕੇਲੇ ਤੋਂ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਮਿੱਠਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੁੰ ਘੱਟ ਮਿੱਠੇ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਹੀ ਚੰਗੇ ਲਗਦੇ ਨੇ । ਤਿੰਨ ਡਬਲਿਊ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨੇ – ਵੈਦਰ, ਵਾਈਫ ਤੇ ਵਰਕ (ਮੌਸਮ , ਘਰਵਾਲੀ ਤੇ ਕੰਮ ) ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਇਧਰ ਕਦੋਂ ਵਿਗੜ ਜਾਣ, ਸਿਆਣੇ ਬੰਦੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਤਰੀ ਨਾਲ ਹੀ ਰੱਖਦੇ ਨੇ ।<br /> ਕੰਮ ਧੰਦਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸੰਗ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ । ਕੋਈ ਮਿਹਣਾ ਨਹੀਂ। ਬਰਾੜ ਸਵੀਟ ਹਾਊਸ ਹੈ, ਗਿੱਲ ਸ਼ੂਅ ਸਟੋਰ ਹੈ। ਗੁੱਜਰਵਾਲ ਦੇ ਗਰੇਵਾਲਾਂ ਦੇ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਝਟਕਈ ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਹੈ , ਸਿੱਧੂਆਂ ਦੀ ਨੂੰਹ ਦੀ ਵੱਡੇ ਸਾਰੇ ਪਲਾਜੇ਼ ਵਿੱਚ ‘ਨੈਣ’ਦੀ ਦੁਕਾਨ ਹੈ । <br><br /> ਆਪਣੇ ਇਸ ਛੋਟੇ ਪ੍ਰਵਾਸ ਦੌਰਾਨ ਪੱਕਾ ਪ੍ਰਵਾਸ ਕਰ ਗਏ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਸੁਭਾਅ, ਚਿੰਤਾਵਾਂ, ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਦਰੇਵੇਂ ਵਰਗੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਬਾਰੇ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ । ”<br><br /> ਕੰਵਲਜੀਤ ਦੀ ਇਹ ਕਿਤਾਬ ਪੜਦਿਆਂ ਇੰਜ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੌਚਿਕ ਜਿਹਾ ਸਫ਼ਰਨਾਮਾ ਪੜ ਰਹੇ ਹੋਈਏ । ਵਤਨ ਛੱਡ ਕੇ ਬੇਵਤਨੇ ਹੋਏ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਹਰ ਚੰਗੇ ਮਾੜੇ ਪਹਿਲੂ ਨੂੰ ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਫੋਕਸ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਹਰੇਕ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚਲੇ ਸਕੈਚ ਉਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਫੁਲਕਾਰੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਰਜੀਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸਿ਼ਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਸੁਹਿਰਦ ਯਤਨ ਹਨ । <br><br /> ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਬਿਆਨਦਾ ਉਹ ‘ਮੂੰਹ ਸੰਭਾਲ ਕੇ’ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਬਦਲ ਕੇ ਜਿ਼ਸਮਫਰੋਸੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬਣ ਬਾਰੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖਦਾ ਹੈ <br /> <br><br /> ਸੁੰਦਰਤਾ ਪੌੜੀ ਹੈ <br><br />ਕਨੇਡੀਅਨ ਪੰਜਾਬਣਾਂ ਵੀ ਚੜ੍ਹ ਮੰਡਰਾਉਂਦੀਆਂ <br><br /> ਪਰ ਦੇਸੀਆਂ ਤੋਂ ਘਬਰਾਉਂਦੀਆਂ <br><br><br /> <br />ਹੇਅਰ ਸਟਾਈਲ ਵੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ <br><br /> ਬੋਲੀ ਦਾ ਲਹਿਜਾ ਵੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ <br><br /> ਕੱਪੜੇ ਜੀਨਾਂ ਵੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ <br><br /> ਤੇ ਬਦਨ ’ਤੇ ਮੁਲਕ ਦਾ <br><br /> ਨਾਂਮ ਤਾਂ ਲਿਖਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ<br><br><br /><br /><br /> ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ <br><br />-ਉਹ ਪੰਜਾਬਣ ਖੜ੍ਹੀ ਆ!’<br><br /> ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ?<br><br />-ਹੁਣੇ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜੂ !’<br><br /> ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਕਰਨ ਲਈ <br><br />ਉਹ ਗੱਡੀ ਭਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ।<br><br /> ਉਸ ਕੋਲ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ । <br><br /> ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗਾਲ੍ਹ-ਟੈਸਟ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ<br><br /> ਹੁੱਕਰ ਤੜਫੀ <br><br />ਪੰਜਾਬੀ ’ਤੇ ਆਈ <br><br />- ਮੂੰਹ ਸੰਭਾਲ ਕੇ । <br><br />‘ਇੱਕ ਰਾਤ ਪੱਬ ਵਿੱਚ ’ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਮਸਤੀ ‘ਚ ਨੱਚਦੇ ਮੰਗਤੇ ਬਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਕਲਮ ਬਿਆਨਦੀ ਹੈ <br><br />ਜਿਸ ਬੁੱਢੇ ਨੀਗਰੋ ਮੰਗਤੇ ਦੀ <br><br />ਫਿੱਡੀ ਪੁੱਠੀ ਟੋਪੀ ’ਚ<br><br /> ਅਸੀ ਟੂਨੀ ( ਦੋ ਡਾਲਰ ਦਾ ਸਿੱਕਾ) ਰੱਖ ਕੇ ਆਏ ਸੀ <br><br /> ਉਹ ਹੁਣ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ <br><br /> ਨਾਲ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬੈਠਾ<br><br /> ਸਿਗਰਟ ਮਘਾਈ, ਬੀਅਰ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ<br><br /> ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਸਿਰ ਘੁਮਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ।<br><br /> ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ <br><br />- ਮੰਗ ਕੇ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਲੁੱਟ ਕੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ <br><br />- ਇੱਥੇ ਲੁੱਟ ਕੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਹਨ!’<br><br><br /><br /> ਹੁਣੇ ਇਹ ਲੋਰ ਵਿੱਚ ਨੱਚੇਗਾ <br><br /> ਅੜੇ ਥੁੜੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਬਿੱਲ ਵੀ ਦੇਵੇਗਾ ਤਾਰ<br><br /> ਲਾ ਕੇ ਚਾਰ ਗਲਾਸੀਆਂ <br><br /> ਹੋਊ ਨਿਹਾਲ ਕਿਸੇ ‘ਤੇ <br><br /> ਪੂਰੀ ਭਾਨ ਦੇਵੇਗਾ ਵਾਰ ।<br><br /> <br /> <br /> ਟੋਰਾਂਟੋ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੀਨੀ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਜਿਊਂਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ- ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ,ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਵਿਤਾ ‘ ਸੀ-ਫੂਡ ’ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਕੇ ਉਸਦੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਮਾਪਦੰਡ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ , ਕਵਿਤਾ ਦੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਦੇਖੋ :<br><br /> ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪਏ <br><br />ਕੱਚ ਵਾਲੇ ਪਾਈ ਦੇ ਟੈੱਕ <br><br /> ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕਰੈਬ<br><br />ਉਪਰ ਲੱਗੇ ਰੇਟ <br><br /> 60 ਡਾਲੇ, 80 ਡਾਲੇ , ਇਹ ਸਪੈਸ਼ਲ ਡਿਸ਼ ਨੇ।<br><br />ਮੇਰੇ ਮਾਣ ਲਈ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ <br><br />‘-ਇਹ ਛਕੀਏ ਕਿ ਓਹ ਛਕੀਏ?<br><br />ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੀ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਹੀ ਕੜਾਹੀ ਧਰਨਗੇ,<br><br />ਮਸਾਲੇ ਮਲਣਗੇ, ਜਿਉਂਦੇ ਨੂੰ ਹੀ ਤਲਣਗੇ,<br><br /> -ਬਾਬਿਓ ਕਿਆ ਸਵਾਦ ਹੁੰਦਾ<br><br />ਬਿਲਕੁਲ ਤਾਜ਼ਾ , ਪੋਲਾ ਪੋਲਾ।’<br><br><br /><br /> ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਇਕ <br><br /> ਝਰਨਾਹਟ ਜਿਹੀ ਲੰਘ ਗਈ ।<br><br /> ਲੱਗਿਆ ਉਹਨਾਂ <br><br />ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਉਬਲਦੀ ਕੜਾਹੀ ’ਚ ।<br><br /> ਪਰਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ‘ਚ ਤ੍ਰੇੜਾਂ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦੀ ਨਵੀਂ ਪੀੜੀ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਵਰਤਾਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਨ ਦੀ ਆਦੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਤੇ ਕਵਿਤਾ ‘ ਹਸੀਨ ਸ਼ਾਮ’ ਵਿੱਚ ਢੁੱਡੀਕੇ ਆਪਣੀ ‘ਢੁੱਡ ’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ , ਦੇਖੋ ::<br><br /> ਗਰੈਜੂਏਸ਼ਨ ਦੀ ਪਾਰਟੀ ਦਿੰਦਾ <br><br /> ਹਰਦੀਪ ਦੇ ਬੇਟੇ ਦਾ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਦੋਸਤ ਦੱਸਦਾ ਹੈ-<br><br /> ਕਿੰਨੀ ਹਸੀਨ ਸ਼ਾਮ ਹੈ <br><br />ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਖੁਸ਼ਨਸੀਬ ਵੀ ।<br><br />- ਮੇਰੇ ਮੰਮੀ ਦਾ ਹਸਬੈਂਡ ਵੀ ਆਇਆ ਏ <br><br />- ਤੇ ਪਾਪਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਵਾਈਫ ਨਾਲ ਆਏ ਨੇ ।’<br><br /><br /><br />ਉਸਦੀ ਫੋਟੋਗਰਾਫੀ ਵਿੱਚ ਉਚ ਪਾਏ ਪਹੁੰਚ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬ ‘ ਕੂੰਜਾਂ’ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਾਇਰ ਸੁਰਜੀਤ ਪਾਤਰ ਲਿਖਦੇ ਹਨ , “ ਜੇਕਰ ਕੰਵਲਜੀਤ ਫੋਟੋਗਰਾਫ਼ਰ ਨਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ‘ਕਦੋਂ ਦੇ ਖੜ੍ਹੇ ਨੇ’ ਨਾਂਮ ਦੀ ਏਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਕਵਿਤਾ ਨਾ ਲਿਖ ਸਕਦਾ । ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਏਨੇ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮੋਂਦਾ, ਏਨਾ ਬਹੁ- ਪਰਤੀ , ਗਹਿਰਾ ਤੇ ਕਲਾਮਈ ਬਿਆਨ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਵਿ – ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਿਆ । ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਵਾਸ ਦਾ ਬਿਆਨ ਨਹੀ, ਇਹ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਮਕਾਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦੀ ਵੀ ਤਸਵੀਰ ਹੈ।”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-2275946368371987566?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-75378182528040300952010-02-15T08:16:00.000-08:002010-02-15T08:17:37.811-08:00<span style="font-weight:bold;"><br />ਬਲਜਿੰਦਰ ਕੋਟਭਾਰਾ</span><br />ਪ੍ਰੈਸ ਨੂੰ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦਾ ਚੌਥਾ ਥੰਮ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰੰਤੂ ਜੇ ਅਜੋਕੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੇ ਇਸ ਚੌਥੇ ਥੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਹੱਦ ਦਰਜੇ ਦੇ ਨਿਘਾਰ ਦੀ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਤਾਣੀ ਵਾਂਗ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਕਿ ਉਂਲਝੀ ਹੋਈ ਤਾਣੀ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਤੰਦ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਨਿਘਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੋਈ ਬੁੱਧਜੀਵੀ ਵੀ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਹੜਾ ਮਾਈ ਦਾ ਲਾਲ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਸਪੱਸਟ ਹੈ ਕਿ ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ’ਤੇ ਵੀ ਉਹ ਜਮਾਤ ਕਾਬਜ ਹੈ ਜਿਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਤ ਆਮ ਲੋਕਾਈ ਦੀ ਬਜਾਏ ਨਾ ਕੇਵਲ ਸਾਸਕਾਂ ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਸਗੋਂ ਖ਼ੁਦ ਵੀ ਆਪਣੇ ‘‘ਮੁਲਾਜ਼ਮ’’ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਸਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ, ਹਿੰਦੀ ਮੀਡੀਆ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੰਜਾਬੀ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਹਾਲ ਹੈ ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਗੁੱਝਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪੰਜਾਬੀ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਚੈਨਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਸਣ ਕਰਕੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਢਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖਾਤਰ ਜਲੀਲ ਹੁੰਦਂੇ, ਸ਼ੋਸਣ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਇਨਾਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣੋ ਹੀ ਹੱਟ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੰਮ ਲੈਣ ਦੇ ਬਦਲ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ ਕੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਨਾਂ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੰਗਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਰ ਦਰ ’ਤੇ ਜਾਂ ਕੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਲਗਵਾਕੇ ਸਰਕੂਲੇਸਨ ਵਧਾਉਂਣ, ਫਿਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਜਲੀਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾ ’ਤੇ ਰੁਪਏ ਇੱਕਠੇ ਕਰਨ ਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਠੁਠੇ ਫ਼ੜ ਕੇ ਮੰਗਤੇ ਬਣਕੇ ਫ਼ੈਕਟਰੀ ਮਾਲਕਾਂ, ਕਾਲਜ਼ਾਂ, ਸਕੂਲਾਂ, ਸਰਕਾਰੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਲਖ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮੁੱਲ ਦੀ ਤੀਵੀਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਖ਼ਸਮ ਦੇ ਮਿਹਣੇ, ਜੇ ਉਸ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ਕਦੇ ਪਹਿਲਾ ਉਨਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਸੱਚੀ ਖ਼ਬਰ ਵੀ ਲਗਾਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਖੜਕੈਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਦਾ ਕਰਕੇ ਵਿਚਾਰਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਵਾਉਂਣ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭਲਾਈ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸ ਪਾਰਟੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਅਗਲਾ ਸਪਲੀਂਮੈਂਟ ਕੱਢਣ ਤੱਕ ਚਮਚੀ ਵੱਜਣੀ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਗਲੇ ਸਪਲੀਮੈਂਟ ਤੱਕ ਉਸ ਵਿਰੁੱਧ ਖ਼ਬਰ ਲੱਗਣੀ ਤਾਂ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਰਹੀ। ਪੱਤਰਕਾਰ ਦਾ ਮਿਆਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੁਬਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਗਏ ਬਿਜਨਿਸ ਅਤੇ ਵਧਾਈ ਸਰਕੂਲੇਸਨ ਦੇ ਪੈਮਾਨੇ ਨਾਲ ਨਾਪਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਬਿਜਨਿਸ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਪਾਰਟੀ ਵਿਰੁੱਧ ਸੱਚੀ ਖ਼ਬਰ ਲਾਉਂਣ ’ਤੇ ਵੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਗੁਰੇਜ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।<br />ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵਰਗੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਧਾਰਣ ਤੋਂ ਸਧਾਰਣ ਪੇਂਡੂ ਲੋਕ ਵੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਿਆ ਨੱਕ ਬੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਠੋਲੂ ਮਿਲਦੇ ਨੇ, ਬੱਸ ਇਉਂ ਹੀ ਬਲੈਕਮੇਲ ਕਰਕੇ ਚਾਰ ਛਿੱਲੜ ਕਮਾ ਕੇ ਤੋਰੀ ਫੁੱਲਕਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਇਹ ਚਰਚਾ ਸੌ ਫ਼ੀਸਦੀ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸੌ ਫ਼ੀਸਦੀ ਝੂਠ ਵੀ ਨਹੀਂ । ਇਮਾਨਦਾਰ ਪੱਤਰਕਾਰ ਇਸ ਧੰਦੇ ਤੋਂ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦ ਕਿ ਗੰਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਫ਼ਿੱਟ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਬੈਗੈਰਤ ਮਹਿਲਨੁਮਾ ਕੋਠੀਆਂ ਵੀ ਉਸਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿੰਡ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਤਨਖਾਹ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ’ਤੇ ਮੰਡੀਆਂ, ਮੁਹੱਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕਾਫੀ ਵੱਡਾ ਸਾਰਾ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਇਕੱਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪੈਟਰੋਲ ਅਤੇ ਫੈਕਸਾਂ ਦੇ ਖ਼ਰਚ ਵੀ ਪੱਲਿਓ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਪੱਤਰਕਾਰ - ਦੂਜੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਬਾਰ ਮੇਰੀ ‘‘ ਬੁਢਾਪਾ ’’ ਪੈਨਸਨ 100 ਰੁਪਏ ਵੱਧ ਕੇ ਆ ਗਈ ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਡੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਪੈਨਸਨ ਜਿਨੇ 300-400 ਰੁਪਏ ਦਾ ਡਰਾਫਟ ਅਖ਼ਬਾਰ ਬਾਰੇ ਭੇਜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਸੰਪਾਦਕ ਜੀ ਦਾ ਲਵ ਲੈਂਟਰ ਵੀ ਨਾਲ ਅਟੈਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਲਾਕੇ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਅਤੇ ਬਿਜਨਿਸ ਵੱਲ ਘੱਟ ਧਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹੀ ਹਾਲ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਮਜਬੂਰੀ ਵੱਸ ਹੋਰ ਬਦਲਵੇਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨੇ ਪੈਣਗੇ ਅਜਿਹੇ ਲਵ ਲੈਟਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤਰਾਂ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਟਰੱਸਟ ਦੇ ਅਖ਼ਬਾਰ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਰਹੇ ਜੋ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਢਾਈ ਤਿੰਨ ਸੌ ਰੁਪਏ ਤਨਖਾਹ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।<br />ਪੰਜਾਬੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਮਿਆਰ ਵਿੱਚ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪੱਖੋਂ ਜੋ ਨਿਘਾਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਿਘਾਰ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਵਾਰ ਦੀਆਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ 15 ਵੀਆਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਚੋਣਾਂ ਮੌਕੇ ਸਭ ਹੱਦੇ ਬੰਨੇ ਟੱਪ ਗਿਆ। ਬਠਿੰਡਾ ਲੋਕ ਸਭਾ ਸੀਟ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਖ਼ਬਰਾਂ ਛਪਵਾਉਂਣ ਲਈ ਹਕੂਮਤ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਕੁਝ ਅਖ਼ਬਾਰ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਖ਼ਰੀਦ ਲਏ ਕਿ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹਕੂਮਤ ਵੱਲੋਂ ਲਾਏ ਪੀ ਆਰ ਓ ਦੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਪ੍ਰੈਸ ਨੋਟ ਬੋਟਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੰਗੀਨ ਛੱਪਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਪ੍ਰੈਸ ਨੋਟ ਸਿੱਧੇ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਬਿੱਲਕੁਲ ਝੂਠ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਰੇ ਇੱਕ ਤਰਫ਼ਾ ਹਕੂਮਤ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਿੱਕੜ ਉਛਾਲੂ ਇੱਕਤਰਫ਼ਾ ਅਤੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਨੁਮਾ ਖ਼ਬਰਾਂ ਰਾਹੀ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੇ ਇਸ ਚੌਥੇ ਥੰਮ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖਾਧੜੀ ਕੀਤੀ ਕੀ ਇਸ ’ਤੇ ਕੋਈ ਧਾਰਾ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਚੋਣ ਹਾਰਨ ਮਗਰੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਆਇਆ ਰਣਇੰਦਰ ਨੇ ਬਠਿੰਡਾ ਵਿੱਚੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਖਚਾਖਚ ਭਰੀ ਪ੍ਰੈਸ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿਚ ਸਾਫ਼ ਕਿਹਾ ਕਿ ਰਿਪੋਰਟਰ ਸਾਬ ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਖ਼ਬਰ ਲਾਉਂਣ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਕਰ ਲਓ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਤੁਹਾਡਾ ਠੇਕਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਿਆ । ਇਸੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੱਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨਾਲ ਜੋ ਅਕਾਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਤੋਂ ਕਰਵਾਈ ਉਸ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਦੇਣੀ ਕਦਾਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਬਠਿੰਡਾ ਤੋ ਮੁਕਤਸਰ ਸੜਕ ’ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਇੱਕ ਪੇਂਡੂ ਸਟੇਸਨ ਤੋ ਇੱਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ਹਕੂਮਤ ਦੀ ਕਾਨਫਰੰਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਪਰ ਸੱਚੀ ਖ਼ਬਰ ਲਾਉਂਣ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਤਾਂ ਅਕਾਲੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਨਕ ਉੱਪ ਦਫ਼ਤਰ ਦੇ ਅਕਾਲੀ ਪੱਖੀ ਇੰਚਾਰਜ ਤੋ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕਰਵਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤੋ ਵੀ ਤਸੱਲੀ ਨਾ ਹੋਈ ਤਾਂ ਮੁੱਖ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚੋਂ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਹੋਣ ਦਾ ਮਖੌਟਾ ਪਾਈ ਫਿਰਦੇ ਇੱਕ ਸਤਿਆਮਾਨ ਤੋਂ ਲਾਹ ਪਾਹ ਕਰਵਾਈ ਅਤੇ ਅਕਾਲੀਆਂ ਦਾ ਹੰਕਾਰਿਆ ਉਹ ਜਥੇਦਾਰ ਜਨਤਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਟੇਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉਸ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵਿਰੁੱਧ ਜ਼ਹਿਰ ਉਂਗਲਦਾ ਰਿਹਾ।<br />ਪੰਜਾਬੀ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਕੌਣ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ? ਪੰਜਾਬੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਅਕਸਰ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬਣਨ ਲਈ ਕੀ ਜਰੂਰੀ ਹੈ? ਪੰਜਾਬੀ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦਾ ਇਹ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨਾ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਐਨੀ ਸੌਖ਼ੀ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਕਿ ਐਰਾ ਗੈਰਾ ਨੱਥੂ ਗੈਰਾ ਕੋਈ ਵੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਬੱਸ 20 30 ਹਜ਼ਾਰ ਰੁਪਏ ਦਾ ਸਪਲੀਮੈਂਟ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਓ ਸੰਪਾਦਕ ਸਾਹਿਬ ਅਥਾਰਟੀ ਪੱਤਰ ਦੇ ਦੇਣਗੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਊ ਕਰਵਾਉਂਣ ਸਮੇਂ ਫਿਰ ਸਪਲੀਮੈਂਟ ਨੁਮਾ ਯੋਗਤਾ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਠਿੰਡਾ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਮੰਡੀ ਵਿੱਚੋ ਕਿਸੇ ਗੈਸ ਏਜੰਸੀ ਦੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨੇ ਖ਼ਬਰ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਤਾਂ ਗੈਸ ਏਜੰਸੀ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਲਕ ਨੇ ਜਿਲ੍ਹਾ ਇੰਚਾਰਜ ਦੇ ਆ ਗੋਡੇ ਹੱਥ ਲਾਏ ਸਪਲੀਮੈਂਟ ਇੱਕਠਾ ਕਰ ਲੈ ਆਇਆ ਤਾਂ ਉਸ ਰਾਜਸੀ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜ਼ ਦਿੱਤਾ, ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਖ਼ਬਰ ਲੱਗੀ ਵੇਖ ਕੇ ਪਹਿਲਾ ਵਾਲਾ ਪੁਰਾਣਾ ਪੱਤਰਕਾਰ ਡੋਰ- ਭੋਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਉਂ ਮੰਡੀਆਂ ਵਿੱਚਲੇ ਬਲੈਕਮੇਲਰ, ਸੱਟਾ ਲਗਵਾਉਂਣ ਵਾਲੇ, ਜੂਆਂ ਖਿੰਡਵਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਟਾਊਟ, ਅਨਪੜ ਡਿੱਪੂ ਹੋਲਡਰ, ਲਾਟਰੀ ਵਿਕਰੇਤਾ, ਸੈਲਰ ਮਾਲਕ, ਹਲਵਾਈ, ਪ੍ਰਚੂਨ ਦੀਆਂ ਹੱਟੀਆਂ ਖੋਲੀ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਅਪਰਾਧਿਕ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜ਼ਾ ਕੱਟ ਚੁੱਕੇ ਅਪਰਾਧੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਡਿਊਟੀਆਂ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਵਾਲੇ ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਸਭ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਪੱਤਰਕਾਰ ਹਨ ਅਤੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਬਣਾਏ ਜਾ ਰਹੈ ਹਨ, ਰਾਤੋ ਰਾਤ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿੱਧ ਪੈਂਦਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਸਟੇਸ਼ਨ ਬਣਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਇਸ ਮੌਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਚੰਗੇ ਕਲਮ ਨਵੀਸ, ਖੋਜੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਵੀ ਹਨ, ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਹ ਕੇਵਲ ਉਂਗਲਾਂ ’ਤੇ ਹੀ ਗਿਣਨ ਯੋਗੇ ਹਨ।<br /> Published on www.punjabinewsonline.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-7537818252804030095?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-40474663097509688682010-02-12T08:33:00.000-08:002010-02-12T08:34:43.654-08:00<b><center>ਸੁ਼ਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ </b></center><br><br />ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿਚ <img style="margin:8px;" src="http://www.punjabinewsonline.com/images_news/DSC01261.JPG" width="240" height="330" alt="" align="left" /> <br /> ਵਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਉਸਦੇ ਨਾਂਅ ਤੋਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਜਾਣੂ ਹਨ ਕਿ ਉਸਦੇ ਲਿਖੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਮਹਿਕ, ਦੇਸੀ ਦਾਰੂ ਦਾ ਸਰੂਰ, ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਰਹੂ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ,ਪੇਂਡੂਆਂ ਦਾ ਸੌਕ ਅਤੇ ਜੱਟਪੁਣੇ ਦਾ ਸੁਮੇਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ । ਉਸਦੇ ਲਿਖੇ ਗੀਤ ਪੰਜਾਬੀ ਤੋਂ ਸੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਪੰਜਾਬ ‘ਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ । ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਕੰਠ ਚੋ ਨਿਕਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਕਲਮ ‘ਚੋ ਨਿਕਲੇ ਸ਼ਬਦ ਪਾਰੇ ਵਾਗੂੰ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿਚ ਰੱਚਦੇ ਹਨ । ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਸੋਚ ਪੰਜਾਬ, ਪੰਜਾਬੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਵਿਦੇਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਸੁਭਾਅ , ਰਹਿਣ ਸਹਿਣ ,ਖਾਣ ਪੀਣ , ਰਹੁ ਰੀਤਾਂ ਬਾਰੇ ਛੇਤੀ ਅਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮੱਖਣ ਬਰਾੜ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾ ਦਿਓ ‘ ਇਨਸਾਈਕਲੋਪੀਡੀਆ’ ਫਰੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ । ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਨਕਸਾ ਇੱਕ ਗੀਤ ‘ਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਿੱਚਦਾ<br /><br><br />ਮੰਜੇ ਬਿਸਤਰੇ ਲਿਖਦਾ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਸਬਜ਼ੀ ਕੱਟ ਰਿਹਾ <br><br /><br><br /><br />ਆਹ ਵੇਖ ਸ਼ਰੀਕਾ ਕੱਠਾ ਹੋ ਕੇ ਲੱਡੂ ਵੱਟ ਰਿਹਾ <br><br /><br />ਖਾ ਕੇ ਵੇਖੀ ਕਿੰਨ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ <object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/k3B4ZHcDQZk&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/k3B4ZHcDQZk&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object>ਫਰਕ ਸੁਆਦਾਂ ਚੋਂ <br><br /><br />ਡੁੱਲ ਡੁੱਲ ਪੈਂਦਾ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ ‘ਚੋ<br><br /><br />ਜੇ ਉਸਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦਾ ਬਰਾਡ ਅੰਬੈਸਡਰ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਗੱਲ ਦਰੁਸਤ ਰਹੇਗੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੀ ਲਿਖੀ ਹਰ ਸਤਰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਤਰਜ਼ਮਾਨੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੁੱਲਾ ਡੁੱਲਾ ਖਾਣ ਪੀਣ ਸਵੇਰੇ ਲੱਸੀ ਦਾ ਜੱਗ , ਘਿਓ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸਾਗ ਦੀ ਕੌਲੀ , ਮੱਕੀ ਦੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ,ਮੱਖਣ ਦਾ ਪੇੜਾ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਰੂੜੀ ਮਾਰਕਾ (ਦੇਸ਼ੀ ਦਾਰੂ )ਦੇ ਦੋ ਪੈੱਗ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਸੰਦ ਹਨ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਮੱਖਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਪਿਆਰ <img style="margin:8px;" src="http://www.punjabinewsonline.com/images_news/brar with maan.jpg" width="450" height="366" alt="" align="left" /> <br />ਲਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਵੀ ਇਹੀ ਕੁਝ ਬਿਆਨਦੇ ਹਨ <br><br />: <br />ਪਹਿਲੇ ਤੋੜ ਵਾਲੀ ਵਿਚੋਂ ਦੂਜਾ ਪੈੱਗ ਲਾਇਆ ਹੋਵੇ <br><br /><br />ਗੰਦਲਾਂ ਦਾ ਸਾਗ ਵੱਡੀ ਬੇਬੇ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ <br><br /><br />ਕੂੰਡੇ ਵਿਚ ਰਗੜੇ ਮਸਾਲੇ ਦਾ ਸਵਾਦ ਹੋਵੇ<br><br /><br />ਆਪਣਾ ਪੰਜਾਬ ਹੋਵੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ਹੋਵੇ (ਗਾਇਕ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ) <br><br /><br><br /><br /><br />ਜਦੋ ਵੀਂ ਤੱੜਕਾ ਲੱਗਦਾ ਲੱਗੇ ਪੰਜਾਬੀ ਖਾਣੇ ਤੇ <br><br /><br />ਜਦ ਭੰਗੜਾ ਪੈਂਦਾ ਪਵੇ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਣੇ ਤੇ (ਗਾਇਕ ਜਗਤਾਰ ਬਰਾੜ) <br><br /><br /><br /> ਕਿਰਪਾਨ ਗੰਡਾਸਾ ਖੂੰਡਾ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ , <br><br /><br />ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਮੁਲਖ ‘ਚ ਕਾਰੋਬਾਰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ (ਰਾਜ ਬਰਾੜ) <br><br /><br /><br />ਵਤਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦਾ ਖੂਬਸੂਰਤ ਰੇਖਾ ਚਿੱਤਰ ਚਿਤਰਣ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਆਪ ਬਣ ਗਿਆ ਮੱਖਣ ਬਰਾੜ ਅੱਜ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਗਿਣਾਤਮਕ ਅਤੇ ਗੁਣਾਤਮਕ ਪੱਖੋਂ ਗੀਤ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮੂਹਰਲੀ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੈ। 1989 ਵਿਚ ਗਾਇਕ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ‘ਆਪਣਾ ਪੰਜਾਬ ਹੋਵੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਰਾਬ ਹੋਵੇ ’ ਗੀਤ ਰਿਕਾਰਡ ਹੋ ਕੇ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤਾਂ ਹਾੜ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਿਖਰ ਦੁਪਿਹਰ ਦੀ ਤਪਦੀ ਧੁੱਪ ਵਿਚ ਆਏ ਠੰਢੀ ਪੌਣ ਦੇ ਬੁੱਲੇ ਵਾਗੂੰ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਰੂਹ ਤੱਕ ਉੱਤਰ ਗਿਆ । ਇਹ ਗੀਤ ਜਿੰਨਾ ਪੰਜਾਬ ‘ਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਉਸਤੋਂ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਜਿ਼ਆਦਾ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ । ਮੱਖਣ ਬਰਾੜ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਗੀਤ ਸੀ । ਉਹ ਇੱਕੋਂ ਗੀਤ ਨਾਲ ‘ਸੌਹਰਤ ਦਾ ਐਵਰੈਸਟ ’ ਸਰ ਕਰ ਗਿਆ । ਹੁਣ ਤੱਕ ਉਸਨੇ ਤਿਰਵੰਜਾ ਗੀਤ ਲਿਖੇ ਹਨ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ‘ਚੋਂ 21 ਰਿਕਾਰਡ ਹੋਏ ਹਨ । ਮੱਖਣ ਨੇ ਕਦੇ ਹਲਕੇ ਪੱਧਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ । ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਕਦਰਾਂ ਕੀਮਤਾਂ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ‘ਤੇ ਖੜਾ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਚੇਤੰਨ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਹੈ । ਘਰੋਂ ਉਧਲ ਕੇ ਗਈ ਲੜਕੀ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਆਨਦਾ ਹੈ <br><br /><br />‘ਰੋਣਾ ਉਮਰਾਂ ਦਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਪੱਲੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ<br><br /><br /> ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲੇ ਧੀ ਜਦ ਆਪ ਮੁਹਾਰੀ ’ (ਗਾਇਕ ਮੰਡੇਰ ਭਰਾ) <br><br /><br />1947 ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਵੰਡ ਦੇ ਦੁਖਾਂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭਾਵਪੂਰਤ ਸ਼ੈਲੀ ਵਿਚ ਬਿਆਨਦਾ ਉਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ <br><br /><br />ਭਾਈਆਂ ਵਿਚ ਜੋ ਫੁੱਟ ਦੇ ਬੀਜ਼ ਬੀਜੇ ਰਹੀਏ ਬਚ ਕੇ ਓਸ ਚਲਾਕ ਕੋਲੋਂ, <br><br /><br />ਘਰ ਫੂਕੇ ਨੇ ਸਦਾ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਨਈਂ ਕਦੀ ਜਵਾਕ ਕੋਲੋਂ, <br><br /><br />‘ਮੱਖਣ ਬਰਾੜਾ’ ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਬੜਾ ਰੋਦਾ ਮੀਤਾ ਵਿਛੜ ਕੇ ਬੇਲੀ ਮੁਸ਼ਤਾਕ ਕੋਲੋ<br><br /><br />ਲਹੂ ਡੁੱਲਿਆ ਜੁ਼ਲਮ ਦੀ ਅੰਤ ਹੋਈ ਪੰਜਾਬ ਵਿਛੜਿਆ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਕੋਲੋ <br><br /><br />ਸੁੱਖੀ ਵਸੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਮੁੱਕੇ ਰੇੜਕਾ ਪਿਸੌ਼ਰ ਦਾ <br><br /><br />ਕਰੀ ਕਿਤੇ ਮੇਲ ਰੱਬਾ ਦਿੱਲੀ ‘ਤੇ <object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/DSRfBDwbmaI&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/DSRfBDwbmaI&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object>ਲਾਹੌਰ ਦਾ (ਗਾਇਕ ਗਿੱਲ ਹਰਦੀਪ ) <br><br /><br />2001 ਵਿਚ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਏ ਇਸ ਗੀਤ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਭਾਰਤ ਅਤੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਸੁਖਾਵੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੁਆ ਵਾਗੂੰ <br /> ਕਬੂਲ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸਦਾ ਹੈ । ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਦੀ ਵੰਡ ਆਧਾਰਿਤ ਇਹ ਜ਼ਜਬਾਤੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ‘ਕਰੀ ਕਿਤੇ ਮੇਲ ਰੱਬਾ ਦਿੱਲੀ ‘ਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦਾ ‘ ਲਿਖ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਪੰਜਾਬਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਹੌਕੇ ਵਾਗੂੰ ਵਸੇ ਹੇਰਵੇ ਨੂੰ ਜਿਸ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਾਲ ਚਿਤਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਮੌਲਿਕਤਾ ਵਿਚ ਗਿੱਲ ਹਰਦੀਪ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗਾਇਆ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿਚੋਂ ਜਿਹੜੀ ਦਾਦ ਮਿਲੀ ਉਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੋਬਲ ਪੁਰਸਕਾਰ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਇਸ ਗੀਤ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਤੀ ਦੀ ਬਾਤ ਪਾਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ : <br><br /><br /> ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਹੱਦਾਂ ਬੰਨੇ ਗੁੱਡੀ ਜਾਵੇ ਛੂਕਦੀ , <br><br /> ਵੇਚ ਦੇਈਏ ਤੋਪਾਂ ਲੋੜ ਪਵੇਂ ਨਾ ਬੰਦੂਕ ਦੀ, <br><br /> ਬੜਾ ਮੁੱਲ ਤਾਰਿਆ ਏ ਲੀਡਰਾਂ ਦੀ ਟੋਹਰ ਦਾ <br><br /> ਕਰੀਂ ਕਿਤੇ ਮੇਲ ਰੱਬਾ ਦਿੱਲੀ ‘ਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦਾ <br><br />ਇਸੇ ਗੀਤ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਸਤਰਾਂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ । ਦੋਹਾਂ ਪੰਜਾਬਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ । ਬਰਾੜ ਸੋਚਦਾ : <br><br />‘ਇੱਕੋਂ ਜਿਹਾ ਹੋਜੇ ਰੰਗ ਮੁੜ ਕੇ ਰੁਪਈਆਂ ਦਾ , <br><br />ਲੈਣ ਦੇਣ ਹੋਜੇ ਸਾਡਾ ਦਾਤੀਆਂ ‘ਤੇ ਕਹੀਆਂ ਦਾ , <br><br /> ਮੀਆਂ ਵਾਲੀ ਮੰਡੀ ਵਿਕੇ ਵਹਿੜਕਾ ਨਾਗੌਰ ਦਾ , <br><br /> ਕਰੀਂ ਕਿਤੇ ਮੇਲ ਰੱਬਾ ਦਿੱਲੀ ਤੇ ਲਾਹੌਰ ਦਾ <br><br />ਮੱਖਣ ਬਰਾੜ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ,ਸੇ਼ਅਰਾਂ ਅਤੇ ਟੋਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਤਾਂ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੀ ਹੈ ਉਸਦੀ ਹਾਜ਼ਰ ਜਵਾਬੀ ਵੀ ਅਗਲੇ ਨੂੰ ਲਾਜਵਾਬ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ । ਇੱਕ ਸਭਿਆਚਾਰ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਕਾਮੇਡੀ ਕਲਾਕਾਰ ਭਗਵੰਤ ਮਾਨ ਨੇ ਮੱਖਣ ਬਰਾੜ ਦੇ ਗੰਜੇ ਸਿਰ (ਹੁਣ ਪੱਗ ਬੰਨਣ ਲੱਗਾ )’ਤੇ ਹੱਥ ਫੇਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, ‘ ਇੱਥੇ ਕਾਲੋਨੀ ਕੱਟਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ’ “ਹਾਂ ਪਹਿਲਾ ਪਲਾਟ ਬੀਬੋ ਭੂਆ ਦਾ ਕੱਟਣਾ” ਬਰਾੜ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸੀ । ਹਰ ਸਾਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਵਾਰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਮੱਲਕੇ (ਜਿਲ੍ਹਾ ਮੋਗਾ ) ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ । ਉਸ ਨਾਲ ਹੋਈ ਰਸਮੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਕੁਝ ਅੰਸ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ : <br><b><br /><br />ਸਵਾਲ : ਪੰਜਾਬ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡਕੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਸੀ ? </b> <br><br /> ਜਵਾਬ : ਮੈਂ ਮਾਰਕਫੈੱਡ ਦਾ ਮਹਿਕਮੇ ਵਿਚ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਸੀ । ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਸੋਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਜੀਵਨ ਪੱਧਰ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਵਤਨ ਛੱਡ ਕੇ ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ , ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨਾ ਪਿਆ । ਇੱਧਰ ਸਾਰੇ ਮਹਿਕਮੇ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਵਤ ਲਏ ਬਿਨਾ ਘਰ ਦਾ ਖਰਚਾ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ । ਜੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ਵਤ ਲੈਂਦੇ ਹੈ ਤਾਂ ਮੁਲਾਜਮ ਨਾਲੋਂ ਸਿਰਫ ‘ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦਾ ਕੰਨਾ’ ਕੱਟਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਉਹ ‘ਮੁਲਜਮ’ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਸੈੱਟ ਹੈ। ਨਾਲੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਜਿੰਦਾ ਹੈ ।<br><br /><b><br />ਸਵਾਲ : ਵਤਨੋਂ ਦੂਰ ਕੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵਤਨ ਬਾਰੇ ਕੀ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ?</b> <br><br /><br /> ਜਵਾਬ : “ਸੱਥ ਵਿਚ ਸੀਪ ਖੇਡਾ ਬਾਬਿਆਂ ਦੀ ਢਾਣੀ ਨਾ, ਹਾਣੀ ਨੇ ਬਣਾਤੇ ਤੇਰਾਂ ਯੱਕਾ ਪਾ ਕੇ ਰਾਣੀ ਨਾ ,” ਇਹ ਸਾਰਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੀ ਹੈ , ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਮੋਹ ਹੋਰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਆਪਣਾ ਰੀਤ ਰਿਵਾਜ਼ ,ਯਾਰਾ ਬੇਲੀ ਗਵਾਚੇ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ।ਉਂਦੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਚਿਆ ਹੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।ਬਚਪਨ ਦੀ ਸਾਝਾਂ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਲਿਖ ਕੇ ਲੈਂਦਾ । ਵੈਸੇ ਮੇਰਾ ਹਰ ਗੀਤ ਵਤਨ ਬਾਰੇ ਹੈ , ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਬਾਰੇ ਹੈ , ਸਾਡੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ । ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਵਿਦੇਸ਼ ਨਾ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਿਉਂਕਿ ਘਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਘਰ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਹੀ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਦਾ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ । <br><br /><b><br /><br />ਸਵਾਲ : ਅੱਜਕੱਲੂ ਦੇ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨਾਲੋਂ <object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/cvBeGbZbXYw&hl=en_US&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/cvBeGbZbXYw&hl=en_US&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object> <br>ਮੱਖਣ ਬਰਾੜ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਪਛਾਣ ਕਿਵੇਂ ਬਣੀ ?</b> <br><br /><br />ਜਵਾਬ: ਮੈਂ ਉਹ ਲਿਖਿਆ ਜਿਹੜਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਾਹਿਤ ਹੋਵੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੱਗੇ , ਇਸ ਇਹ ਪ੍ਰਵਾਨ ਚੜ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਸੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਾਜੇਟਿਵ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸਿ਼ਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਇਹ ਨੀ ਨਹੀ ਲਿਖਿਆ , “ ਨੀ ਤੂੰ ਛੱਡਗੀ ,ਨੀ ਤੂੰ ਭੱਜਗੀ , ਤੇਰਾ ਗਿੱਟਾ ਸੋਹਣਾ ਤੇਰੀ ਲੱਤ ਸੋਹਣੀ ’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਊਟ ਪਟਾਂਗ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਸਾਇਦ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਥੋੜੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਵੱਧ ਚਰਚਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ । <br><br /><b><br />ਸਵਾਲ : ਬਤੌਰ ਗੀਤਕਾਰ ਤੁਸੀ ਕਿਸ ਸਖਸ਼ੀਅਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ? </b><br><br />ਜਵਾਬ : ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਵੀਸਰ ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ ਪਾਰਸ ਰਾਮੂਵਾਲੀਆਂ ਤੋ , ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਮੇਲ ਜੋਲ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਬਾਰੇ ਰਾਇ ਮਸੱਵਰਾ ਅਕਸਰ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਮੇਰੀ ਲਿਖਤ ਦੇਖ ਕਹਿਣਗੇ “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ ” ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੋਸਲਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਲਫ਼ਜ ਆਖਦੇ ਹਨ । <br><br /><b><br /><br /><br />ਸਵਾਲ : ਅਕਸਰ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿਲ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਕੰਪਨੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਤਾਰਦੀਆਂ ? <br><br /></b><br /><br /><br />ਜਵਾਬ: ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਵੀਂ ਸੋਚ ਹੋਵੇਗੀ , ਕਲਾ ਵਿਚ ਮੌਲਿਕਤਾ ਹੋਵੇਗੀ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਮੁੱਲ ਤਾਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ । ਚਾਹੇ ਗਾਇਕ ,ਗੀਤਕਾਰ , ਸ਼ਾਇਰ ਕਾ ਕੋਈ ਕਲਾਕਾਰ ਹੋਵੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਆਪ ਤਲਾਸਣਾ ਪੈਂਦਾ । ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਮੁੱਲ ਆਪ ਪਵਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ । ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਗੁਣ ਹੈ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਮੁੱਲ ਵੀ ਅਦਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ।<br><br /><b><br /><br />ਸਵਾਲ :ਤੁਸੀ ਖੁਦ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਮੰਚ ਸੰਚਾਲਕ ਹੋ ਕਦੇ ਗਾਇਕ ਬਣਨ ਦਾ ਖਿਆਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ? <br><br /></b><br /><br /><br />ਜਵਾਬ: ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੀਤਕਾਰ ਭਰਾ ਗਾਇਕ ਬਣ ਗਏ ਹਨ ਕਾਫੀ ਕਾਮਯਾਬ ਵੀ ਹੋਵੇ ਹਨ , ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਇਹ ਖਿਆਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਵੈਸੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਿਖੇ ਗੀਤ, ਸ਼ੇਅਰ ਅਤੇ ਰੁਬਾਈਆਂ ਇੱਕ ਡੀ ਵੀ ਡੀ ਵਿਚ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ । ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਇਕੱਠੇ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣਗੇ ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਨਾਂ ‘ਮੱਖਣ ਬਰਾੜ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ’ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ਾਇਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੀ ਉਸਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ । <br><br /><b><br /><br />ਸਵਾਲ: ਤੁਹਾਡਾ ਗੀਤ ‘ਆਪਣਾ ਪੰਜਾਬ ਹੋਵੇ’ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਿਆ ? <br><br /></b><br /><br /><br />ਜਵਾਬ : ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਭਜਨ ਮਾਨ ਕੋਲ ਪਿਆ ਰਿਹਾ । ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦਾ (ਟੋਰਾਂਟੋ ) ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚ ਸੋ਼ਅ ਸੀ ।ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਮਿੱਤਰ ਘਰ ਦਾ ਇਕੱਠੇ ਸੀ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਕੋਈ ਚੁਟਕਲਾ ਸੁਣਾ ਮੈ ਕਿਹਾ ਗੀਤ ਸੁਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ , ਮੈ ਇਹ ਗੀਤ ਸੁਣਾਇਆ ਤਾਂ ਗੁਰਦਾਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਲਿਖਵਾ ਲਿਆ ਕਿ ਅਗਲੇ ਸੋ਼ਅ ਗਾਵਾਂਗਾ , ਦੂਸਰੇ ਦਿਨ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਬੜਾ ਰਿਸਪੌਸ ਮਿਲਿਆ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ‘ਤੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਇਹ ਗੀਤ ਗਾਉਣਾ ਪਿਆ । ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਰਿਕਾਰਡ ਗੀਤ ਸੀ । ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੇਸਾਂ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲੱਗੇ । <br><b><br /><br />ਸਵਾਲ ; ਥੋੜੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਿ਼ਆਦਾ ਨਾਮਣਾ ਖੱਟਣ ਦਾ ਕੀ ਰਾਜ਼ ਹੈ ? <br></b><br /><br /><br />ਜਵਾਬ:ਮੈਥੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇੱਕ ਬੇਵਫਾ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਗੀਤ ਲਿਖਵਾਇਆ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਬੇਵਫਾ ਕੁੜੀ ਬਾਰੇ ਗੀਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੀ , <br><br /><br />ਮੁੱਲ ਕਾਣੀ ਕੌਡੀ ਆਪਣੇ ਮੁਰੀਦਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਪਾਇਆ , <br><br /><br />ਜਿਵੇਂ ਦਿੱਲੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦਾ ਨਾ ਪਾਇਆ , <br><br /><br /><br /> ਭੈੜੀ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸਮਾਧ ਨਾਲ ਕੀਤੀ , <br><br /><br />ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਉਸੇ ਹਿਸਾਬ ਕੀਤੀ , <br><br /><br /> ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦਿੱਲੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ।<br><br /><br />ਬਾਕੀ ਗੀਤਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖੇ ਬੇਵਫਾਈ ਦੇ ਕਿੱਸੇ ਅਕਸਰ ਸ਼ਰਮਸ਼ਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਹੋ । ਮੇਰੀ ਕੋਸਿ਼ਸ਼ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੇ ਗੀਤ ਲਿਖਾਂ ਲੋਕ ਆਖਣ ਵਾਕਿਆ ਕੋਈ ਗੱਲ ਲਿਖੀ ਹੈ , ਅਸੀਂ ਹਮੇਸਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ , ਸਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਲਿਖਿਆ । ਮੈਂ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕਰਦਾ । <br><br /><b><br /><br />ਸਵਾਲ : ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਕ ਗੀਤ ਇੱਕ ਟੀ ਵੀ ਚੈਨਲ ਨੇ ਚਲਾਉਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕਿਉਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ?</b><br><br /><br />ਜਵਾਬ : ਮੇਰੇ ਦੋ ਗੀਤ ਜਲੰਧਰ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਚਲਾਉਣ ਤੋਂ ਮਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਇੱਕ ‘ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਪੈ ਕੇ ਭਾਰਤ ਮਾਂ ਕੁਰਲਾਉਂਦੀ ਏ, ਦੁਜਾ “ਨੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਉਸੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ,ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦਿੱਲੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ”, ਕਹਿੰਦੇ ਇਹ ਸਰਕਾਰ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ ।<br><br /><b><br /><br />ਸਵਾਲ : ਹੋਰ ਕਿਹੜੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ? </b><br><br /><br />ਜਵਾਬ: ਹੰਸ ਰਾਜ ਹੰਸ, ਗਿੱਲ ਹਰਦੀਪ , ਸਰਬਜੀਤ ਚੀਮਾ, ਲਾਭ ਹੀਰਾ, ਰਾਜ ਬਰਾੜ ,ਸਤਵਿੰਦਰ ਬੁੱਗਾ ,ਜਗਤਾਰ ਬਰਾੜ, ਜਸਵਿੰਦਰ ਬਰਾੜ, ਮੰਡੇਰ ਬਰਦਰਜ਼ ਆਦਿ ਨੇ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ।<br><b><br />ਸਵਾਲ :ਕੋਈ ਮਾਨ ਸਨਮਾਨ ਵੀ ਹੋਇਆ ? </b><br><br />ਜਵਾਬ : ਲਾਹੌਰ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ , ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚ ਸਰੀ ,ਵੈਨਕੂਵਰ ,ਟੋਰਾਂਟੋ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਮੇਲਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ । ਮੇਰੀ ਇਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੈ ਮੇਰਾ ਸਿੱਧ ਪੱਧਰਾ ਲਿਖਿਆ ਲੋਕ ਪਰਿਵਾਰ ‘ਚ ਬਹਿ ਸੁਣਦੇ ਹਨ । <br><b><br /><br />ਸਵਾਲ :ਹਰ ਸਾਲ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਪੰਜਾਬ ਗੁਜਾਰਨ ਦਾ ਮਕੱਸਦ ਕੀ ਹੈ ?</b><br><br /><br /> ਜਵਾਬ:ਰੱਬ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿਚ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੈਨੇਡਾ ਰਹਿ ਕੇ ਖੁਸ ਨਹੀਂ ਇਸ ਲਈ ਮੈ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਪੰਜਾਬ ਆ ਜਾਂਦਾ । ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਬੇਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਨਾਲੇ ਲਿਖਣ ਲਈ ਕੱਚਾ ਮਸਾਲਾ ਕੱਠਾ ਕਰ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-4047466309750968868?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-24612137077882114222010-01-31T20:01:00.000-08:002010-01-31T20:02:06.886-08:00ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ<br /><br />ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰੀ ਖੇਡ ਕਬੱਡੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਸਿਖਰਾਂ ਤਾਂ ਛੂੰਹ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਹੁਣ ਇਸ ਵਿਚ ਨਿਘਾਰ ਵੀ ਆਉਣ ਲੱਗਾ ਹੈ। ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦਾ ਡਿਪਟੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਬੀਤੇ ਸਾਲ ਕਬੱਡੀ ਵਰਲਡ ਕੱਪ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਤੇ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਕੀਤੀ ਸੀ । ਇਸ ਨਾਲ ਖੇਡ ਪ੍ਰਮੋਟਰਾਂ ਅਤੇ ਖੇਡ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਕਬੱਡੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੱਥਾ ਸੰਵਰਨ ਦੀ ਥੋੜੀ ਜਿਹੀ ਆਸ ਨਜ਼ਰ ਆਈ ਸੀ । ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਕਬੱਡੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਕਰਵਾ ਸਕੇਗੀ । ਜਾਂ ਫਿਰ ਬਾਕੀ ਕਲੱਬਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਥਾਂ ਥਾਂ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਖੇਡ ਮੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਵਰਲਡ ਕਬੱਡੀ ਕਹਿ ਕੇ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕਬੱਡੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਕਰਵਾ ਕੇ ਬੁੱਤਾ ਸਾਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ।<br />ਖੇਡ ਖਬਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਸੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਾਠਕਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲਈ ਦੱਸ ਦੇਈਏ ਕਿ ਕਬੱਡੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੁਣ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿਚ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਰੋਜ਼ੀ ਰੋਟੀ ਖਾਤਰ ਪੰਜਾਬੀ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਏ ਘਰੇਲੂ ਫਿਕਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕਬੱਡੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਐੱਨ. ਆਰ. ਆਈ. ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਖਰਚ ਕੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਕਬੱਡੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ । ਕਬੱਡੀ ਅਕੈਡਮੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਖਿਡਾਰੀ ਵੀ ਹੁਣ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਹੋ ਗਏ ਹਨ । ਦੇਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ (ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ) ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਵੰਬਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਾਰਚ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਸੈਂਕੜੇ ਖੇਡ ਮੇਲੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਰਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਚੌਥੇ ਪੰਜਵੇ ਖੇਡ ਮੇਲੇ ਨੂੰ ‘ਕਬੱਡੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ’ ਕਹਿ ਕੇ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਅਸਲ ਵਿਚ ਕਬੱਡੀ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਦੇਖਣ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ । ਕੁਝ ਖੇਡ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਕਬੱਡੀ ਟੀਮ ਦੀ ਸਮੂਲੀਅਤ ਹੁੰਦੀ ਬਾਕੀ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿਚ ਕਬੱਡੀ ਖਿਡਾਰੀ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜੰਮਪਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਕਬੱਡੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਐਨ. ਆਰ. ਆਈ. ਬਣੇ ਸਾਡੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਰਾ । ਫਿਰ ਕਬੱਡੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਿਆ ? ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਆਪੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਕਲੱਬਾਂ ਦੇ ਨਾਂਮ ਰੱਖ ਲਏ ਹਨ ਖੇਡ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਮੌਕੇ ਕੁਮੈਟਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ , “ਇਹ ਮੈਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਇੰਗਲੈਂਡ ਤੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿਚਾਲੇ ’’ ਜਦੋਂ ਗੌਰ ਨਾਲ ਵੇਖੋ ਤਾਂ ਪਤਾ ਚਲਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਟੀਮ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਕਲੱਬ ਵੱਲੋਂ ਖਰੀਦੀ (ਸਪਾਂਸਰ) ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਸਪਾਂਸਰ ਕੀਤਾ ਹੈ । ਖਿਡਾਰੀ ਤਕਰੀਬਨ ਪੰਜਾਬੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਉਹੀ ਗੱਲ ਅਖੇ ‘ਸ਼ਰਾਬ ਪੁਰਾਣੀ ਲੇਬਲ ਨਵਾ’ । ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਕੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦੇ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਵਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਕਲੱਬ , ਐਸੋਸੀਏਸਨ ਜਾਂ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਬਣਾ ਕੇ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਪਰੰਤੂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਣ ਵਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀ ਦੇਸ਼ੀ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ।<br />ਬੇਸ਼ੱਕ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਕੁਝ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਮੂਲ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਬੱਡੀ ਵੱਲ ਰੁਚਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਗੋਰੇ ਵੀ ਕਬੱਡੀ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚਿਤ ਵੀ ਹੋਏ । ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਬੱਡੀ ਪ੍ਰਮੋਟਰ ਬਾਬਾ ਜੋਹਨ ਗਿੱਲ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਸਦਕਾ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਗੋਰੀਆਂ ਵੀ ਖੇਡ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬਣਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ ਹਨ ਪ੍ਰੰਤੂ ਹਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਾਲੀ ਦੇਸ਼ੀ ਤਕਨੀਕ ਨਹੀਂ ਆਈ । ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਪਿੰਡ -ਪਿੰਡ ਹੁੰਦੇ ਖੇਡ ਮੇਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਮੋਹ ਭੰਗ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ । ਖਾੜਕੂਵਾਦ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਮਗਰੋਂ ਦਰਸ਼ਕ ਖੇਡ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵਹੀਰਾਂ ਘੱਟ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ । ਹੁਣ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਘੱਟਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਖੇਡ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦਰਸਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਨ ਹੁਣ ਗਿਣਤੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ । ਸਾਲ 2008 ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਕਬੱਡੀ ਕੱਪ ਫਿਲੌਰ ਵਿੱਚ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਸਨ ਬਾਕੀ ਸਥਾਨਕ ਪੁਲੀਸ ਅਕੈਡਮੀ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆਰਥੀਆਂ ਦਾ ਇਕੱਠ ਸੀ । ਕੁਝ ਮੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਬਾਕੀਆਂ ਦਾ ਇਹੀ ਹਾਲ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਖੇਡ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿਚ ਖਿੱਚ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਹਿੰਗੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰ ਘਰ ਘਰ ਚਲਦੇ ਕੇਬਲ ਟੀ ਵੀ ਨੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਿਚ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਦੇਖਣ /ਸੁਣਨ ਦੀ ਰੁਚੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ । ਇੱਕ ਦੋ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਬਾਕੀਆਂ ਵੱਲ ਦਰਸ਼ਕ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਕਈ ਖੇਡ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਿਆਸਤ ਭਾਰੂ ਹੋ ਰਹੀ ਆਮ ਦਰਸਕ ਵੀ ਇਸਤੋਂ ਉਕਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਾਮਵਰ ਕਬੱਡੀ ਅਕੈਡਮੀ ਬੁਲਾ ਕੇ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਦੇ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਪ੍ਰੰਤੂ ਹਰੇਕ ਖੇਡ ਮੇਲੇ ਉਪਰ ਉਹੀਂ 8-10 ਅਕੈਡਮੀਆਂ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦਾ ਮੋਹ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਚੋਟੀ ਖੇਡ ਮੇਲਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸ਼ੌਕੀਨ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ , ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਅੱਠ -ਦਸ ਟੀਮਾਂ , ਉਹੀ ਖਿਡਾਰੀ,ਉਹੀ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਬੱਸ ਫਰਕ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਬਾਕੀ ਸਭ ਉਹੀ ਹੈ।<br />ਇਹ ਗੱਲ ਦਰੁਸਤ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਦਰਸ਼ਕ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਲੋਕੀ ਐਕਾਡਮੀਆਂ ਦੇ ਮੈਚਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਓਪਨ ਕਬੱਡੀ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦੇਣ ਲੱਗੇ । ਦਰਸ਼ਕ ਹੌਲੇ ਵਜ਼ਨ ਦੀ ਟੀਮਾਂ 32 -35 -42 -45-52 -65 ਕਿਲੋ ਭਾਰ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਮੈਚ ਦੇਖ ਕੇ ਆਨੰਦਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ । ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਸੌ਼ਅ ਮੈਚ ਵੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ ਪਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਬੱਡੀ ਟੀਮਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ ਇੱਕ ਟੀਮ ਹਰਿਆਣੇ ਵੱਲੋਂ ਖੇਡਦੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੰਜਾਬ ਵੱਲੋਂ । ਇੱਕ ਟੀਮ ਨਾਰਥ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸਿੱਖ ਬੀਬੀਆਂ (ਗੋਰੀਆਂ) ਦੀ ਇੱਥੇ ਮੈਚ ਖੇਡਣ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਣ ਕੁਝ ਨਵੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ । ਭਾਰ ਮੁਤਾਬਿਕ ਬਣੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਅਤੇ ਓਪਨ ਕਬੱਡੀ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਵਧੀਆਂ ਖਿਡਾਰੀ ਹਰ ਸਾਲ ਅਕੈਡਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖੇਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ । ਇਸ ਲਈ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਛੋਟੀਆਂ ਅਤੇ ਓਪਨ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤਾਂ ਜੋ ਵਧੀਆ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਮੌਕੇ ਮਿਲ ਸਕਣ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਦਿਨ ਬਿਲਕੁਲ ਨੇੜੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਬੱਡੀ ਨੇ ਸਿਆਸਤਾਂ ਅਤੇ ਸਿਫ਼ਾਰਸਾਂ ਦੀ ਭੇਂਟ ਚੜ ਜਾਣਾ ਹੈ।<br />ਆਖਰੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਅਸਲੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿਚ ਕਬੱਡੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਹਾਂ ਤਾਂ ਤੌਖਲਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਗੁਆਢੀ ਮੁਲਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਕੋਲੇ ਕਬੱਡੀ (ਪੰਜਾਬ ਸਟਾਈਲ ) ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ ਬੇਸੱਕ ਕਦੇ ਕਦੇ ਵਿਦੇਸੀ ਮੂਲ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੰਜਾਬ ਸਟਾਈਲ ਕਬੱਡੀ ਖੇਡਣ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ । ਪਰ ਕੀ ਸਿਰਫ਼ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਪੀਲ ਪੁਲੀਸ ਦੀ ਟੀਮ ਸੱਦ ਕੇ ਕਬੱਡੀ ਕੱਪ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇਗਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਇਧਰਲੇ ਅਤੇ ਬਾਹਰਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਮੂਲ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰਦੀ ਦੀ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ‘ਚ ਹੁੰਦੇ ਵਰਲਡ ਕੱਪ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੱਡਾ ਖੇਡ ਮੇਲਾ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਏਗਾ ? ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਅਣਸੁਲਝਿਆ ਸਵਾਲ ਹੈ। ਕੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਖਿੱਚਣ ਲਈ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਕਦਮ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਿਆਸੀ ਰੈਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਲਕਾ ਇੰਚਾਰਜ ਹੀ ਭੀੜ ਜੁਟਾਉਣਗੇ ?<br />ਜੇ ਨਸ਼ਾ ਮੁਕਤ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਕਬੱਡੀ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਦੀ ਇਜ਼ਾਜਤ ਹੋਵੇਗੀ ਤਾਂ ਡੋਪਿੰਗ ਟੈਸਟ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਲੱਗ ਜਾਣੇ ਹਨ । ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਖੇਡ ਲੇਖਕ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਸਰਵਣ ਸਿੰਘ ਵੱਲੋਂ ਜਾਰੀ ਅੰਕੜਿਆ ਮੁਤਾਬਿਕ 400 ਪੌਂਡ ਜਾਂ 600 ਡਾਲਰ ਪ੍ਰਤੀ ਖਿਡਾਰੀ ਡੋਪ ਟੈਸਟ ਦਾ ਖਰਚਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਆਰਥਿਕ ਮੰਦੀ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਸੈਕੜੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੇ ਡੋਪ ਟੈਸਟ ਕਰਵਾਏ ਜਾਣਗੇ ।<br />ਪ੍ਰੰਤੂ ਜੇਕਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਖਿਡਾਰੀ ਵੀ ਕਬੱਡੀ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਜਾਣ ਦਾ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਬਹੁਤ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਪੀਅਨ ਦੇ ਖਿਤਾਬ ਖੁੱਸ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪ੍ਰੰਤੂ ਜੇਕਰ ਇਹ ਖੇਡ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਕਟ ਵਾਗੂੰ ਇਸਦੇ ਖਿਡਾਰੀ ਵੀ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਼ਛੱਡ ਕੇ ਕਰੋੜਾਂ ਕਮਾ ਸਕਦੇ ਹਨ । ਕਬੱਡੀ ਖਿਡਾਰੀ ਵੀ ਟੀ ਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ਉਪਰ ਮਸਹੂਰੀ ਕਰਕੇ ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਕਮਾਉਣ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਹਨ।<br />ਕਬੱਡੀ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ ਕੱਪ ਕਰਵਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਬੱਡੀ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਬੱਡੀ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ,ਐਸੋਸੀਏਸਨ ,ਖੇਡ ਕਲੱਬਾਂ , ਪ੍ਰਮੋਟਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਥੱਲੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਨਵੀਂ ਰਣਨੀਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ।<br />ਅਸੀਂ ਪਿੰਡ ਪੱਧਰ , ਜਿ਼ਲ੍ਹਾ ਪੱਧਰ , ਸੂਬਾ ਪੱਧਰ ਉਪਰ ਹਾਲੇ ਪੰਜਾਬ ਸਟਾਈਲ ਕਬੱਡੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਵਾਕੇ ਹੋਰਨਾਂ ਖੇਡਾਂ ਵਾਗੂੰ ਯੋਗ ਵਿਉਂਤਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ । ਫਿਰ ਕਬੱਡੀ ਕੱਪ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵੱਲੋਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਟੀਮ ਵਿਚ ਖਿਡਾਰੀ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹੜੇ ਮਾਪਦੰਡ ਵਰਤੇ ਜਾਣਗੇ ?<br />ਬੇਸ਼ੱਕ ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ ਤਰਜ਼ ਤੇ ਟੀਮਾਂ ਖਰੀਦ ਕੇ ਵਧੀਆਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਵਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪ੍ਰੰਤੂ ਹਾਲੇ ਕਬੱਡੀ ਦੀ ਏਨੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਸਪਾਂਸਰ ਕਰਨ ਲਈ ਫਿਲਮ ਸਟਾਰ, ਉਦਯੋਗਿਕ ਘਰਾਣੇ ਜਾਂ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਮੱਦਦ ਕਰਨ । ਕਬੱਡੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਸਦਕਾ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪਹਿਚਾਣ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਹੈ। ਅਜ਼ਾਦੀ ਮਗਰੋਂ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਸ ਲਈ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਉਦਮ ਕੀਤੇ ਇਹ ਜੱਗ ਜਾਹਿਰ ਹਨ । ਜੇਕਰ ਮੋਜੂਦਾ ਅਕਾਲੀ –ਭਾਜਪਾ ਸਰਕਾਰ ਕੋਈ ਉਸਾਰੂ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾ ਕੇ ਸਹੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਬੱਡੀ ਕੱਪ ਕਰਵਾ ਸਕੇ ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਕਰਿਸ਼ਮਾ ਹੋਵੇਗਾ ।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-2461213707788211422?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-37779352263509522512009-09-27T08:11:00.000-07:002009-09-27T08:13:22.402-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/Sr-A3hfaeWI/AAAAAAAAAFg/wx8ojP73gK4/s1600-h/Image008.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 234px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/Sr-A3hfaeWI/AAAAAAAAAFg/wx8ojP73gK4/s320/Image008.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386165370729691490" /></a><br />ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਸਿਰਮੌਰ ਅਖਬਾਰ ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਵਿੱਚ <br />ਛਪ ਰਹੇ ਕਾਲਮ ‘ ਪਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ ਮੀਡੀਆ’ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਐਤਵਾਰ 27 ਸਤੰਬਰ 2009 ਨੂੰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵੈੱਬਸਾਈਟ ਪੰਜਾਬੀ ਨਿਊਜ ਆਨ ਲਾਈਨ ਡਾਟ ਕਾਮ ਬਾਰੇ ਛਪਿਆ <b>ਪ੍ਰੋ: ਕੁਲਬੀਰ ਸਿੰਘ</b> ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਫੀਚਰ ਹੇਠਾਂ ਹੂਬਹੂ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ <br /> ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਅਖਬਾਰ <br /> ਜਿ਼ਲ੍ਹਾ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਪੂਹਲਾ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਟੀਮ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਆਨਲਾਈਨ ਅਖਬਾਰ ਚਲਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ ‘ ਪੰਜਾਬੀ ਨਿਊਜ ਆਨਲਾਈਨ’ ( ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਬੇਖੌਫ ਆਵਾਜ਼ ) । ਭਗਤ ਸਿੰਘ, ਵਾਰਿਸ਼ ਸਾਹ, ਬੁੱਲ੍ਹੇ ਸ਼ਾਹ , ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੁ ਨਾਨਕ ਦੇਣ ਜੀ , ਬਲਵੰਤ ਗਾਰਗੀ , ਅਮਿੰ੍ਰਤਾ ਪ੍ਰੀਤਮ , ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੀਆਂ ਕਲਾਤਮਿਕ ਤਸਵੀਰਾਂ ਇਸ ਅਖਬਾਰ ਬਾਰੇ ਮੁੱਢਲੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ । <br /> ਦੋ ਸਾਲ , ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ ਇਹ ਅਖਬਾਰ 65 ਦੇਸ਼ਾ ਦੇ 1187 ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿੱਚ ਵੈੱਬਸਾਈਟ ਦੇ ਰਾਹੀ ਪੜ੍ਹੀ –ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । ਪਾਠਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਵਧਦੀ ਘੱਟਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ । ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ , ਫਿਰ ਕੈਨੇਡਾ ਵਿੱਚ ।<br />ਚੁੱਪ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ , ਆਪਣਾ ਵਿਰਸਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕ , ਸੰਵਾਦ, ਸਰਗਰਮੀਆਂ, ਮੁੱਖ ਖਬਰਾਂ , ਭਾਰਤ, ਦੁਨੀਆਂ , ਪਰਵਾਸੀ ਪੰਜਾਬੀ , ਸਿਹਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ , ਸੰਪਾਦਕੀ , ਫੋਟੋ ਗੈਲਰੀ , ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀ ਇਸ ਦੀ ਰੂਪ ਰੇਖਾ ਪਾਠਕਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਮੁੱਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁੱਖ ਸੰਪਾਦਕ ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ , ਸੰਪਾਦਕ ਗੁਰਪ੍ਰੀਤ ਸਿੰਘ , ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਸੰਪਾਦਕ ਬੀ ਕੇ ਰਾਣੀ ਦੀ ਦੇਖ ਰੇਖ ਹੇਠ ਚੱਲ ਰਹੀ ਇਸ ਅਖਬਾਰ ਦੇ ਨਾਰਵੇ ( ਰੁਪਿੰਦਰ ਢਿੱਲੋ) , ਇਟਲੀ (ਗੁਰਮੁਖ ਸਿੰਘ ਸਰਕਾਰੀਆ), ਫਰਾਂਸ (ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਸੰਧੂ ), ਜਰਮਨੀ ( ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ), ਹਾਂਗਕਾਂਗ ( ਅਮਰਜੀਤ ੰਿਸੰਘ ਗਰੇਵਾਲ) ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਹਨ । <br />25 ਦਸੰਬਰ ਦਾ ਅੰਕ ਖੋਲ੍ਹਣ ‘ਤੇ ਇਕਦਮ ਧਿਆਨ ਸੰਪਾਦਕੀ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਾ ਹੀ ਅਜਿਹਾ ਸੀ । ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ । ਇਸ ਸਿਰਲੇਖ ਤਹਿਤ ਮੀਡੀਆ ਵਿਚ ਫੈਲੇ ਤਰ੍ਹਾਂ –ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਦਾ ਅਹਿਮ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਧਾਰ ਗੁਰਨਾਮ ਅਕੀਦਾ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੀ ਮੌਤ’ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ । <br /> ਮੀਡੀਆ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦਾ ਚੋਥਾ ਥੰਮ ਹੈ । ਪਰ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਧੁੰਦ ਅਤੇ ਧੂੜ ਪਸਰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ । ਨਿਜੀ ਸੁਆਰਥਾਂ ਖਾਤਰ ਸਮਝੋਤੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਲੱਗੇ ਹਨ । ਸਿਆਸੀ ਆਗੂਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣ ਲਈ ਮਹਿੰਗੇ ਹੋਟਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਟੀਆਂ ਕਰਕੇ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਇੰਜ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦੀ ਮੀਡੀਆ ਉੇਪਰ ਮਜਬੂਤ ਪਕੜ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮੀਡੀਆ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਘਰਾਣਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿਆਸੀ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਕੱਠਪੁਤਲੀ ਬਣਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ । <br /> ਸ਼ਰਮਾਏਦਾਰਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ।ਸਿਆਸੀ ਆਗੂਆਂ , ਪੁਲੀਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨਿਕ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨਿਰਪੱਖ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੋੜਾ ਬਣਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।<br /> ਵੱਧ ਰਹੀ ਆਪੋ- ਧਾਪੀ ਅਤੇ ਟੀ ਆਰ ਪੀਜ਼ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦੇ ਨੁੰਮਾਇੰਦੇ ਵਜੇਂ ਨਿਭਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਫਰਜ਼ ਵੱਲੋਂ ਫਾਡੀ ਰਹਿੰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ । <br />ਪਟਿਆਲਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਆਤਮਦਾਹ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਈਵ ਕਵਰੇਜ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨਾਲੋਂ ਆਪਣੀ ‘ਫੀਡ’ ਭੇਜਣ ਦੀ ਵਧੇਰੇ ਚਿੰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਟੀ ਵੀ ਚੈਨਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਕਿਉਰਿਟੀ ਲੈ ਕੇ ਪੱਤਰਕਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਕੇ ਪੱਤਰਕਾਰੀ ‘ਤੇ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੈ। <br /> ਪੱਤਰਕਾਰੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੇ ਇਸ ਨਿਘਾਰ ਨੂੰ ਜਿਸ ਢੰਗ ਨਾਲ “ ਪੰਜਾਬੀ ਨਿਊਜ਼ ਆਨਲਾਈਨ’ ਨੇ ਉਭਾਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਲਾਘਾਯੋਗ ਕਦਮ ਹੈ।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-3777935226350952251?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-76071585104131385852009-08-23T09:06:00.000-07:002009-08-23T09:09:21.035-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SpFpntYrTLI/AAAAAAAAAFY/Rt7hsyS5kGI/s1600-h/VishwanathTemple26.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SpFpntYrTLI/AAAAAAAAAFY/Rt7hsyS5kGI/s320/VishwanathTemple26.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5373191961348623538" /></a><br />ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ<br /><br />ਗੈਰ ਕੁਦਰਤੀ ਸਰੀਰਕ ਸਬੰਧ ਹਮੇਸਾਂ ਹੀ ਬਹਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਰਹੇ ਹਨ । ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਸਮਲਿੰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ । ਪ੍ਰੰਤੂ ਕਾਫੀ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਲਿੰਗੀਆਂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਨੈਤਿਕ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ । ਬੀਤੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਰੀਓ ਡੀ ਜਨੇਰੀਓ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਸਮਲਿੰਗੀ ਪਰੇਡ ਦੀ ਖ਼ਬਰਾਂ ਭਾਰਤੀ ਮੀਡੀਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਦੀਆਂ ਤਾ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ । ਪ੍ਰੰਤੂ ਬੀਤੇ ਦੋ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਕਈ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ‘ਗੇ ਪਰੇਡ’ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਬੀ ਬੀ ਸੀ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਮੁਤਾਬਿਕ “ਗਰਵ ਨਾਲ ਕਹੋ ਅਸੀਂ ਸਮਲਿੰਗੀ ਹਾਂ ” ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਵੀਹਵੀ ਸਦੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸਟੋਨਵਾਲ ਪੱਬ (ਨਿਊਯਾਰਕ) ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਦੰਗਿਆਂ ਮੌਕੇ ਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂੰਜੀਵਾਦੀ ਪੱਛਮੀ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਵਜੋਂ ਫੈਲ ਗਿਆ । ਬੇਸੱ਼ਕ 1990 ਤੱਕ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਯੂਰੋਪ ਵਿੱਚ ਸਮਲਿੰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਨੀਤਕ ਮਾਨਤਾ ਤਾਂ ਮਿਲ ਗਈ ਪ੍ਰੰਤੂ ਸਮਾਜ ਨੇ ਅੱਜ ਵੀ ਸਮਲਿੰਗੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਇਆ। ਨਿਊਯਾਰਕ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਗੇਅ ਪਰੇਡ ਮੇਅਰ ਰੂਡਿਫ ਜਿਲਆਨੀ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਨਿਕਲੀ ਸੀ । ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬਹਿਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਸਮਲਿੰਗੀ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵੱਲੋਂ ਬਾਲਗ ਸਮਲਿੰਗੀਆਂ ਦੇ ਵਿਆਹਾਂ ਉਪਰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਮੋਹਰ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ । ਜਿਸਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਧਾਰਮਿਕ, ਸਿਆਸੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਗਠਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਹੜ੍ਹ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੈ । ਧਾਰਮਿਕ ਆਗੂ ਇਸਨੂੰ ਅਨੈਤਿਕ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਖੁੱਲ ਦੇਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਮਲਿੰਗੀ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਮਾਜ ਦੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਰਗੀ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਅਤੇ ਮਹਤੱਵਪੂਰਨ ਇਕਾਈ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ । ਜਦਕਿ ਸਮਲਿੰਗੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਤੌਖਲਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਲੜਕਾ -ਲੜਕੇ ਨਾਲ ਲੜਕੀ -ਲੜਕੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਰਵਾਇਤ ਵੀ ਕਾਫੀ ਧੱਕਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਜਦਕਿ ਕਿ ਮਰਦ ਸਮਲਿੰਗੀ ਔਰਤਾਂ ਸਮਲਿੰਗੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਬੱਚਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੇ ਘੱਟ ਇੱਛਕ ਹਨ । ਸਮਲਿੰਗੀ ਔਰਤਾਂ ਮਨਸੂਈ ਗਰਭ ਧਾਰਨ ਦੌਰਾਨ ਬੱਚੇ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਹੋ ਵੀ ਰਿਹਾ ਹੈ । ਪ੍ਰੰਤੂ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਸਥਿਤੀਆਂ ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਭਿੰਨ ਹਨ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਤੀ -ਪਤਨੀ ਜਦੋਂ ਇੱਕ - ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਉਕਤਾ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਤਲਾਕ ਦੇ ਕੇ ਹੋਰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ । ਬਹੁਗਣਿਤੀ ਪੱਛਮੀ ਮਰਦ – ਔਰਤਾਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ । ਜਦਕਿ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਬੰਦਿਸ਼ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਭਾਰਤੀ ਮਰਦ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜਨਮ –ਜਨਮ ਦੀ ਸਾਂਝ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿਖਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ , ਪਤੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜਨਮ ਜਨਮ ਤੱਕ ਬੇਸ਼ੱਕ ਨਾ ਨਿਭੇ ਪ੍ਰੰਤੂ ਜਿ਼ਆਦਾਤਰ ਇੱਕ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ ਜਿਊਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੱਛਮੀ ਜੀਵਨ ਸ਼ੈਲੀ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਲੈਸਬੀਅਨ ਮੈਰਿਜ਼ ( ਸਮਲਿੰਗੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਆਹ) ਵੀ ਬਹੁਤਾ ਚਿਰ ਨਹੀਂ ਚਲਦੇ । ਬਹੁਤੀਆਂ ਸਮਲਿੰਗੀ ਔਰਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਾਥਣ ( ਜੀਵਨ ਸਾਥਣ) ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਵਸਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਬੀਤੇ ਵਰ੍ਹੇ ਦੌਰਾਨ ਮਾਝੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਿਆਂ ਸੀ ਜੋ ਕੁਝ ਕੁ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਟੁੱਟ ਗਿਆ । ਵਿਆਹ ਵੇਲੇ ਮੀਡੀਆ ਕੋਲ ਕੀਤੀ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਕੁਝ ਹੀ ਮਹੀਨਿਆਂ ਬਾਅਦ ਫੋਕੀ ਅਤੇ ਵਕਤੀ ਜਾਪੀ । ਮਰਦ ਸਮਲਿੰਗੀਆਂ ਨਾਲ ਏਡਜ਼ ਦੇ ਮਰੀਜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧਣ ਦੇ ਆਸਾਰ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ।<br />ਜਦੋਂ ਦਿੱਲੀ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਸਰਬ ਉੱਚ ਸੰਸਥਾ ਦੇ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਮੁੱਖ ਸੇਵਾਦਾਰ ਜਥੇਦਾਰ ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਅਦਾਲਤ ਦੇ ਇਸ ਫੈਸਲੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਿਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਨੈਤਿਕ ਕਾਰਾ ਕਿਹਾ । ਜਥੇਦਾਰ ਗਿਆਨੀ ਗੁਰਬਚਨ ਸਿੰਘ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੋ ਕਾਰਜ ਸਮਲਿੰਗੀ (ਗੁਦਾ ਮੈਥਨ ) ਕਰਦੇ ਹਨ ਇਹ ਪਸੂ ਪੰਛੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ । ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਤੋਂ ਮਗਰੋਂ ਜਦੋਂ ਜਥੇਦਾਰ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਇੱਕ ਰੇਡੀਓ ਤੋਂ ਸਮਲਿੰਗੀ ਸਬੰਧਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦਸਮ ਗਰੰਥ ਵਿੱਚ ਸਮਲਿੰਗੀ ਸਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਗਈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਸਮ ਗਰੰਥ ਦੇ ਮੁੱਦੇ ਕੁਝ ਵੀ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਫਤਿਹ ਬੁਲਾ ਕੇ ਰੇਡੀਓ ਦੀ ਲਾਈਨ ਛੱਡ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ਖਬ਼ਰਾਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਮੀਡੀਆ ਵਿੱਚ ਛਪੀਆਂ ਹਨ । ਦਸਮ ਗਰੰਥ ਦੇ ਹਮਾਇਤੀ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸਮਲਿੰਗੀ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਘੋਰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ।ਜਿਹੜੀਆਂ ਧਿਰਾਂ ਦਸਮ ਗਰੰਥ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈ ਸਮਲਿੰਗੀ ਸਬੰਧਾਂ ਖਿਲਾਫ਼ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਸਮ ਗਰੰਥ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਬੰਧਾਂ ਸਬੰਧੀ ਲਿਖੀਆਂ ਸਤਰਾਂ ਵੱਲ ਵੀ ਗੌਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੌੜ ਹੈ । ਦਸਮ ਗਰੰਥ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਰਚਿਤ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਪੰਥਕ ਆਗੂ ਇਹ ਸਵਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦਸਮ ਗਰੰਥ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਜਿੱਥੇ ਅਨੈਤਿਕ ਸਬੰਧਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਸਮਲਿੰਗੀਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ਼ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਇਹ ਦੋਹਰੇ ਮਾਪਦੰਡ ਕਿਉਂ ?<br />ਜੇਕਰ ਨਿਰਪੱਖ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਤੋਂ ਮੁਨਕਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਦੁਰਾਚਾਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ । ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਨਾਰਕ ਅਤੇ ਖੁਜਰਾਹੋ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਬੁੱਤਸਾਜ਼ੀ ਕਿਸੇ ਪੱਛਮੀ ਕਲਾਕਾਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਬਲਕਿ ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ ਦੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਚਿਤਰਿਆਂ ਹੋਣਾ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਥੇ ਚਿਤਰਿਆਂ ਗਿਆ ਹੈ । ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਸਲੀਅਤ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਖੁਦ ਕੀਤਾ, ਦੇਖਿਆ ਜਾਂ ਸੁਣਿਆ ਹੋਣਾ । ਇੱਕ ਔਰਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਕਾਮ ਕੀੜਾ ਕਰਦੇ ਪੋਜ਼ ਕਿਸ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹਨ? ਪੰਜ ਔਰਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਾਮ ਵਾਸਨਾ ਪੂਰਤੀ ਕਰਦੀਆਂ , ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਦੂਸਰੇ ਆਦਮੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰਕ ਸਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਸਾਡੇ ਮੁਲਕ ਦੀ ਸਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈ “ਕਲਾਕਾਰੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਨਮੂਨਾ” ਵੀ ਮੰਨਿਆਂ ਜਾਦਾ ਹੈ । ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਚੌਧਰ ਚਮਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਉਪਰ ਬੋਲਣ ਦਾ ਵਧੀਆ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਮੁੱਦਿਆਂ ਦੀ ਭੱਠੀ ਉੱਤੇ ਅਕਸਰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿਆਸੀ ਰੋਟੀਆਂ ਸੇਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ।<br />ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਦਿੱਲੀ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਫੈਸਲੇ ਵਿਰੁੱਧ ਧਾਰਾ 377 ਅਧੀਨ ਬਾਲਗਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਮਲਿਂੰਗੀ ਸਬੰਧਾਂ ਨੂੰ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ਸ੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚੋ ਬਾਹਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਿਰੋੁਧ ਇੱਕ ਜੋਤਸ਼ੀ ਸਰੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਕੌਸਿ਼ਲ ਨੇ ਅਰਜੀ ਦਾਇਰ ਕਰਕੇ ਬਹਿਸ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮਾਨਯੋਗ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਵੱਲੋਂ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਨਾਜ਼ ਫਾਊਡੇ਼ਸਨ ਨੂੰ ਨੋਟਿਸ ਜਾਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਗੈਰ ਸਰਕਾਰੀ ਸੰਸਥਾ ਨਾਜ਼ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਨੇ 2001 ਵਿੱਚ ਆਈ ਪੀ ਸੀ ਦੀ ਧਾਰਾ 377 ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਸੁਰੇਸ਼ ਕੁਮਾਰ ਕੋਸਿ਼ਲ ਨਾਂਮੀ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਦਿੱਲੀ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਅਰਜ਼ੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ । ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਨਾਜ਼ ਫਾਊਡੇਸ਼ਨ (ਦਿੱਲੀ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਨਾਜ਼ ਫਾਊਂਡੇਸ਼ਨ ਦੀ ਅਰਜੀ ਤੇ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਇਆ ਸੀ ) ਅਤੇ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਨੋਟਿਸ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਿ਼ਕਰਯੋਗ ਹੈ 3 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਦਿੱਲੀ ਹਾਈਕੋਰਟ ਨੇ ਉਕਤ ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਸੰਸਥਾ ਦੀ 2001 ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕੀਤੀ ਯਾਜਿਕਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਫੈਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਬਾਲਗ ਸਮਲਿੰਗਤਾ ਅਪਰਾਧ ਨਹੀਂ । ਦਿੱਲੀ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧਾਰਾ 377 ਨਾਲ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦੇ ਅਨਛੇਦ 21 ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦਕਿ ਦੇਸ਼ ਦੇ 148 ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਨੂੰਨ ਮੁਤਾਬਿਕ ਸਮਲਿੰਗਤਾ ਲਈ ਦਸ ਸਾਲ ਦੀ ਕੈਦ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। 20 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਇਸ ਯਾਜਿਕਾ ਤੇ ਸੁਣਵਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਦਿੱਲੀ ਹਾਈਕੋਰਟ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਤੇ ਰੋਕ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ । ਮਾਨਯੋਗ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ 8 ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ । ਜਿ਼ਕਰਯੋਗ ਹੈ ਕਿ 4 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਂਨਗਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਲਿੰਗੀਆਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪਰੇਡ ਹੋਈ ਸੀ ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਾਫੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਸਮਲਿੰਗੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੁਕ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ ਸ਼ਰੇਆਮ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਵਿਚਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ । ਇਸ ਪਰੇਡ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੇਂਦਰੀ ਕਾਨੂੰਨ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਧਾਰਾ 377 ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਕੀਤੀ ਸੀ । ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਦੇ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਸਿਆਸੀ ਦੂਸ਼ਣਬਾਜ਼ੀ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਲਟਣਾ ਪਿਆ ਸੀ। ਅਜਮੇਰ ( ਰਾਜਸਥਾਨ) ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਸਮਲਿੰਗੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਿਸੇ ਕਾਲੋਨੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਸਮਾਜ ਉੱਤੇ ਇਸਦਾ ਬੁਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾ ਪਵੇ । ਕੁਝ ਕੁ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਗਠਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸਮਲਿੰਗੀ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਸਥਾਨ ਉਪਰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨ ਦੇਣਗੇ ।<br />ਗੱਲ ਮੁੱਕਦੀ ਕਿ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਹੈ ਹਾਲੇ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ “ਨਵਾਬੀ ਸੌ਼ਕ” ਪਾਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਲਿਕ ਲੋੜਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ । ਸਰਕਾਰ / ਸਮਾਜ ਸੇਵੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਸ਼ ਵਾਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੌਲਿਕ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ । ਅਜਿਹੇ ਮਸਲੇ ਹਾਲੇ ਰੱਜੇ ਪੁੱਜੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਾਸਤੇ ਠੀਕ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਖਾਣ ਲਈ ਰੋਟੀ ਵਰਗੀਆਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਲੋੜਾਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।<br />ਸਮਲਿੰਗਤਾਂ ਹਰ ਧਰਮ, ਸਿਆਸਤ ਅਤੇ ਹਰ ਪੱਧਰ ਦੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ ਬੀ ਬੀ ਸੀ ਦੀ ਇੱਕ ਰਿਪੋਰਟ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਰਤ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵੱਡੀਆਂ ਹਸਤੀਆਂ ਆਪਣੀ “ ਅਲੱਗ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੰਗੀਨ ਮਿਜਾਜੀ ” ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ/ ਬਦਨਾਮ ਹਨ । ਰਿਪੋਰਟ ਮੁਤਾਬਿਕ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਕਈ ਨਵਾਬ ਸਮਲਿੰਗੀ ਸਨ , ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਮਲਿੰਗੀ ਨੂੰ “ਨਵਾਬੀ ਸ਼ੌਕ” ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਫਿਰ ਇਸ ਲਈ ਅਦਾਲਤ ਤੋਂ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਉੱਪਰ ਮੋਹਰ ਲਗਵਾਉਣ ਦੀ ਕੀ ਜਰੂਰਤ ਸੀ । ਪਹਿਲਾ ਵੀ ਢਕੀ ਰਿੱਝ ਰਹੀ ਸੀ ।<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-7607158510413138585?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-67746370554188532192009-05-17T23:48:00.000-07:002009-05-17T23:52:36.107-07:00<meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPOOHLA%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Mangal; panose-1:0 0 4 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:32768 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Raavi; panose-1:2 0 5 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:131072 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:DRChatrikWeb; panose-1:2 0 5 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 0 0 1 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:Mangal;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਪੰਜਾਬੀ ਟ੍ਰਿਬਿਊਨ ਤੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਸਾਹਿਤ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Raavi;" lang="PA"><span style=""> </span>ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਹਰਿਆਣਾ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿੱਚ ਲਿਖਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਇਕਬਾਲ<span style=""> </span>ਕਿ ਰਾਜ ਅੰਦਰ ਹਰ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">10</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA"> ਮੁਟਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">3</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA"> ਜਣੀਆਂ ਨਸੇ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">, </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਚੌਂਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ<span style=""> </span>ਤਾਂ ਹੈ ਹੀ</span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">, </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦੇ ਵਧ ਰਹੇ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਾਸਤੇ ਹਲੂਣ ਕੇ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ<span style=""> </span>ਨੇ ਇਹ ਇੰਕਸਾਫ਼<span style=""> </span>ਇੱਕ ਗੈਰ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">–</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਸਰਕਾਰੀ<span style=""> </span>ਸੰਸਥਾ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਾ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">– </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਛੁਡਾਊ<span style=""> </span>ਕੇਂਦਰ ਚਲਦਾ ਰੱਖਣ ਲਈ<span style=""> </span>ਅਦਾਲਤ ਵਿੱਚ<span style=""> </span>ਪਾਈ ਗਈ ਇੱਕ ਪਟੀਸ਼ਨ ਦੇ ਸਿਲਸਿਲੇ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">‘</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ</span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">।<span style=""> </span></span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਅਗਸਤ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਕੇਂਦਰ<span style=""> </span>ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਾ ਛੱਡਣ<span style=""> </span>ਆਏ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਣ<span style=""> </span>ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ<span style=""> </span>ਅਜਿਹੇ ਕੇਂਦਰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦਾ<span style=""> </span>ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ<span style=""> </span>ਪਰ ਮੁਹਾਲੀ ਸਥਿਤ<span style=""> </span>ਗੈਰ- ਸਰਕਾਰੀ<span style=""> </span>ਸੰਸਥਾ ਜੀਵਨ ਜੋਤ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾ ਫਾਊਡੇਸ਼ਨ ਨੇ<span style=""> </span>ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਵਿਰੁੱਧ<span style=""> </span>ਅਦਾਲਤ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕਰਕੇ<span style=""> </span>ਫ਼ਰਿਆਦ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਇਹ<span style=""> </span>ਕੇਂਦਰ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">“ </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਨਾ ਲਾਭ ਨਾ ਹਾਣ</span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">’ </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਦੇ ਆਧਾਰ ਉਪਰ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ<span style=""> </span>ਹੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਨਸ਼ਾ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">– </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਛੁਡਾਊ<span style=""> </span>ਕੇਂਦਰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ<span style=""> </span>ਦੇ ਫੈਸਲੇ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">‘</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਤੇ<span style=""> </span>ਆਪਣੀ ਨਾ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">–</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਪਸੰਦੀ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਦਿਆਂ<span style=""> </span>ਫ਼ਾਜ਼ਲ ਜੱਜ ਰਾਜੀਵ ਭੱਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ<span style=""> </span>ਉਹ ਨਸ਼ਾ- ਛੁਡਾਊ ਕੇਂਦਰ ਖੋਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹਬਾਨੀ ਵੀ ਕਰੇ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">।<span style=""> </span></span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਬਦਲ<span style=""> </span>ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਬਗੈਰ<span style=""> </span>ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਿ ਰਾਜ ਅੰਦਰ ਨਸ਼ਾਖੋਰੀ ਦੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਪਾਸਾਰ<span style=""> </span>ਦੇ ਮੱਦੇਨਜ਼ਰ<span style=""> </span>ਠੀਕ ਨਹੀਂ<span style=""> </span>ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਨਾਰਕੌਟਿਕ ਡਰੱਗਜ਼<span style=""> </span>ਐਂਡ ਸਾਈਕੋਟਰੌਪਿਕ ਸਬਸਟਾਂਸਜ਼ ਐਕਟ<span style=""> </span></span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">‘</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਤੇ ਅਮਲ<span style=""> </span>ਬਾਰੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਿਆਂ<span style=""> </span>ਸਮਾਜਿਕ<span style=""> </span>ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਤੇ ਬਾਲ ਵਿਕਾਸ ਵਿਭਾਗ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜ ਦੇ ਸਕੂਲਾਂ<span style=""> </span></span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">‘</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਚ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">66</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA"> ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਅਤੇ ਕਾਲਜਾਂ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">‘</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਚ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">70</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA"> ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ<span style=""> </span></span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਮਿਸਾਲ<span style=""> </span>ਦੇ ਤੌਰ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">‘</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਤੇ<span style=""> </span>ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਦਬਾਅ</span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">, </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਨਸ਼ੇ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਸਰੂਰ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਵੀ ਨਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਭਲਾ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਪੀ.ਜੀ.ਆਈ.<span style=""> </span>ਦੇ ਮਨੋਰੋਗ ਵਿਭਾਗ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇਕ ਅਧਿਐਨ ਮੁਤਾਬਿਕ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸੇ਼ ਛੇਤੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ<span style=""> </span>ਯਾਨੀ ਕਿ ਰਿਪੋਰਟ ਅਨੁਸਾਰ<span style=""> </span></span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">60</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA"> ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਰਦ-ਰੋਕੂ ਦਵਾਈ ਲੈਂਦੇ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">–</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਲੈਂਦੇ<span style=""> </span>ਹੀ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਆਦਤ ਪੈ ਗਈ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">।</span><span style="font-family: DRChatrikWeb;"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਨਸ਼ਾਖੋਰੀ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ</span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਵਜ੍ਹਾਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ</span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">, </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਨਸ਼ਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ<span style=""> </span>ਇਸ ਵੇਲੇ ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ</span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਜਿਹੜੀ<span style=""> </span>ਸਰਕਾਰ ਸਕੂਲਾਂ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">–</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਕਾਲਜਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਠੇਕੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਆਗਿਆ<span style=""> </span>ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ</span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">, </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਜਰੂਰ ਸਮਝ ਸਕਦੀ ਹੈ<span style=""> </span>ਕਿ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">‘</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੈ<span style=""> </span>ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ<span style=""> </span>ਪੜ੍ਹਨ-ਲਿਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜਿ਼ਆਦਾਤਰ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਹੀ<span style=""> </span>ਪੱਲੇ ਪੈਣੀ ਹੈ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ<span style=""> </span>ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">269<span style=""> </span></span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਕਿਲੋ ਹੈਰੋਇਨ<span style=""> </span>ਅਤੇ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">110 </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਕਿਲੋ<span style=""> </span>ਚਰਸ ਫੜ੍ਹੀ ਗਈ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਪਾਕਿਸਤਾਨ</span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">, </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਅਫ਼ਗਾਨਿਸਤਾਨ ਤੇ ਈਰਾਨ ਵੱਲੋਂ<span style=""> </span>ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਰਸਤੇ<span style=""> </span>ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਸਮੈਕ ਦੀ ਢੋਆ- ਢੁਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ</span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">।<span style=""> </span></span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ<span style=""> </span>ਦਿੱਲੀ</span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">, </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਮੇਰਠ</span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">, </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਰਾਜਸਥਾਨ ਤੇ ਜੰਮੂ<span style=""> </span>-ਕਸ਼ਮੀਰ ਵਾਲੇ ਪਾਸਿੳ਼ੁ<span style=""> </span>ਵੀ ਪੰਜਾਬ<span style=""> </span>ਨੂੰ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ</span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">।<span style=""> </span></span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਇਹ ਕਾਲਾ ਧੰਦਾ<span style=""> </span>ਕਾਫ਼ੀ ਪੈਸਾ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ<span style=""> </span>ਅੰਦਰਖਾਤੇ ਪੂਰੇ ਤਾਲਮੇਲ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ<span style=""> </span>ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਮਗਲਰਾਂ ਨਾਲ ਪੁਲੀਸ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸਿਆਸੀ ਨੇਤਾ ਵੀ ਕਥਿਤ ਤੌਰ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">‘</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਤੇ ਮਿਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਦਵਾਫਰੋਸ਼ਾਂ<span style=""> </span>ਕੋਲੋਂ<span style=""> </span>ਨਸੇ਼ ਵਾਲਾ ਸਾਮਾਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">, </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਟਰੱਕ ਡਰਾਈਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਧੰਦੇ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨੱਕ ਹੇਠ<span style=""> </span>ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹੋਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ</span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਨਸਿ਼ਆ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਰੋਕਣ</span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">, </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਕਰੜੇ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ<span style=""> </span>ਅਤੇ ਸਮਗਲਰਾਂ ਨੂੰ ਗ੍ਰਿ਼ਫ਼ਤਾਰ<span style=""> </span>ਕਰਨ ਵਰਗੇ ਨੁਕਤਿਆਂ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">‘</span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਤੇ<span style=""> </span>ਕੇਂਦਰਿਤ ਸਾਲ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">2009-2013 </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਲਈ ਇਕ ਕਾਰਜ ਯੋਜਨਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ<span style=""> </span>ਗਈ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ<span style=""> </span>ਅੰਤਰ- ਰਾਜੀ<span style=""> </span>ਅਤੇ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਸਰਹੱਦਾਂ ਸੀਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਖੁ਼ਫੀਆ ਏਜੰਸੀਆਂ ਤੋਂ<span style=""> </span>ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ ਵਰਗੇ<span style=""> </span>ਇਹਤਿਆਤੀ ਕਦਮ ਵੀ ਉਠਾਏ ਜਾਣਗੇ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਨਸਿ਼ਆਂ<span style=""> </span>ਦੀ ਇਸ ਬੁਰਾਈ ਨੇ ਮੁਟਿਆਰਾਂ<span style=""> </span>ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲੈਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਖ਼ਤਰੇ<span style=""> </span>ਨਾਲ ਸਿੱਝਣ ਲਈ<span style=""> </span>ਇਸ ਉਪਰ<span style=""> </span>ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ</span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">।<span style=""> </span></span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਪੀ.ਜੀ.ਆਈ.<span style=""> </span>ਨੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ<span style=""> </span>ਨੂੰ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦੇ ਖ਼ਤਰਿਆਂ ਤੋ ਜਾਣੂ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ<span style=""> </span>ਇਕ ਨੋਡਲ ਕਮੇਟੀ<span style=""> </span>ਕਾਇਮ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ<span style=""> </span>ਅਗਾਂਹ<span style=""> </span>ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਕ ਟੀਮ ਤਿਆਰ ਕਰੇਗੀ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਯੁਵਕ<span style=""> </span>ਅਤੇ ਸਪੋਰਟਸ ਕਲੱਬਾਂ<span style=""> </span>ਦਾ ਸਾਥ ਲਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ</span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">।<span style=""> </span></span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਨਸ਼ਾ </span><span style="font-family: DRChatrikWeb;">– </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਛੁਡਾਊ ਕੇਂਦਰਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰੀ ਯਤਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ<span style=""> </span>ਗ਼ੈਰ ਸਰਕਾਰੀ<span style=""> </span>ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ</span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">।<span style=""> </span></span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਪੰਜਾਬ ਅੰਦਰ ਵਗ ਰਿਹਾ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਦਰਿਆ<span style=""> </span>ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਸੁੱਕ ਸਕੇ</span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">। </span><span style="font-family: Raavi;" lang="PA">ਓਨਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ </span><span style="font-family: Mangal;" lang="HI">।<span style=""> </span></span><span style="font-family: DRChatrikWeb;"><o:p></o:p></span></p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-6774637055418853219?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-91725501981032726022009-04-09T22:24:00.000-07:002009-04-09T22:30:19.793-07:00ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ <br />ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਆਗੂ ਅਤੇ ਸਹਿਕਾਰਤਾ ਮੰਤਰੀ ਸਵ: ਕੈਪਟਨ ਕੰਵਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਬੇਟੇ ਜਸਜੀਤ ਸਿੰਘ ਬੰਨੀ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅਸਤੀਫ਼ਾ ਦੇਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਫਿਰ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣਾ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਕੁਹਾੜੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। <br /><br /><br />ਬੰਨੀ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਅਤੇ ਸਹਿਕਾਰਤਾ ਦੀ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਚੇਅਰਮੈਨੀ ਤਿਆਗਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਬਾਪ ਕੈਪਟਨ ਕੰਵਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਆਖਰੀ ਰਸ਼ਮਾਂ ਵੀ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਬੰਨੀ ਦੇ ਇਸ ਕਦਮ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਤਹਿਲਕਾ ਮਚਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਵੱਲੋਂ ਚੋਣਾਂ ਮੌਕੇ ਦਲ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬੰਨੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਜਾਰੀ ਸਨ । ਬੀਤੇ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਕੈਪਟਨ ਕੰਵਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਮਿਤ ਰੱਖੇ ਪਾਠ ਦੇ ਭੋਗ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੰਨੀ ਨੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਅਤੇ ਡਿਪਟੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੇ ਬਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰੋੜਤਾ ਕਰਦਿਆਂ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਛੱਡ ਕੇ ਪਟਿਆਲਾ ਤੋਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਦੀ ਸੀਟ ਆਜ਼ਾਦੀ ਉਮੀਦਵਾਰ ਵਜੋਂ ਲੜਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਸਟੇਜ ਕਹੀ ਸੀ । ਇਸ ਮੌਕੇ ਇਕੱਤਰ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੱਕ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਨਾਅਰੇਬਾਜ਼ੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ । ਇਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੀ ਲੀਡਰਸਿੱਪ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਬਹੁਤ ਸਰਮਿੰਦਗੀ ਭਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪੰਡਾਲ ਚੋ ਵਾਪਸ ਜਾਣਾ ਪਿਆ ਸੀ । <br /><br />ਆਪਣੇ ਬਿਆਨ ਤੋਂ ਪਲਟਦਿਆ ਬੰਨੀ ਨੇ 7 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹੁਣ ਸੰਗਤਾਂ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣ ਕੇ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ । ਪਰ ਕੀ ਉਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੰਗਤ ਸੀ ਜਿਹੜੀ ਕੈਪਟਨ ਕੰਵਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਭੋਗ ਮੌਕੇ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾਅਰੇਬਾਜ਼ੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ?<br />ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਣ ਪ੍ਰੰਤੂ ਰਾਜਸੀ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੀ ਦਲ ਬਦਲੀ ਦੀ ਪਿਰਤ ਨੂੰ ਬੰਨੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਜਰੂਰ ਤੋਰਿਆ ਹੈ । ਕਹਿ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦਲ ਬਦਲੀਆਂ ਨਿੱਜੀ ਸਵਾਰਥ ਖਾਤਰ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ।<br /><br />ਪਰ ਕੀ ਹੁਣ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਮਿਲ ਸਕੇਗਾ ? ਜਿਹੜੇ ਵਰਕਰ ਬੰਨੀ ਮਗਰ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ ਉਹ ਹੁਣ ਕਿੱਧਰ ਜਾਣਗੇ ? ਕਿਉਂਕਿ ਆਗੂ ਤਾਂ ਨਿੱਜੀ ਸਵਾਰਥਾਂ ਖਾਤਰ ਦਲ ਬਦਲੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਰਕਰ ਵਿਚਾਰੇ ਦੋਚਿੱਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਬੰਨੀ ਪਹਿਲਾਂ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਹੀ ਬਲਕਿ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਹੀ ਕੁਹਾੜੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ?<br /> ਬਾਕੀ ਸਮਾਂ ਦੱਸੇਗਾ ।<br />ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-9172550198103272602?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-58877436440209191112009-03-26T09:22:00.000-07:002009-03-26T09:24:34.401-07:00<span style="font-family:size=1;"><b>ਪਾਇਰੇਸੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਸਨਅਤ ਨੂੰ ਖੂੰਜੇ ਲਾਇਆ<br /></b><span style="font-family:size=3;">ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਮਾਨਸਿਕ ਸਕੂਨ ਤੋਂ ਸਨਅਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਗਾਇਣ ਕਲਾ ਉੱਤੇ ਹੁਣ ਪਾਇਰੇਸੀ (ਨਕਲੀ )ਦਾ ਗ੍ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ। ਗਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਆਡਿਓ / ਵੀਡਿਓ ਟੇਪਾਂ ਨਕਲੀ ਸੀ ਡੀ ਤਿਆਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵਰਦਾਨ ਹਨ ਪ੍ਰੰਤੂ ਕੰਪਨੀ ਮਾਲਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਕੁਹਾੜਾ ਮਾਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ । 100 ਤੋਂ 125 ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਐਮ ਪੀ 3 ਸੀ ਡੀ ਦੀ ਨਕਲੀ ਕਾਪੀ 10 ਤੋਂ 15 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਰੇਹੜੀ ਲੈ ਕੇ ਮਿਊਜਿ਼ਕ ਸ਼ਾਪ ਤੱਕ ਆਮ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਬੇਸੱ਼ਕ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਲੀਲ ਸਾਹਿਤ, ਅਸ਼ਲੀਲ ਫਿਲਮਾਂ ਤੇ ਵੀ ਪੂਰਨ ਪਾਬੰਦੀ ਹੈ ਪ੍ਰੰਤੁ ਬਲਿਊ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਪਿੰਟ ‘ਗਰਮ ਮੂੰਗਫਲੀ , ਕੁਰਕਰੇ’ ਦਾ ਗੁਪਤ ਨਾਵਾਂ ਨਾ ਆਮ ਮਿਲ/ ਵਿਕ ਰਹੇ ਹਨ ।<br />ਨਕਲੀ ਟੇਪਾਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਸੀ ਡੀ ਯੁੱਗ ਆਉਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਬਲਕਿ ਇਹ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਦਾ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਸੰਗੀਤ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਪੈਰੀ ਸਥਾਪਤ ਐਚ ਐਮ ਵੀ ਕੰਪਨੀ ਵੱਲੋਂ ਤਵਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਆਖ ਕੇ ‘ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਰੀਲਾਂ ’(ਕੈਸੇਟ) ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਗਈ । ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਪਾਇਰੇਟਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦਿਖਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ , ਆਡਿਓ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਕਈ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਸੁਰੂਆਤ ਐਚ ਐਮ ਵੀ ਉਰਫ ਕੁੱਤਾ ਮਾਰਕਾ ( ਇਸ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਲੋਗੋ ਵਿਚ ਗ੍ਰਾਮੋਫੋਨ ਮੂਹਰੇ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਬਣੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਦੋਂ ਅਨਪੜ੍ਹ ਲੋਕੀ ‘ਕੁੱਤਾ ਮਾਰਕਾ ਜਾਂ ਕੁੱਤਾ ਕੰਪਨੀ’ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ) ਵੱਲੋਂ ਰਿਲੀਜ਼ ਟੇਪਾਂ ਦੀਆਂ ਨਕਲੀ ਕਾਪੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ । ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ੀ ਮਾਰਅਕੇ ‘ਸੰਗੀਤ, ਸੰਗੀਤ ਮਹਿਲ ’ ਆਦਿ ਨਾਵਾਂ ਹੇਠ ਕਈ ਧਨਾਢ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਇਹ ‘ਜੁਗਾੜ’ ਚਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ । ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਕਤ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਦਫ਼ਤਰ ਕਲਕੱਤਾ ਅਤੇ ਖੇਤਰੀ ਦਫ਼ਤਰ ਦਿੱਲੀ ਸਥਿਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਨਕਲਚੀਆਂ ਦਾ ਕੁੱਝ ਨਹੀਂ ਵਿਗਾੜ ਸਕਦੇ ਸਨ । ਦੂਜਾ ਉਦੋਂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਪੀ ਰਾਈਟ ਐਕਟ ਦਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਂ ਉਹ ਅਸਲੀ ਅਤੇ ਨਕਲੀ ਕੈਸੇਟ ਦੇ ਨਫ਼ੇ ਨੁਕਸਾਨ ਬਾਰੇ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸੋਚ ਸਕਣ । ਇੱਕ ਅੰਦਾਜੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਕੰਪਨੀ ਵੱਲੋਂ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੈਸੇਟ ਘੱਟ ਅਤੇ ਨਕਲੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਟੇਪਾਂ ਦੀ ਵਿਕਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹਮੇਸਾ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਉਦੋਂ ਕੈਸੇਟਾ ਦੇ ਰੇਟ ਮਹਿੰਗੀ ਹੁੰਦੇ ਸਨ । ਫਿਰ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਜੂਸ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਗੁਲਸ਼ਨ ਕੁਮਾਰ ਵੱਲੋਂ ਟੀ ਸੀਰੀਜ਼ ਸੁਰੂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਟੇਪਾਂ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ । ਟੀ ਸੀਰੀਜ਼ ਵੱਲੋਂ ਘੱਟ ਰੇਟ ਤੇ ਵੱਧ ਟੇਪਾਂ ਵੇਚੇ ਜਾਣ ਕਾਮਯਾਬ ਫਾਰਮੂਲੇ ਨੂੰ ਕਈ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਅਪਣਾਇਆ ।<br />ਪਾਇਰੇਸੀ ਵਿਚ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਤਾਂ ਮੁੰਬਈ ਦੀਆਂ ਕਈ ਨਾਮੀਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵਖਤ ਪਾਈ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਮੁੰਬਈ ਦੀਆਂ ਸੰਗੀਤ ਕੰਪਨੀਆਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਫਿਲਮ ਦਾ ਮਿਊਜਿ਼ਕ ਰਿਲੀਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਤਾਂ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਇਹ ਕੰਪਨੀ ਉਸੇ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਮਾਅਰਕੇ ਹੇਠ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਅਲੀ ਮਾਲ ਡੀਲਰਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੰਦੀ । ਮੁੰਬਈ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੰਪਨੀ ‘ਟਿਪਸ’ ਦੁਆਰਾ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮ ‘ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ’ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਰਿਲੀਜ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਇੱਕ ਕੰਪਨੀ ਨੇ 10 ਲੱਖ ਨਕਲੀ ਟੇਪਾਂ ਰਿਲੀਜ਼ ਕਰਕੇ ਟਿਪਸ ਦੀ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਕਰੋੜਾਂ ਦਾ ਚੂਨਾ ਲਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਜੱਗ ਜਾਹਿਰ ਹੈ। ਡੀਲਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਮਿਲੀਭੁਗਤ ਹੁੰਦੀ ਦੀ ਸੀ , ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਅਸਲੀ ਟੇਪ ਵੇਚ 50 ਪੈਸੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਰੁਪਇਆ ਕਮਿਸ਼ਨ ਮਿਲਦਾ ਸੀ ਜਦਕਿ ਨਕਲੀ ਮਾਲ ਵੇਚ ਕੇ 5 ਰੁਪਏ ਤੱਕ ਇੱਕ ਟੇਪ ਦਾ ਮੁਨਾਫਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ । ਫਿਰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਈ ਡੀਲਰ ਵੀ ਇਸ ਕੈਸੇਟ ਸਨਅਤ ਵਿਚ ਹੱਥ ਰੰਗਣ ਲੱਗੇ । ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮਾਂ ਮਗਰੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਹੀ ਉੱਤਰ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।<br />ਆਲਮ ਇਹ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲੀਵੁੱਡ ਦੀਆਂ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਰਾਈਟਸ ਲਏ ਬਿਨਾ ਡੱਬਿਗ ਕਰਕੇ ਜਿ਼ਆਦਾ ਫਿਲਮਾਂ ਮਾਰਕੀਟ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ । ਉਧਰ ਹਿੰਦੀ ਫਿਲਮ ਦਾ ਕੋਈ ਪਿੰ੍ਰਟ ਰਿਲੀਜ਼ ਮਗਰੋਂ ਹੁੰਦਾ ਵਾਇਆ ਡੁਬਈ ਭਾਰਤ ਕੋਨੇ ਕੋਨੇ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਜਾਅਲੀ ਪਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ।<br />ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਚਰਚਿਤ ਰਹੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਗਾਇਕ ਅਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾ ਨਸੀਬੋ ਲਾਲ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਵਿਕੇ ਪ੍ਰੰਤੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੱਲੇ ਸੋਹਰਤ ਹੀ ਪਈ ਦ਼ੌਲਤ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਜਾਅਲਸਾਜ ਕਮਾ ਗਏ । ਗਾਇਕਾ ਨਸੀਬੋ ਲਾਲ ਦੀਆਂ ਟੇਪਾਂ ਤਾ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ‘ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦੇ ਜਮਾਂਦਰੂ ਅਧਿਕਾਰ’ ਤਹਿਤ ਰਿਲੀਜ ਕੀਤੀਆਂ । ਜਾਂਚ ਪੜਤਾਲ ਮਗਰੋਂ ਅੱਜ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕਿਸੇ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਕਿਸੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਸੰਗੀਤ ਕੰਪਨੀ ਤੋਂ ਕੋਈ ਰਾਇਟਸ ਨਹੀਂ ਖਰੀਦੇ । ਪ੍ਰੰਤੂ ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਕੈਸੇਟਾਂ ਦੀ ਪਾਇਰੇਸੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਤਾਂ ਕੰਪਨੀ ਮਾਲਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਪਾਇਰੇਸੀ ਖਿਲਾਫ਼ ਝੰਡਾ ਚੱਕ ਰਹੇ ਹਨ ।ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸ੍ਰੀ ਗੰਗਾਨਗਰ (ਰਾਜਸਥਾਨ)ਵਿਚ ਕੈਸੇਟ ਸਨਅਤ ਚਲ ਰਹੀ ਹੈ । ਉਧਰ ਇਧਰਲੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਡੁਪਲੀਕੇਟ ਟੇਪਾਂ ਵੇਚੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ । ਸਟੀਰੀਓ ਸਾਉਂਡ ਮਗਰੋਂ ਕੰਪੈਕਟ ਡਿਸਕ ਦੇ ਜਮਾਨੇ ‘ਚ ਆਡਿਓ ਮਾਰਕੀਟ ਜਮਾਂ ਹੀ ਖੂੰਜੇ ਲੱਗ ਗਈ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਡਿਸਕ ਵਿੱਚ ਐਮ ਪੀ 3 ਫਾਰਮੈਟ ਵਿਚ ਲਗਭਗ 12-13 ਟੇਪਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਇਕੱਠੇ ਰਿਕਾਰਡ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੂੰ 10-15 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ 100 ਦੇ ਕਰੀਬ ਗੀਤ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ । ਦੂਸਰੀ ਅਹਿਮ ਗੱਲ ਹੈ ਆਡਿਓ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਐਮਪੀ 3 ਰਿਲੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜੇ ਕਰ ਕਿਸੇ ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਰਿਲੀਜ਼ ਕੀਤੇ ਵੀ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਾਣੇ ਫਲਾਪ ਹੋਏ ਗੀਤ ਜਿ਼ਆਦਾ ਹਨ ।<br />ਐਮ ਪੀ 3 ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਸਰੋਤਾ ਜਗਤਾਰ ਸਿੰਘ ਰਿੰਕੂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ , “ ਮੈਂ ਤਰਕੀਬਨ ਹਰੇਕ ਗਾਇਕ ਦੇ ਗੀਤ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ , ਹਰ ਹਫ਼ਤੇ 10-15 ਟੇਪਾਂ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ , ਸਾਰੀਆਂ ਕੈਸੇਟ ਅਸਲੀ ਖਰੀਦਣੀਆਂ ਮੇਰੇ ਔਖੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਇੱਕ ਐਮ ਪੀ 3 ਮੈਂ ਰੋਜਾਨਾਂ ਖਰੀਦ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹੀਨੇ 300 ਰੁਪਏ ਹੀ ਖਰਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ । ਤੀਹ ਐਮ ਪੀ 3 ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 3500 ਗੀਤ ਰਿਕਾਰਡ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਅਸਲੀ ਖਰੀਦਣ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਪੰਜ ਚਾਰ ਸੀ ਡੀ ਹੀ ਖਰੀਦ ਸਕਾ ਕੰਪਨੀ ਇੱਕ ਸੀ ਡੀ 45-50 ਰੁਪਏ ਵਿੱਚ ਵੇਚਦੀ ਹੈ। ’ ਨਵੇਂ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਟੇਪ ਰਿਲੀਜ਼ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਘੱਟੋ ਘੱਟ 10 ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਜਰੂਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੈਸੇਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਗਾਇਕ ਤੋਂ ਸਾਰਾ ਖਰਚਾ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਕੰਪਨੀ ਵਾਲੇ ਸਿਰਫ ਮਾਰਅਕਾ ਹੀ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ ਪੈਸਾ ਸਾਰਾ ਨਵਾ ਗਾਇਕ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪੱਲਿਓ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ । ਜਦਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਉਦੋਂ ਕੁਝ ਕੰਪਨੀਆਂ ਗਾਇਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਰਿਕਾਰਡ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਸਨ , ਪਰ ਦਿਨੋ ਦਿਨ ਵਧਦੀ ਮਹਿੰਗਾਈ ਅਤੇ ਪਬਲੀਸਿਟੀ ਦੇ ਯੁੱਗ ਨੇ ਕੈਸੇਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਰਥਿਕ ਮੰਦੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ ਰੁਪਏ ਲਾ ਕੇ ਵੀ ਕੈਸੇਟ ਵਿਕਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ । ਜੇਕਰ ਟੇਪ ਦਾ ਕੋਈ ਗੀਤ ਹਿੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਤੋ ਰਾਤ ਜਾਅਲੀ ਐਮ ਪੀ 3 ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਸਰੋਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । ਕੈਸੇਟ ਹਿੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਗਾਇਕ ਕੰਪਨੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਨਹੀਂ , ਉਧਰ ਕੰਪਨੀ ਵਾਲੇ ਵੀ ਚੜਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਲਾਮਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ । ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਆਇਆ ਸੀ ਕੁਝ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ 3-5 ਕੈਸੇਟਾਂ ਦਾ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਮਾਰਕੀਟ ਵਿੱਚ ਹਿੱਟ ਕਰਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਇਸ ਨਾਲ ਕੰਪਨੀਆਂ ਮਾਲ ਵਿਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਗਾਇਕ ਦੀ ਮਸਹੂਰੀ ਹੋਣ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਮਿਲਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਸਨ । ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਹ ਫਾਰਮੂਲਾ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਨਾ ਚੱਲ ਸਕਿਆ ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਕੁਝ ਕੁ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਪਬਲੀਸਿਟੀ ਕਰਕੇ ਮਸਹੂਰ ਹੋ ਕਰਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਕਮਾਈ ਦਾ ਵਸੀਲਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਰਾਹ ਕੱਢਿਆ ਪ੍ਰੰਤ ਰਸਤਾ ਵੀ ਬਹੁਤਾ ਰਾਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ । ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੱਟ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਗਾਇਕ ਅਤੇ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਕਈ ਗਾਇਕ ਕਾਨੁੰਨੀ ਦਾਅ ਪੇਚ ਵਰਤਕੇ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਗਏ ਤੇ ਕਈ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਰੱਤ ਨਚੋੜ ਛੱਡੀ ।<br />ਹੁਣ ਆਲਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਟੇਪ ਤਾਂ ਵਿਕਣ ਦੀ ਬਹੁਤੀ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰੰਤੂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਸਰੋਤਿਆਂ ਦੀ ਕਚਹਿਰੀ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰਨ ਲਈ ਹਰੇਕ ਸਾਲ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਟੇਪ ਤਾਂ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਨਹੀਂ ਮੁਕਾਬਲੇਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਡਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਗਾਇਕ ਦਾ ਹਿੱਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਟੇਪ ਹਿੱਟ ਕਰਨੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੈ ।<br />ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਕ ਹੰਸ ਰਾਜ ਹੰਸ ਨੂੰ ਜਲੰਧਰ ਲੋਕ ਸਭਾ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉਮੀਦਵਾਰ ਬਣਾਏ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਹੰਸ ਨੇ ਹੋਰਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਗਾਇਕਾਂ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਕੰਪਨੀ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨਾਲ ਰਲ ਕੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਡਿਪਟੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਕੋਲ ਪਾਇਰੇਸੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਸਖਤ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ । ਡਿਪਟੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸੁ਼ਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਨੇ ਗਾਇਕ ਹੰਸ ਰਾਜ ਹੰਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰਾਇ ਉਪਰ ਅਮਲ ਕਰਦਿਆਂ ਐਂਟੀ ਪਾਇਰੇਸੀ ਸੈੱਲ ਕਾਇਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਪੰਜਾਬ ਪੁਲੀਸ ਦੇ ਇੰਸਪੈਕਟਰ ਜਨਰਲ (ਅਪਰਾਧ) ਨੂੰ ਇਹ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੌਂਪੀ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਦੰਡਾਵਲੀ ਧਾਰਾ ਤਹਿਤ ਕਾਪੀ ਰਾਈਟ ਐਕਟ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਗੈਰ –ਜ਼ਮਾਨਤੀ ਅਪਰਾਧ ਹੈ ।<br />ਬੇਸ਼ੱਕ ਅਕਾਲੀ – ਭਾਜਪਾ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਐਂਟੀ ਪਾਇਰੇਸੀ ਸੈੱਲ ਬਣਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੁਝ ਕੁ ਵੋਟ ਬੈਂਕ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ ਪਰ ਕੀ ਸੰਗੀਤ ਚੋਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਰੁਕ ਸਕੇਗਾ ਇਹ ਗੱਲ ਬਹੁਤ ਧਿਆਨ ਮੰਗਦੀ । ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਸਿ਼ਆਂ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ ਪਰ ਕੀ ਅਜਿਹੇ ਨਸੇ਼ ਰੁਕੇ ਹਨ । ਹੁਣ ਹਾਈਟੈੱਕ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਪਾਇਰੇਸੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਕਿਹੜਾ ਰਾਹ ਅਖਤਿਆਰ ਕਰੇਗੀ ? ਕੀ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨਕਲੀ ਆਡਿਓ / ਵੀਡਿਓ ਸੀ ਡੀਜ਼ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਰੋਕ ਸਕੇਗੀ । ਹੁਣ ਤਾਂ ਨਕਲਚੀ ਕੰਪਿਊਟਰ ਰਾਹੀਂ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ, ਪੈਨ ਡਰਾਈਵ ਅਤੇ ਮੈਮੋਰੀ ਕਾਰਡਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਾਪੀ ਰਾਈਟ ਐਕਟ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਕੇ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਘੱਟਾ ਪਾ ਰਹੇ । ਕੀ ਸਰਕਾਰ ਇਕੱਲੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਨਕਲੀ ਸੀ ਡੀ / ਕੈਸੇਟਾਂ ਦਾ ਧੰਦਾ ਕਰਵਾਏਗੀ ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਖੇਪ ਸ੍ਰੀ ਗੰਗਾਨਗਰ , ਪਦਮਪੁਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜਾਬੋਂ ਬਾਹਰਲੇ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲ ਰਹੀ ਕੀ ਉਥੇ ਵੀ ਪਾਇਰੇਸੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇਗੀ ? ਇਹ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਲਈ ਅਹਿਮ ਸਵਾਲ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਸਾਫਟਵੇਅਰ ਦੀ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕਦੀਆਂ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਕੋਲ ਕਿਹੜਾ ਅਜਿਹਾ ਫਾਰਮੂਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਇਰੇਸੀ ਖਤਮ ਜਾਵੇਗੀ ।<br />ਪੰਜਾਬ ਪੁਲੀਸ ਵੱਲੋਂ ਕੰਪਨੀ ਮਾਲਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਿ਼ਕਾਇਤ ਕਰਨ ਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਵਾਗੂੰ ਹੀ ਨਕਲੀ ਸੀਡੀ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਖਿਲਾਫ ਪਰਚੇ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਪ੍ਰੰਤੂ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨਕਲੀ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਫੜੇ ਗਏ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੁਲੀਸ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਹੋਰ ਮਜਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਪਾਇਰੇਸੀ ਦਿਨੋ ਦਿਨ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਆਬਾਦੀ ਵਾਂਗ ਵੱਧ ਰਹੀ ਹੈ।<br />ਸ਼ਾਇਦ ਡਿਪਟੀ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹੋਵੇ ਪ੍ਰੰਤੂ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਜਗਤ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਦੇ ਨੁੰਮਾਇੰਦਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਲਗਭਗ ਡੇਢ ਕੁ ਦਹਾਕਾ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜਾਬ ਆਡਿਓ ਕੈਸੇਟ ਮੈਨੂਫੈਕਚਰਿੰਗ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ( ਪੈਕਮਾ) ਨਾਲ ਦੀ ਜਥੇਬੰਦੀ ਬਣੀ ਸੀ । ‘ਪੈਕਮਾ’ ਵੀ ਪਾਇਰੇਸੀ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਪਰਾਲੇ ਕਰਦੀ ਸੀ ਪ੍ਰੰਤੂ ਇਸ ਦੇ ਕੁਝ ਮੈਂਬਰ ਵੀ ਗੁਪਤ ਨਾਵਾਂ ਹੇਠ ਫਰਜ਼ੀ ਕੰਪਨੀਆਂ ਚਲਾ ਨਕਲੀ ਕੇ ਅਤੇ ਅਸ਼ਲੀਲ ਕੈਸਟਾਂ ਦਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ । ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੰਗੀਤ ਸਬੰਧੀ ਛਪਦੇ ਰਿਸਾਲੇ ‘ਮਿਊਜਿ਼ਕ ਟਾਈਮਜ਼’ ਵਿਚ ਛਪਣ ਲੱਗੀਆਂ ਕਈ ਨਾਮੀਂ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਪੈਕਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲਏ । ਉਸ ਸਮੇਂ ਡਾਰਟ ,ਡੈਟ , ਆਸ਼ਕੀ , ਨੈਲਕੋ ,ਵਰਗੇ ਅਣਗਣਿਤ ਫਰਜੀ ਨਾਵਾਂ ਦੀ ਹੇਠ ਕਾਰੋਬਾਰ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਅਹਿਮ ਗੱਲ ਇਹ ਵੀ ਟੈਕਸ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਜਿਆਦਾ ਤਰ ਆਡਿਓ ਕੰਪਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਬਜਟ ਪੂਰੇ ਅੰਕੜੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੀਆਂ ਜਿ਼ਆਦਾਤਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਰਜਿਸਟਰਡ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ ।<br />ਪੰਜਾਬੀ ਆਡਿਓ ਸਨਅਤ ਨਾਲ ਨੇੜਿਓ ਜੁੜੇ ਗੀਤਕਾਰ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਬਾਰੇ ਛਪ ਰਹੇ ਮਾਸਿਕ ਪੱਤਰ ਮਿਉਜਿਕ ਟਾਈਮਜ਼ ਸੰਪਾਦਕ ਸ੍ਰੀ ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਬੱਲ ਐਂਟੀ ਪਾਇਰੇਸੀ ਸੈੱਲ ਬਣਨ ਬਾਰੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਦਿੰਦੀ ਹੋਏ ਆਖਦੇ ਹਨ , ‘ਆਈ ਪੀ ਸੀ ਧਾਰਾ 302 ਅਧੀਨ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਫਾਸੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਪਰ ਕੀ ਕਤਲ ਹੋਣੇ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ , 376-377 ਧਾਰਾ ਹੈ ਬਲਾਤਕਾਰ ਦੀ , ਇਸ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ੀ ਦੀ ਸਖਤ ਸਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ , ਫ਼ਾਂਸੀ ਜਾਂ ਉਮਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਕੀ ਬਲਾਤਕਾਰ ਹੋਣੇ ਬੰਦ ਹੋਗੇ ?, ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਹਨੇ ਕਰਨਾ , ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ , ਇਹ ਸਾਰਾ ਚੋਣਾਂ ਦਾ ਸਟੰਟ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ।’<br />ਐਮ ਪੀ 3 ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਧੰਦਾ ਕਰਦੇ ਸੁਨੀਲ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਨਵੇਂ ਗਾਇਕ ਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਕੈਸੇਟਾਂ ਦੀ ਪਾਇਰੇਸੀ ਕਹਿ ਕੇ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਕੈਸੇਟ ਤਾਂ ਕੋਈ ਖਰੀਦਦਾ ਨਹੀਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਤਾਂ ਦਰਸ਼ਕਾਂ/ ਸਰੋਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ।<br />ਹਾਂਗਕਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਪ੍ਰੇਮੀ ਅਮਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਗਰੇਵਾਲ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨ , “ਪਾਇਰੇਸੀ ਵੀ ਇੱਕ ਤਰਾਂ ਦਾਂ ਆਤੰਕ ਹੀ ਹੈ ਇਹ ਸਿਰਫ ਪੰਜਾਬ ਹੀ ਨਹੀ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਅਹਿਮ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ਏਡਜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ. ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਖਿੱਤੇ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਕਿਵੇ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਹੈ. ਤੁਸੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਤਾਂ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਗਲਾ ਡੱਬਵਾਲੀ ਗਿਆ ਉਥੋਂ ਸੀ ਡੀ ਲੈ ਆਵੇਗਾ । ਇਸ ਗੰਭੀਰ ਸਮੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸੈੱਲ ਬਣਾ ਕੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ । ਨਾਲੇ ਪੰਜਾਬ ਪੁਲੀਸ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜਾਰੀ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਹੈ । ਇਸ ਲਈ ਫੋਰਸ ਤੋਂ ਕੀ ਆਸ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ । ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਣ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ । ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇਸ ਵਿਚ ਆਮ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਅਸਿੱਧੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਇਰੇਸੀ ਦੀ ਕੋਈ ਸੂਚਨਾ ਸਰਕਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਏ ਤਾਂ ਉਸ ਲਈ ਕੁੱਝ ਮਾਣ ਰਾਸੀ ਇਨਾਮ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ (ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਕੁ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਇਸ ਤੇ ਹੀ ਚਲਦੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ) ਛਾਪੇ ਮਾਰ ਟੀਮ ਵਿਚ ਇਮਾਨਦਾਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਇਹ ਅਤਿ ਜਰੂਰੀ ਹੈ । ਹੁਣ ਗੱਲ ਇੱਥੇ ਹਾਂਗਕਾਂਗ ਦੀ । ਇੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਅਹਿਮ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ ,(ਸਾਫਟ ਵੇਅਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਵੀ ਇਸਦਾ ਵੱਡਾ ਸਿ਼ਕਾਰ ਹਨ ) ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਵਰਤਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਵਾਰ -2 ਛਾਪੇ ਤੇ ਸਖਤ ਸਜਾਵਾਂ ਨੇ ਕਾਫੀ ਰਾਹਤ ਦਿੱਤੀ । ਗੱਲ ਫਿਰ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਦੀ ਹੈ । ਪੁਲੀਸ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੈ , ਦੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਜਾ ਜਰੂਰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਧੰਦੇ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਅਪਰਾਧੀ ਸਰਗਨੇ ਨਵੇ ਬਲੀ ਦੇ ਬੱਕਰੇ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਤੇ ਕੰਮ ਫਿਰ ਸੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਲ ਦੀ ਘੜੀ ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਕੋਈ ਦਿਸ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਨਹੀਂ , ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਨਵੀ ਤਕਨੀਕ ਲੱਭ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ।<br />‘ਇੱਕ ਮਾਂ ਬੋਹੜ ਦੀ ਛਾਂ ’ ਗੀਤ ਨਾਲ ਚਰਚਿਤ ਰਹੇ ਗਾਇਕ ਬਲਵੀਰ ਚੋਟੀਆਂ ਆਖਦੇ , ‘ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਸੰਗੀਤ ਕਲਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰ ਮਿਲ ਹੈ ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਨਾਮਵਰ ਕਲਾਕਾਰ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੇਟ ਅਸਮਾਨ ਛੂੰਹਦੇ ਹਨ , ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਕਿਸੇ ਨਾਮਵਰ ਗਾਇਕ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ , ਦੂਸਰਾ ਕੈਸੇਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਮਹਿੰਗਾਈ ਕਾਰਨ ਕੈਸੇਟ, ਸੀ ਡੀ ਦੇ ਰੇਟ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ , ਇਸ ਲਈ ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਮੱਧ ਵਰਗੀ ਤਬਕਾ ਡੁਪਲੀਕੇਟ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੇਕਰ ਕੈਸੇਟ ਕੰਪਨੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਟੇਪਾਂ ਦੇ ਰੇਟ ਘੱਟ ਕਰਨ ਦਾ ਸ਼ਾਇਦ ਆਮ ਆਦਮੀ ਕੰਪਨੀ ਮਾਲ ਖਰੀਦੇ ਇਸ ਵਾਸਤੇ ਕੰਪਨੀਆਂ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਾਹ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤ ਹਰ ਬੰਦੇ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ।”<br />ਕੀ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਐਂਟੀ ਪਾਇਰੇਸੀ ਸੈੱਲ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਆਡਿਓ / ਵੀਡਿਓ ਸਨਅਤ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੋਵੇਗਾ ? ਜਾਂ ਕੀ ਇਹ ਪਾਇਰੇਸੀ ਰੋਕੀ ਜਾ ਸਕੇਗੀ ਜੇਕਰ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੰਨ ਲਵੋ ਬਾਜਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਅਲੀ ਐਮ ਪੀ 3 ਰੋਕੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ? ਵਿਆਹ ਸਮਾਗਮਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਡੀ ਜੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਣਅਧਿਕਾਰਤ ਗੀਤ ਚਲਦੇ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕੇਗਾ ? ਕੀ ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਤੋਂ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰਨ ਵੀ ਰੋਕ ਸਕੇਗੀ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਜਾਂ ਇਹ ਅਣਸੁਲਝੇ ਸਵਾਲ ਪਾਇਰੇਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹੀ ਰਹਿਣਗੇ । </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-5887743644020919111?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-1542622883630262982009-03-26T09:14:00.000-07:002009-03-26T09:20:08.549-07:00<span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਜਗਦੀਪ ਸਿੰਘ ਫਰੀਦਕੋਟ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ, ਵਿਰਸੇ ਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਵਾਰਸ ਅਖਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਗਾਇਕ ਭਰਾਵੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਪਿਛਲੇ 10-12 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਘਟੀਆ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਧਨੰਗੇ (ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਨੰਗੇ ਕਹਿ ਲਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵੀਡੀਓ ਵਿਚਲੀਆਂ ਅਧਨੰਗੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਬਾਕੀ ਅੱਧ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ) ਗਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਅੱਕ ਕੇ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਕੇ ਇਕ ਪੱਤਰ ਲਿਖਣ ਲੱਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਆਦਾਤਰ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਹੀ ਵਾਸੀ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਪੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਫਤਹਿ ਤੋਂ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਸਾਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਗੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੇ ਫਤਹਿ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ ਵੀ ਗਈ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਜਵਾਬ ਤਾਂ ਇਹੀ ਹੋਵੇਗਾ ਨਾ,<br />‘ਕੰਜਰ ਕਿੱਤੇ ਦੀ ਜੈ’<br />ਤੁਸੀ ਨਿੱਤ ਦਿਹਾੜੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟੀ.ਵੀ. ਚੈਨਲਾਂ ’ਤੇ ਇੰਟਰਵਿਊ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਇਕ ਗੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੋਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, “ਅਸੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਰਸੇ ਤੇ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਏਹੋ ਜਹੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਧੀਆਂ-ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਣੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ……” ਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਟੀ.ਵੀ. ਵਾਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਗਾਣੇ ਚਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,<br />‘ਰਾਤੀਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਆਈ ਨੀ ਕਰਾਰ ਕਰਕੇ…… ਆਉਣ ਤਾਂ ਲੱਗੀ ਸੀ ਵੱਡੀ ਭਾਬੀ ਉੱਠ ਗਈ……’<br />‘ਹਾਏ ਸੋਹਣੀਏ ਨੀ ਦੁਖ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੇ ਮੈਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ …………<br />ਤੇ ਜਾਂ ਐਸੇ ਕਈ ਹੋਰ ਸੈਕੜੇ ਗੀਤ……।<br />ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜ਼ਮੀਰ (ਜੇ ਥੋੜੀ ਬਹੁਤ ਜਿਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ) ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਗੀਤ ਧੀਆਂ-ਭੈਣਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸੁਣੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ…… ਤੇ ਸੱਚ ਜਾਣਿਓ ਜਿਹੜੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀਆਂ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਓ ਨਾ, ਉਹ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਇਹ ਗੀਤ ਸੁਣਕੇ ਲੁਕਣ ਨੂੰ ਥਾਂ ਲੱਭਦੀ ਕੰਧਾਂ-ਕੌਲ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ…… ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੱਟੀਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੋ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।<br />ਵੀਰੋ, ਕੀ ਥੋਨੂੰ ਸਚੁਮੱਚ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਇਹੀ ਅਸਲੀ ‘ਸੱਭਿਆਚਾਰ’ ਹੈ?<br />ਕੀ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘਟੀਆ ਤੇ ਅਸ਼ਲੀਲ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਵਿਚ ਵਰਤਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਨਾਲ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?<br />‘ਨਿੰਮ ਥੱਲੇ ਬੈਠ ਜਾ ਵਿਛਾ ਕੇ ਚਾਦਰਾ ਵੇ ਜੱਟਾ ਆਉਣੀ ਆਂ’<br />‘ਜਦ ਮਰਜ਼ੀ ਆਜੀ ਖ਼ੇਤ ਯਾਰ ਤਾਂ ਮੋਟਰ ’ਤੇ ਹੁੰਦੇ’<br />‘ਠੰਡ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ…… ਸੌਂ ਗਏ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਆਉਂਗੀ’<br />ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਗਾਉਂਣ ਲਈ ਇਕੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ?<br />ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੌਂਹ ਖਾਧੀ ਹੋਈ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕਿਸੇ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਘਰੇ ਵਸਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇਣਾ, ਬਸ ਘਰ੍ਹੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਹੀ ਲਿਜਾਣੀ ਹੈ?<br />‘ਜੇ ਨਾ ਘਰਦਿਆਂ ਨੇ ਤੋਰੀ ਯਾਰ ਤੈਨੂੰ ਕੱਢ ਕੇ ਲੈਜੂਗਾ……’<br />‘ਤੇਰੇ ਵੀਰਾਂ ਕੋਲ ਖੁਢੀਆਂ ਗੰਡਾਸੀਆਂ ਨੀ ਜੱਟ ਕੋਲ ਬਾਰਾਂ ਬੋਰ ਦੀ……’<br />‘ਪੇਪਰ ਜਾਂ ਚੜੂ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਮੁੰਡਿਆ ਵੇ ਸਿਰੇ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਕ……’<br />‘ਮੈਨੂੰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਕੈਦ ’ਚੋਂ ਛੁਡਾ ਲੈ ਸੋਹਣਿਆਂ……’<br />ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਨੌਜੁਆਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੋੜਣ ਦਾ ਕੋਈ<br />ਉਪਰਾਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਕ-ਦੋ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਮੁਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਆਦੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਵਾਹ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ?<br />‘ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੱਟ ਮੰਗਦਾ ਦਾਰੂ ਘਰ ਦੀ ਬੰਦੂਕ ਬਾਰਾਂ ਬੋਰ ਦੀ…’<br />‘ਜਦ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਸੂਟਾ…… ਪੁੱਤ ਜੱਟਾਂ ਦੇ ਨੇ ਗੱਭਰੂ’<br />‘ਜਿੱਥੇ ਆਵੇ ਠੇਕਾ ਗੱਡੀ ਰੋਕ ਲਵੀਂ……’<br />ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇੱਜ਼ਤ, ਅਣਖ, ਗ਼ੈਰਤ, ਮਾਂ ਦੀ ਚੁੰਨੀਂ, ਬਾਪੂ ਦੀ ਪੱਗ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਬਦ ਮਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ?<br />ਤੇ ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਕੋਈ ਧੀ ਭੈਣ ਨਹੀਂ?<br />ਤੇ ਜੇ ਹੈ ਤਾਂ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਨਸੀਹਤ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਦੂਜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ?<br />ਅਸਲ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਭਟਕ ਚੁੱਕੇ ਹੋ ਵੀਰੋ। ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਸਟਾਰ ਬਨਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਜਿਹੜੀ ਵਿਚਾਰੀ ਕਦੇ ਅਮੀਰ ਵਿਰਸੇ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਪਾੜ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗ਼ੈਰਾਂ ਸਾਹਵੇਂ ਨੰਗੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਮਾਂ ਰੋਂਦੀ ਵਿਲਕਦੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਦਿਸੀ ਹੈ… ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਹਰੇਕ ਜਾਗਦੀ ਜ਼ਮੀਰ ਵਾਲੇ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਦਿਸੀ ਹੋਵੇਗੀ…… ਲੀੜੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਲੀਰੋ-ਲੀਰ ਹੋਏ ਹੀ ਸਨ, ਥਾਂ-ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿੰਡਾ ਵੀ ਲਹੂ ਲੁਹਾਣ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਸੀ… ਸਿਰ ਦੇ ਕੇਸ ਇੰਝ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵਾਹੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਿੰਡਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਘਰੂੰਡਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਬਾਵਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੁਰੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਕਿਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆ ਰਹੀ ਸੀ,<br /><b> “ਪੰਜਾਬੀਏ ਜ਼ਬਾਨੇ ਨੀ ਰਕਾਨੇ ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਦੀਏ, ਫਿੱਕੀ ਪੈ ਗਈ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਨੁਹਾਰ ਨੀਂ,<br />ਮੀਢੀਆਂ ਖਿਲਾਰੀ ਫਿਰੇਂ, ਨੀਂ ਬੁੱਲੇ ਦੀਏ ਕਾਫ਼ੀਏ, ਕੀਹਨੇ ਤੇਰਾ ਲਾਹ ਲਿਆ ਸ਼ਿਗਾਰ ਨੀਂ,<br />ਪੰਜਾਬੀਏ ਜ਼ਬਾਨੇ……”</b><br />ਇਕ ਵਾਰੀ ਸਾਡੇ ਇਕ ਬੜੇ ਸਤਿਕਾਰਤ ਮਹਾਂਪੁਰਖ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, “ਮੈਂ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਰਨ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਈਂ ਗਿਣਦਾ, ਜ਼ਮੀਰ ਦੇ ਮਰਨ ਨੂੰ ਮੌਤ ਗਿਣਦਾਂ……”। ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ਾਇਦ ‘ਲੈਕਚਰ’ ਦੇ ਇਕ ਪਾਰਟ ਵਜੋਂ ਸੁਣੀ ਤੇ ਵਿਸਾਰ ਦਿੱਤੀ…… ਪਰ ਹਾਕਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀਆਂ ਡਾਇਰੀਆਂ ’ਤੇ ਨੋਟ ਕਰ ਲਈ।<br />ਤੇ ਫੇਰ ਜਦੋਂ ਹਾਕਮ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਜਾਇਆਂ ਨੂੰ ਕੋਹ-ਕੋਹ ਕੇ ਥੱਕ ਗਏ, ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਨਹਿਰਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਪਾਣੀ ਸਿਖ ਨੌਜੁਆਨੀਂ ਦੇ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਤੋਂ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਦੀ ਇੰਤਹਾ ਹੋ ਗਈ ਪਰ ਲਹਿਰ ਠੰਡੀ ਨਾ ਪਈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੂਜਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ। ਹਾਕਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਪੈ ਗਈ ਕਿ ਸਰੀਰਾਂ ਦੇ ਮਾਰਿਆਂ ਇਹ ਲਹਿਰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ। ਸੋ ਬੰਦੂਕਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਕੇ ਹੋਰ ਸੈਨਾਂ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਜਿਹੜੀ ਸੈਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਢੋਲਕੀਆਂ ਛੈਣੇ ਸਨ। ਇਹ ਫੌਜ ਸੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਜ਼ਮੀਰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲੀ ਮੌਤ ਤਾਂ ਜ਼ਮੀਰ ਦੇ ਮਰਿਆਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਨਾ। ਤੇ ਫੇਰ ਇਸ ਫੌਜ ਨੇ ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿੰਨ੍ਹੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ‘ਅਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਮੇਲੇ’ ਲਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ। ਤੇ ਓਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਏਸ ਕੰਜਰ ਖਾਨੇ ਨੇ ਹੀ ਅੱਜ ਏਨਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਅੰਨ੍ਹਾਂ ਘਾਣ ਹੋਇਆ ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ (ਇੱਕ ਦੋ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ) ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਾਅ ਦਾ ਨਾਹਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ। ਦੇਬੀ ਨੇ ਹੁਣੇ ਕਿਹਾ ਹੈ,<br />‘ਡਾਢਿਆਂ ਧਰਮ ਸਥਾਨ ਗਿਰਾਏ, ਜੀਵਨ ਜੋਗੇ ਮਾਰ ਮੁਕਾਏ,<br />ਮੈਂ ਬੁਜ਼ਦਿਲ ਉਹਨਾਂ ਆਪਣਿਆਂ ਲਈ, ਹਾਅ ਦਾ ਨਾਹਰਾ ਲਾ ਨਈ ਸਕਿਆ,<br />ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਆਫੀ ਚਾਹੁਣਾ, ਮੈਂ ਜਿਨਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਬਣਾ ਨਈ ਸਕਿਆ……’<br />ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਵਰਤੇ, ਸਾਰੇ ਗਾਇਕ ਤੇ ਗੀਤਕਾਰ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਕਹੇ ਹਨ।<br />ਜਿੰਨੀ ਦਿਨੀਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੈਕੜੇ ਨੌਜੁਆਨ ਲਾਵਾਰਸ ਕਹਿ ਕੇ ਫੂਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਇਕ ਨਾਮਵਰ ਗਾਇਕ ਕਨੇਡਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ ਮਸਤੀ ਮਨਾਉਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਓਦੋਂ ਉੱਥੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸਹਿਸੁਭਾਅ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, “ਮਸਤੀ ਕਾਹਦੀ ਮਨਾਈਏ…… ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਤਵਾਦੀ ਕਹਿ ਕੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ…… ਕੀ ਇਹਨਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀਆਂ, ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉਡੀਕਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਡੀਕਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ, ਕੰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਡੀਕਦੀਆਂ ਨਾਰਾਂ…… ਜਿਹੜੇ ਗੀਤ ਸਿਵਿਆਂ ਵਿਚ ਦੀ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਣ ਉਹ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੋਹਾਂਦੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਕਾਲਜਾ ਵਿੰਨ ਜਾਂਦੇ ਨੇ……”।<br />ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰਾਂ ਜੋ ਚਾਹੁਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ ਤੁਸੀਂ ਗਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰੇ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਗਾਉਗੇ ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਖ਼ਸ਼ਨਗੇ। ਜੇ ਨਹੀਂ ਯਕੀਨ ਤਾਂ ਪੁੱਛ ਕੇ ਵੇਖੋ ਓਸ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਜਿਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਗਾਇਆ,<br />‘ਇਹ ਕੀ ਤੂੰ ਪੁੱਤਰਾ ਕਰਿਆ ਨਾ ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਭੈੜੇ ਤੋਂ ਡਰਿਆ,<br />ਪਾ ਕੇ ਉੱਤੋਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾਨ ਸਿਰ ’ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈ ਪੱਗ ਸੁਨਿਹਰੀ,<br />ਬਚ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਤੋਂ ਪੱਤਾ ਪੱਤਾ ਸਿੰਘਾਂ ਦਾ ਵੈਰੀ……’<br />ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਵਾਪਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਓਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ‘ਇੰਟੈਰੋਗੇਸ਼ਨ’ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਂ ‘ਅਗਲਿਆਂ’ ਨੇ ਉਦੋਂ ਮੁਆਫ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਉਹੀ ਗਾਇਕ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ,<br />‘ਔਹ ਵੇਖੋ ਸੜਕਾਂ ’ਤੇ ਅੱਗ ਤੁਰੀ ਜਾਂਦੀ ਏ……’<br />ਤੇ ਜਦੋਂ ਬਾਈ ਦਿਲਸ਼ਾਦ ਅਖ਼ਤਰ ਨੇ ਗਾਇਆ,<br />‘ਝੂਠਿਆਂ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈ ਤੂੰ ਕੈਦ ਭਾਵੇਂ,<br />ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਘੜ੍ਹ ਕੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੀ,<br />ਡੱਕ ਨਹੀਓ ਹੋਣੀ ਇਹ ਜਵਾਨੀ ਨੀ ਜੰਜ਼ੀਰਾਂ ਵਿਚ, ਡੋਲ੍ਹ ਨਾ ਬੇਦੋਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਖ਼ੂਨ ਨੀ,<br />ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਚਾਅ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦਾ, ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਸ਼ਹੀਦੀ ਜਾਮ ਪੀ,<br />ਵੱਢਲੈ ਟੁੱਕਲੈ ਮਾਰਲੈ ਹਕੂਮਤੇ ਨੀ ਜਿੰਨਾ ਤੇਰਾ ਕਰਦਾ ਏ ਜੀ,<br />ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਣਾ ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਅਸੂਲ ਸਾਡਾ ਅਸਾਂ ਤੈਥੋਂ ਝੁਕਣਾ ਏ ਕੀ……’<br />ਤਾਂ ਉਸ ਨਾਲ ਕੀ ਬੀਤੀ।<br />ਦੂਰ ਨਾ ਜਾਓ ਤੁਸੀਂ ਤਾਜ਼ਾ ਮਿਸਾਲਾਂ ਹੀ ਲੈ ਲਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਸੁਹਿਰਦ ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਜਦੋ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤਾਂ ਹਕੂਮਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਵੀਡੀਓ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਨਣ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਗਾਣਿਆਂ ’ਤੇ ਹੀ ਪਾਬੰਦੀ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਭਾਵੇਂ ਰਾਜ ਬਰਾੜ ਦਾ ‘ਉੱਜੜ ਉੱਜੜ ਕੇ ਵਸਣਾ ਲਿਖਿਆ ਲੇਖਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ’ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਦਾ ‘ਆਸ਼ਿਕਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ’ ਹੋਵੇ। ਸੁਣਿਆਂ ਤਾਂ ਏਥੋਂ ਤੱਕ ਹੈ ਕਿ ਬੱਬੂ ਮਾਨ ਦਾ ਇਹ ਗੀਤ ਤਾਂ ‘ਅਗਲਿਆਂ’ ਨੂੰ ਏਨਾਂ ਰੜਕਿਆਂ ਹੈ ਕਿ ਡੀ.ਜੇ. ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਲਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ’ਤੇ ਇਹ ਗੀਤ ਪਲੇ ਕਰਨ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਵੇਖ ਲਓ ਕਿ ਅਗਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਰਗ਼ਾਂ ਵਿਚ ਜੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਲਹੂ ਹੈ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਫਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਸੱਚ ਲਿਆਓਂ ਤੇ ਆਹ ਲੱਚਰਪੁਣੇ ਤੋਂ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਬਚਾਓਂ……<br />ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਜ ਕੱਲ ਦੇ ਗੀਤ ਕੀ ਉਸੇ ਬੋਲੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਨਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਾਬਾ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ, ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਜੀ, ਬਾਬਾ ਮਰਦਾਨਾ ਜੀ ਤੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਬੋਲ ਉਸ ਅਮੀਰ ਵਿਰਾਸਤ ਦੀ ਮਾਲਕ ਬੋਲੀ ਦਾ ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਜਾਂ ਕਹਿ ਲਓ ਸਿਰ ਵੱਢ ਹੀ ਰਹੇ ਹਨ। ਫਾਲਤੂ ਜਹੀ ਸ਼ੌਹਰਤ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਸਿਆਂ ਲਈ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਹਲਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਅੱਜ ਤਾਂ ਬੇੜਾ ਏਨਾ ਗਰਕ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਲੀਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚਮਕੀਲੇ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਹੀਦ ਬਣਾ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵਿਚਾਰਿਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਕਿ ਹਕੂਮਤ ਅਜਿਹਾ ਹਮਲਾ ਕਰੇਗੀ ਕਿ ਘਰ ਘਰ ਚਮਕੀਲੇ ਜੰਮ ਬੈਠਣਗੇ। ਇੱਕ ਉਸ ਤੁਹਾਡੇ ਸੂਰਮੇਂ? ਦੀ ਕੁੜੀ ਉੱਠੀ ਹੈ…… ਅਖੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਾਪ ਦਾ ਅਧੂਰਾ ਮਿਸ਼ਨ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੀਤ ਦੁਬਾਰਾ ਗਾਵਾਂਗੀ… ਮਿਸ਼ਨ?...... ਕਿਹੜਾ?...... ਜਿਹੜਾ ਉਹ ਸਟੇਜ਼ ’ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਖੁੱਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਜੱਫੀਆਂ ਪਵਾ ਦੇਵੇਗਾ…… ਦੁਰ ਫਿਟੇ ਮੂੰਹ ਐਸੀ ਘਟੀਆਂ ਤੇ ਗੰਦੀ ਸੋਚ ਦੇ……। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਗਾਣੇ (ਜਿਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਕ ਸਤਰ ਵੀ ਲਿਖੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ) ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਕਿਵੇਂ ਗਾਏਗੀ,<br />‘ਕੁੱਦ ਕੁੱਦ ਮਾਰੇ ਚੁੱਭੀਆਂ……<br />‘ਸਾਢੂ ਤੋਂ ਅੱਖ ਬਚਾਕੇ……<br />‘ਉਹ ਤੱਕਦਾ ਰਿਹਾ ਵੇ ਮੈਂ ਸਿਖ਼ਰ ਦੁਪਿਹਰੇ……<br />‘ਨਿੱਤ ਨਵਾਂ ਕੋਈ ਜੇਠ ਵੇ……<br />‘ਕੱਢਿਆ ਨਾ ਕੰਡਾ ਜੀਹਣੇ ਭੈਣ ਦੀ ……<br />ਕੀ ਏਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਭੋਰਾ ਸ਼ਰਮ ਨਾ ਆਊ ਐਸੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਿਆਂ। ਠੀਕ ਈ ਆਂਹਦੇ ਨੇ ‘ਜੈਸੀ ਕੋਕੋ ਤੈਸੇ ਬੱਚੇ’। ਭਾਵੇਂ ਚਮਕੀਲੇ ਦੀ ਇਸ ਹੋਣਹਾਰ? ਧੀ ਨੇ ਸੋਚ ਹੀ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਗੰਦ (ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਬਥੇਰਾ ਪੈ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ) ਦੁਬਾਰਾ ਪਾਵੇਗੀ ਤਾਂ ਵੀ ਅਸੀ ਉਸਨੂੰ ਕਹਾਂਗੇ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦਾ ਵਾਸਤਾ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸੋਚੇ ਜ਼ਰੂਰ…… ਕਈ ਗੀਤ ਤਾਂ ਅੱਜ ਕੱਲ ਅਜਿਹੇ ਆ ਰਹੇ ਨੇ ਕਿ ਜੇ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਕਹੀਏ ਕਿ ਕੀ ਉਸ ਦਾ ਗਾਇਆ ਇਹੀ ਗਾਣਾ ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ’ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਗਾ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਤੇ ਜੇ ਇਹ ਗਾਣੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ’ਤੇ ਲਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਧੀਆਂ ਪੁੱਤ ਵਿਗਾੜਣ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਗੇ ਹਨ?<br />ਮਿਸਾਲ ਦੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ‘ਹੋਇਆ ਕੀ ਜੇ ਨੱਚਦੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜ੍ਹ ਲਈ……’<br />ਗੀਤ ਹੀ ਲੈ ਲਓ। ਕੀ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਭੈਣ ਨਾਲ ਐਸੀ ਕਰਤੂਤ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਐਸੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਹੀ ਕਿਉਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।<br />ਖ਼ੈਰ…… ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਵੀਰੋ ਕਿ ਗਾਉਣਾ ਹੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ। ਬਸ ਥੋੜੀ ਜਹੀ ਚੰਗੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਤੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਸੇਧ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਵੀ ਗਾਓ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਨੌਜੁਆਨ ਪੀੜੀ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ। ਸਾਰੇ ਐਸੇ ਗੀਤ ਗਾਓ,<br />‘ਗਿਣੇ ਬਿਨਾ ਨਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਜੋ ਖਾਂਦੇ ਨੇ,<br />ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਸਾੜੀ ਜਾਂਦੇ ਨੇ,<br />ਟੀਕਿਆਂ ਤੇ ਸੂਟਿਆਂ ਨੇ ਚੂਸ ਲਏ,<br />ਲਾਲੀਆਂ ਚਿਹਰੇ ’ਤੇ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਣੀਆਂ,<br />ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਸਿਆਣੇ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਖਾਧੀਆਂ ਖੁਰਾਕਾਂ ਕੰਮ ਆਉਣੀਆਂ……’<br />ਤੇ ਜਾਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕਿਸਾਨੀ ਦਾ ਦੁੱਖ ਬਿਆਨਦੇ ਕੁਝ ਗੀਤ ਵੀ ਅੱਜ ਕੱਲ ਆਏ ਹਨ ਜੋ ਸਲਾਹੁਣਯੋਗ ਹਨ। ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ ਐਸੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦੀ, ‘ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਰੋਟੀ ਖਾਵੇ ਇਹ ਜੱਗ ਸਾਰਾ ਨੀ,<br />ਦੋ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਮੰਡੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰੁਲੇ ਵਿਚਾਰਾ ਨੀ,<br />ਵੋਟਾਂ ਵੇਲੇ ਜੱਟ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ,<br />ਅਜੇ ਸਫਾਰੀ ਸਮਝ ਨੀ ਕੁੜੀਏ 5911 ਨੂੰ……’<br />ਉਪਰਾਲਾ ਕਰੋ ਵੀਰੋ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਖੜਣ ਦਾ। ਹਿੰਮਤ ਕਰੋ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਦੁੱਖ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਚਿਹਰੀ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਦੀ, ਸਰਕਾਰਾਂ ਦਾ ਭੈਅ ਨਾ ਖਾਓ। ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਮਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਜੰਮੇ ਹੋ, ਸੂਰਮਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਇਕੱਲੀਆਂ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਬੰਨ੍ਹਣ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਣਾ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਾਲਮ ਹਾਕਮਾਂ ਅੱਗੇ ਹਿੱਕ ਡਾਹ ਕੇ ਖੜ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਦਲੇਰੀ ਲੈ ਕੇ ਆਵੋ। ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਬੇਨਤੀ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਬਖ਼ਸ਼ਨ ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਰਾਹ ’ਤੇ ਪੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸੇਧ ਦੇ ਸਕੋ…… ਛੱਡ ਦਿਓ ਵੀਰੋ ਆਹ ਕੰਜਰ ਕਿੱਤੇ ਨੂੰ …… ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਜਾਵੇ…… ਵਾਸਤਾ ਏ ਥੋਨੂੰ ਅਣਖੀ ਪੰਜਾਬ ਦਾ……<br />ਜੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੁਆਫ ਕਰਿਓ<br />ਤੁਹਾਡਾ ਨਿੱਕਾ ਵੀਰ<br />ਜਗਦੀਪ ਸਿੰਘ ਫਰੀਦਕੋਟ<br />9815763313 </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-154262288363026298?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-40922015545348759332009-03-18T03:55:00.000-07:002009-03-18T04:06:22.099-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/ScDVi3iP1-I/AAAAAAAAAEI/0mGdnej2nf4/s1600-h/nandgarh+02.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/ScDVi3iP1-I/AAAAAAAAAEI/0mGdnej2nf4/s320/nandgarh+02.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314482355297048546" border="0" /></a><br /><span style="font-family:size=1;color:#ff0000;"><span style="font-family:size=3;color:blue;">ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;color:#ff0000;"><span style="font-family:size=3;">ਡੇਰਾ ਸਿਰਸਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗੁਰਮੀਤ ਰਾਮ ਰਹੀਮ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਪੰਥਕ ਵਿਵਾਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਰਗਰਮੀ ਦਿਖਾ ਕੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਡੇਰਾ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਹੁਕਮਨਾਮਾ ਜਾਰੀ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਤਖਤ ਸ੍ਰੀ ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਜਥੇਦਾਰ ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਨੰਦਗੜ੍ਹ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਸੀ । ਬਿਨਾਂ ਸੱਕ ਡੇਰਾ ਸਿਰਸਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਿਆਂ ਜਾਮੇ ਇੰਨਸਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਿਆਂ ਖੁਦ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਵਰਗਾ ਲਿਬਾਸ ਪਹਿਨਿਆਂ । ਬਠਿੰਡਾ ਤੋਂ ਇਸ ਘਟਨਾ ਵਿਰੋਧ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਸੌਦਾ ਸਾਧ ਦੀ ਇਸ ਸ਼ਰਾਰਤ ਖਿਲਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਈ । ਜਥੇਦਾਰ ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਨੰਦਗੜ੍ਹ ਨੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸੌਦਾ ਸਾਧ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਿੰਘਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ ਜਾਵੇ । ਕੀ ਇਹ ਬਿਆਨ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਸੌਦਾ ਸਾਧ ਦੀ ਸ਼ਰਾਰਤ ਨਾਲ ਧੁੱਖ ਰਹੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਉਪਰ ਤੇਲ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ । ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਧੱਕਣ ਵਾਲੇ ਜਥੇਦਾਰ ਨੰਦਗੜ੍ਹ ਨੂੰ ਖੁਦ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਖਿਆਲ ਆਇਆ ਕਿ ਜਿਹੜੀ ਸਲਾਹ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਧ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਭੇਜਦੇ ।<br />ਇਸ ਕੜੀ ਦੇ ਚਲਦਿਆਂ ਕਈ ਗਰਮ ਖਿਆਲੀ ਪੰਥਕ ਧਿਰਾਂ ਦੀ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਨੇ ਸਿੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੁੜਤਣ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਜ਼ਜ਼ਬਾਤੀ ਹੋਏ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਾਮਾ ਲਾਗੂ ਕਰਵਾਉਣ ਹਿੱਤ ਪੰਜਾਬ ਨੇੜਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਡੇਰਾ ਪ੍ਰੁੇਮੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਚਰਚਾ ਨਾ ਕਰਨ ਦੇਣ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਮਿਆਨ ਹਿੰਸਕ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ ਉਦੋਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਝੱਲਣਾ ਪਿਆ । ਅਖੌਤੀ ਪੰਥਕ ਆਗੂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦਾ ਸਿ਼ਕਾਰ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਕਰਨ ਜਰੂਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਰਹੇ ਪ੍ਰੰਤੂ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖੁਦ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ । ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਪੰਥਕ ਆਗੂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਾਮ ਚਰਚਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਵੀ ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਪਬਲੀਸਿਟੀ ਸਟੰਟ ਵਰਤ ਕੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੰਥ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਹਿਬਰ ਅਖਵਾਉਣ ਲਈ ਆਡੰਬਰ ਰਚਦੇ ਰਹੇ । ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਰੋਧ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸਤਿਹਾਰ ਅਤੇ ਪਬਲੀਸਿਟੀ ਦਾ ਜੁਗਾੜ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ । ਤਾਂ ਜੋ ਪੁਲੀਸ ਪ੍ਰਸਾ਼ਸਨ ਹਿੰਸਕ ਟਕਰਾਅ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ। ਇਸਦੇ ਉਲਟ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਝੜਪਾਂ ਦੌਰਾਨ ਜਿੰਨੇ ਸਿੰਘ ਸ਼ਹੀਦ ਅਤੇ ਜਖਮੀ ਹੋਏ ਹਨ । ਉਹ ਆਮ ਸਿੱਖ ਸਨ ਨਾ ਕਿ ਮਸਹੂਰੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਕੇ ਨਾਮ ਖੱਟਣ ਵਾਲੇ ਆਪੇ ਬਣੇ ਪੰਥਕ ਆਗੂ ।<br />ਸਿਰਸਾ ਵਾਲੇ ਸਾਧ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚਲੇ ਡੇਰੇ ਬੰਦ ਕਰਵਾਉਣ ਖਾਤਿਰ ਐਕਸ਼ਨ ਕਮੇਟੀਦੇ ਪੰਥਕ ਆਗੂ ਆਪਸੀ ਖਹਿਬਾਜ਼ੀ ਕਾਰਨ ਵੱਖ ਵੱਖ ਰਾਗ ਅਲਾਪਣ ਲੱਗ ਪਏ । ਕਈ ਮੌਕੇ ਦੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਸਮਝਦਿਆਂ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਾ ਗੰਢਤੰਪ ਕਰਕੇ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਤ ਰਹੇ । ਪੰਥਕ ਜਥੇਬੰਦੀ ਦੇ ਕੁਝ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਬੀਤੇ ਦਿਨੀ ਤਖਤ ਸ੍ਰੀ ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਮੀਟਿੰਗ ਕਰਕੇ ਸੌਧਾ ਸਾਧ ਦਾ ਸਲਾਬਤਪੁਰਾ ਵਿਖੇ ਸਥਿਤ ਡੇਰਾ ਬੰਦ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ 22ਮਾਰਚ ਤੋਂ ਹਰੇਕ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਿੰਘਾਂ ਦੇ ਮਰਜੀਵੜੇ ਜਥੇ ਬਣਾ ਕੇ ਭੇਜਣ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਉਲੀਕਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਮੌਕੇ ਹਾਜ਼ਰ ਜਥੇਦਾਰ ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਨੰਦਗੜ੍ਹ ਨੇ ਪੰਥਕ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਮੀ ਭਰੀ ਸੀ । ਪ੍ਰੰਤੂ ਕੱਲ੍ਹ ਹੀ ਇੱਕ ਅਖਬਾਰੀ ਬਿਆਨ ਵਿੱਚ ਜਥੇਦਾਰ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਪਾਸਾ ਪਲਟਦਿਆ ਬਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਡੇਰੇ ਬੰਦ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਸਿੱਖ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਦਾ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ । ਜਦਕਿ ਪਹਿਲਾ ਜਥੇਦਾਰ ਨੰਦਗੜ੍ਹ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚਲੇ ਡੇਰੇਵਾਦ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਉਣਗੇ । ਸ਼ਾਇਦ ਨੰਦਗੜ੍ਹ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਨ ਕਿ ਮਾਲਵੇ ਵਿੱਚ ਕਈ ਡੇਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਸਰੂਪ ਚੁੱਕ ਲਿਆਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੋਟਾਂ ਦਾ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਿਆਨਾਂ ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਫਿਰ ਗਏ ? ਕਾਰਨ ਸਾਫ਼ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਅਤੇ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਉਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਹੀ ਕਾਬਜ਼ ਹੈ । ਦੂਸਰਾ ਮਾਲਵੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਬਹੁਗਣਿਤੀ ਹੈ ਇਸ ਲਈ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੋਟ ਬੈਂਕ ਖਰਾਬ ਹੋਵੇ ਨਾਲੇ ਪੰਥਕ ਮਸਲੇ ਕਦੇ ਵਿਚਾਰੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ । ਫਿਰ ਜਥੇਦਾਰ ਨੰਦਗੜ੍ਹ ਵਰਗੇ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ।<br />ਅਹਿਮ ਗੱਲ 15 ਮਾਰਚ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਾਜਾਖਾਨਾ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਟਕਰਾਅ ਮਗਰੋਂ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕੀਤੇ ਸੰਤ ਬਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾਦੂਵਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੇਲ੍ਹ ਭੇਜੇ ਜਾਣ ਪੰਥਕ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਕਿਉਂ ਖਾਮੋਸ ਹਨ। ਘਟਨਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਬਾਬਾ ਦਾਦੂਵਾਲ ਨੇ ਡੇਰਾ ਮੁਖੀ ਖਿਲਾਫ਼ ਕੋਈ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਤੋਂ ਪਿੰਡ ਬਾਜਾਖਾਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਸਨ । ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨੇ ਸੰਤ ਦਾਦੂਵਾਲ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਨਾ ਵੜਨ ਦੇਣ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕੀਤਾ ਇੱਧਰ ਸੰਤ ਦਾਦੂਵਾਲ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਬਜਿੱਦ ਸਨ । ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਇਹ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰ ਗਈ ।<br />ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਕੁਝ ਕੁ ਪੰਥਕ ਆਗੂ ਅੰਦਰਖਾਤੇ ਸੰਤ ਦਾਦੂਵਾਲ ਨਾਲ ਨਾਰਾਜ਼ ਹਨ ।<br />ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ । </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-4092201554534875933?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-51154019661046228222009-03-10T05:47:00.000-07:002009-03-10T05:52:20.602-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SbZiPuoasDI/AAAAAAAAAEA/6NyBcG6gIgc/s1600-h/juggi+kussa.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 203px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SbZiPuoasDI/AAAAAAAAAEA/6NyBcG6gIgc/s320/juggi+kussa.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311540832885190706" border="0" /></a><br /><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਸਿ਼ਵਚਰਨ ਜੱਗੀ ਕੁੱਸਾ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;"><b>ਪੱਲੇ ਰਿਜ਼ਕ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਪੰਛੀ ਤੇ ਦਰਵੇਸ਼</b><br /><br /><span style="font-size:85%;">ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਨੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਂ,<br />ਕੁਛ ਨਾ ਕੁਛ ਤਾਂ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਣਾਂ ਚਾਹੀਦੈ,<br />ਕੋਠੀ, ਕਾਰ, ਜ਼ਮੀਨ, ਪੈਸਾ!<br />ਪਰ ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ,<br />ਪਸ਼ੂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਹੁੰਦੇ ਨੇ,<br />ਪਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਨਾਂ,<br />ਕਿਹੜੀ ਜੰਗੀਰ ਲੱਗੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ...?<br />ਜੰਗਲ-ਬੇਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਚਰਦੇ ਅੱਲਾ ਦੇ ਬੇਲੀ,<br />ਦਰਵੇਸ਼ਾਂ ਕੋਲ਼ ਰੱਬ ਦੇ ਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ,<br />ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਸਰਮਾਇਆ ਹੁੰਦੈ...?<br />ਜਰਮਨ ਦੇ ਡਿਕਟੇਟਰ ਆਡੋਲਫ਼ ਹਿਟਲਰ ਨੇ,<br />ਕਦੇ ਭੂਸਰ ਕੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਆਪਣੀ ਖ਼ਲਕਤ ਨੂੰ;<br />ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ ਇਕ ਸਬਜ਼ਬਾਗ,<br />"ਅਸੀਂ ਐਨੇ ਲੜਾਕੇ ਜਹਾਜ ਬਣਾਵਾਂਗੇ,<br />ਐਨੇ ਲੜਾਕੇ ਜਹਾਜ ਬਣਾਵਾਂਗੇ,<br />ਕਿ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਣ ਲਈ,<br />ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਜਗਾਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ,<br />ਫ਼ੇਰ ਉਹ ਤੁਰ ਕੇ ਜਾਇਆ ਕਰਨਗੇ..!"<br />ਉਹੀ ਪੰਛੀ ਹਨ, ਤੇ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਸਮਾਨ,<br />ਪਰ ਖ਼ੁਦਕਸ਼ੀ ਦੀ ਭੇਂਟ ਚੜ੍ਹਿਆ,<br />ਭੂਤਰਿਆ ਹਿਟਲਰ ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਐ...?<br />ਸਾਦਾ ਬੰਦਾ ਤਾਂ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਦਾ ਭਾਈਵਾਲ਼ ਹੁੰਦੈ!<br />ਕਿਸੇ ਫ਼ਕੀਰ ਨੇ ਸੱਚ ਹੀ ਕਿਹੈ,<br />ਪੱਲੇ ਰਿਜ਼ਕ ਨਾ ਬੰਨ੍ਹਦੇ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਦਰਵੇਸ਼!<br />ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਆਲ੍ਹਣੇਂ ਵਿਚ<br />ਅਨਾਜ ਸੰਭਾਲਿ਼ਆ ਦੇਖਿਐ?<br />ਦੇਖੇ ਹਨ ਕਿਸੇ ਨੇ ਦਰਵੇਸ਼ਾਂ ਦੀ,<br />ਕੱਖਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲੀ ਵਿਚ ਕਣਕ ਦੇ ਬੋਹਲ਼ ਲੱਗੇ?<br />ਜਦ ਪੰਛੀ ਸਵੇਰੇ ਉਡਦੇ ਨੇ ਆਲ੍ਹਣੇਂ 'ਚੋਂ<br />ਦਾਣੇ ਦੀ ਭਾਲ਼ ਵਿਚ, ਰੱਬ ਆਸਰੇ,<br />ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਲ੍ਹਣੇਂ ਵਿਚ,<br />ਕਦੇ ਭੁੱਖੇ ਨਹੀਂ ਮੁੜਦੇ!<br />ਕਦੇ ਸੁਣਿਐਂ...? ਕਿ ਫ਼ਲਾਨੀ ਥਾਂ,<br />ਕੋਈ ਪੰਛੀ ਭੁੱਖਾ ਮਰ ਗਿਆ?<br />ਪਰ ਚੁਰਾਸੀ ਲੱਖ ਜੂਨੀ ਦਾ ਸਰਦਾਰ,<br />ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਸਰਮਾਏਦਾਰੀ ਦਾ ਪੁਜਾਰੀ,<br />ਥਾਂ ਥਾਂ ਵੰਡੀਆਂ ਪਾਉਣ<br />ਅਤੇ ਠੱਗੀਆਂ ਠੋਰੀਆਂ ਮਾਰਨ ਵਾਲ਼ੇ,<br />ਮਾਨੁੱਖ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਨਿੱਤ ਹੀ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ,<br />ਫ਼ਲਾਨੇ ਥਾਂ ਦਸ ਜਣੇਂ ਭੁੱਖਮਰੀ ਨਾਲ਼ ਮਰੇ!<br />ਫਿ਼ਰ ਦੱਸੋ ਪੰਛੀ ਆਦਮ ਜ਼ਾਤ ਨਾਲ਼ੋਂ,<br />ਲੱਖ ਦਰਜ਼ੇ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ...?<br />ਕਦੇ ਕਿਤੇ ਸੁਣਿਐਂ ਕਿ ਕਿਤੇ ਕੋਈ<br />ਫ਼ੱਕਰ, ਫ਼ਕੀਰ, ਜੋਗੀ, ਦਰਵੇਸ਼,<br />ਸੜਕ 'ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਮਰਿਆ ਪਿਆ ਚੁੱਕਿਆ?<br />ਨਹੀਂ ਨ੍ਹਾਂ...? ਤੇ ਫ਼ੇਰ ਕਾਹਦੇ ਦਾਅਵੇ?<br />ਕਾਹਦੀਆਂ ਸਰਮਾਏਦਾਰੀਆਂ?<br />ਕਾਹਦੀਆਂ ਸਰਦਾਰੀਆਂ?<br />ਦਰਵੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ,<br />ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜ਼ੀਰਾਂਦ ਹੀ ਲੋੜੀਦੀ ਹੈ ਕਮਲ਼ੀਏ!<br />ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੁਰਨੈਂ ਆਪਣੇ 'ਨਿੱਜ' ਘਰ ਨੂੰ<br />ਉਸ ਦਿਨ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕੱਫ਼ਣ ਨਸੀਬ ਹੋਣੈਂ,<br />ਜਾਂ ਨਹੀਂ...? ਕੋਈ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ!<br />ਹਾਂ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਹੱਥ ਧਰਤੀ ਨੂੰ,<br />ਜ਼ਰੂਰ ਜੱਫ਼ਾ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਬੰਦਾ,<br />ਦਫ਼ਨ ਹੋਣ ਵਾਲਿ਼ਆਂ ਲਈ ਤਾਂ,<br />ਇਹ ਗੱਲ ਢੁਕਵੀਂ ਹੈ, ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ,<br />ਪਰ ਸਸਕਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਿ਼ਆਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ,<br />ਕੀ ਸੱਚ ਹੀ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਹੱਥ ਧਰਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?<br />ਬੰਦਾ ਜੱਗ 'ਤੇ ਆਉਂਦੈ, ਨਗਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ,<br />ਕੀ ਨਾਲ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੈ? ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਨ੍ਹਾਂ...?<br />ਤੇ ਫ਼ੇਰ ਨਾਲ਼ ਕੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੈ?<br />ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਨ੍ਹਾਂ...?<br />ਸਿਕੰਦਰ ਸਾਰਾ ਜਹਾਨ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵੀ,<br />ਨੰਗ-ਮਲੰਗ ਖ਼ਾਲੀ ਹੱਥ ਗਿਆ ਸੀ...!<br />ਪਰ ਪੋਰਸ ਹਾਰ ਕੇ ਵੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਸੀ!<br />ਮੈਂ ਜੱਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲ਼ੇ ਅਖੌਤੀ ਜੇਤੂ ਸਿਕੰਦਰ ਦਾ ਨਹੀਂ,<br />ਹਾਰ ਕੇ ਵੀ ਜਿੱਤੇ ਪੋਰਸ ਦਾ ਹਮਾਇਤੀ ਹਾਂ!<br />ਉਹ ਸੈਲ ਪੱਥਰ ਮਹਿ ਜੰਤ ਉਪਾਉਂਦੈ,<br />ਤਾਂ ਕਾ ਰਿਜਕ ਆਗੈ ਕਰ ਧਰਦੈ!<br />ਪਰ ਇਕ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਵਾਂ,<br />ਭੁਲੇਖਾ ਨਾ ਰਹੇ ਤੈਨੂੰ,<br />ਮੇਰੀ ਜਿ਼ਦਗੀ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ<br />ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਮਲ਼ੀਏ,<br />ਮੇਰੀ ਤਕਦੀਰ ਨੇ ਕੀਤੇ ਐ,<br />ਪਰ ਤੂੰ ਝੋਰਾ ਨਾ ਕਰ,<br />ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਡੁੱਲ੍ਹਾ ਅਸਮਾਨ<br />ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਿਥਵੀ, ਮੇਰੇ ਨੇ!<br />ਮੈਂ ਅਖੌਤੀ ਜੇਤੂੰ ਸਿਕੰਦਰ ਨਹੀਂ,<br />ਹਾਰ ਕੇ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ,<br />ਪੋਰਸਨੁਮਾਂ ਪੰਛੀ ਹਾਂ!</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-5115401966104622822?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-72376462561270956332009-03-08T07:01:00.000-07:002009-03-08T07:03:00.347-07:00<span style="font-family:size=1;font-size:85%;"><span style="font-family:size=3;">ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;font-size:85%;"><span style="font-family:size=3;">ਕਾਰ ਚਲਾਉਣੀ ਸਿੱਖ ਫੱਕਰਾਂ ਦੀ, ਚੇਤੇ ਰੱਖ, <br />ਲੋਕ ਸਭਾ ਦੀ ਟਿਕਟ ਮਿਲੂ ਅਨਪੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਉਪ੍ਰੋਕਤ ਲਾਈਨ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਤਖਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਇਕ ਲੰਮੀ ਗ਼ਜ਼ਲ ਵਿਚੋਂ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਉਸਨੇ 1967/68 ਵਿਚ ਲਿਖੀ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਪਿਛੋਕੜ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਹੈ: ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਬਾ ਬਣਨ ਪਿੱਛੋਂ 1967 ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਸਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਬੇ ਦੀ ਜਦੋ ਜਹਿਦ ਵਿਚ ਅਧੂਰੀ ਜਿਹੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੀ ਅਗਵਾਈ, ਮਾਸਟਰ ਤਾਰਾ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ਼ ਕੇ ਸੰਤ ਫਤਿਹ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹਨਾਂ ਚੋਣਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਸਟਰ ਜੀ ਤੇ ਸੰਤ ਜੀ ਦੇ ਧੜਿਆਂ ਵਿਚ ਕੁਝ ਪੰਥ ਦਰਦੀ ਸੱਜਣਾਂ ਨੇ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਇਕੋ ਝੰਡੇ ਹੇਠ ਦੋਹਾਂ ਧੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਹੋ ਕੇ ਚੋਣਾਂ ਲੜਾਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕੀਤੇ ਤਾਂ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਬੇ ਦੇ ਅਸਲੀ ਮਕਸਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਅਰਥਾਤ ਸੂਬੇ ਵਿਚ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਅਕਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕੇ। ਪਰ ਅਜਿਹੇ ਯਤਨ ਅਸਫ਼ਲ ਰਹੇ ਤੇ ਸਮਝੌਤਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਧੜਿਆਂ ਨੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਹੀ ਉਮੀਦਵਾਰ ਖੜ੍ਹੇ ਕੀਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ਼ ਅਕਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵੋਟਾਂ ਦੋ ਥਾਂਈਂ ਵੰਡੀਆਂ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਕਾਂਗਰਸ ਨੂੰ ਖਾਸਾ ਲਾਭ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਸਮੇ ਬਠਿੰਡੇ ਦੇ ਰਿਜ਼ਰਵ ਹਲਕੇ ਤੋਂ ਟਕਸਾਲੀ ਅਕਾਲੀ ਸ. ਧੰਨਾ ਸਿੰਘ ਗੁਲਸ਼ਨ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੇ ਸਿਟਿੰਗ ਐਮ. ਪੀ. ਸਨ ਜੋ ਕਿ ਮਾਸਟਰ ਗਰੁੱਪ ਨਾਲ਼ ਸਨ। ਇਹ ਸਰਦਾਰ ਗੁਲਸ਼ਨ ਜੀ ਬਹੁਤ ਲੰਮਾ ਸਮਾ ਲੈਜਿਸਲੇਟਰ ਰਹੇ। 1952 ਵਿਚ ਪੈਪਸੂ ਵਿਚ ਐਮ. ਐਲ. ਏ. ਬਣੇ। ਫਿਰ 1957 ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਐਮ. ਐਲ. ਏ. ਬਣੇ ਤੇ 1962 ਵਿਚ ਐਮ. ਪੀ. ਬਣੇ। ਫਿਰ 1972 ਵਿਚ ਵੀ ਐਮ. ਐਲ. ਏ. ਬਣੇ। ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਦਲ ਵੱਲੋਂ ਲਾਏ ਗਏ ਮੋਰਚੇ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ ਕਾਰਨ, 1977 ਵਿਚ ਹੋਈਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵਿਚ, ਗੁਲਸ਼ਨ ਐਮ. ਪੀ. ਬਣੇ ਤੇ ਫਿਰ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਦੇ ਵਿਦਿਅਕ ਮਹਿਕਮੇ ਦੇ ਵਜ਼ੀਰ ਬਣਨ ਦਾ ਮਾਣ ਵੀ ਸ. ਧੰਨਾ ਸਿੰਘ ਗੁਲਸ਼ਨ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਕਲਗੀਧਰ ਪਾਤਿਸ਼ਾਹ ਦਾ ਪੰਥ ਵੀ ਕੈਸਾ ਗ਼ਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ਹੈ! ਮਹਾਂਰਾਜ ਨੇ ਫੁਰਮਾਇਆ ਸੀ ਨਾ:<br />ਇਨ ਗਰੀਬ ਸਿਖਨ ਕਉ ਦੇਊਂ ਪਾਤਿਸ਼ਾਹੀ॥<br />ਯਾਦ ਕਰੇਂ ਹਮਰੀ ਗੁਰਿਆਈ॥<br />ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੀ ਵੇਖੋ ਪਾਤਿਸ਼ਾਹ ਕੀ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ:<br />ਜਿਨ ਕੀ ਜਾਤਿ ਔਰ ਕੁਲ ਮਾਹੀਂ॥ ਸਰਦਾਰੀ ਨਹਿ ਭਈ ਕਦਾਹੀਂ॥<br />ਇਨਹੀ ਕੋ ਸਰਦਾਰ ਬਨਾਊ॥ ਤਬੈ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਨਾਮ ਕਹਾਊਂ॥<br />ਬਠਿੰਡੇ ਦੇ ਟਿੱਬਿਆਂ ਵਿਚ ਕਵੀਸ਼ਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲ਼ਾ ਇਕ ਨਿਮਾਣਾ ਦਲਿਤ ਸਿੱਖ, ਸ. ਧੰਨਾ ਸਿੰਘ ਗੁਲਸ਼ਨ, ਪੰਥ ਦੀ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜਤਾ ਕਾਰਨ ਨਾ ਸਿਰਫ ਐਮ. ਪੀ. ਹੀ ਬਣਿਆ ਬਲਕਿ ਕੇਂਦਰੀ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਵਜ਼ੀਰ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਵਿਦਿਅਕ ਮਹਿਕਮੇ ਦਾ; ਹੈ ਕਿ ਨਾ ਪੰਥਕ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੱਖ ਪਰਮਾਣ! ਇਸ ਪੰਥ ਨੇ ਤਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਿੱਦ ਸੁੱਟਣ ਵਾਲ਼ੇ ਭਾਈ ਕਪੂਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ ਨਵਾਬ ਤੇ ਯਤੀਮ ਭਾਈ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸੁਲਤਾਨੁਲ ਕੌਮ ਬਣਾ ਦਿਤਾ ਸੀ!<br />ਸ. ਧੰਨਾ ਸਿੰਘ ਗੁਲਸ਼ਨ ਜੀ ਬਹੁਤ ਸੁਲਝੇ ਹੋਏ ਬੁਲਾਰੇ ਸਨ ਤੇ ਕਵੀਸ਼ਰੀ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਆਪਣੀਆਂ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਵੀ ਲਿਖਦੇ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਇਕ ਕਿਤਾਬ 'ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੀ ਸਿੱਖ ਰਾਜਨੀਤੀ' ਵੀ ਸਿੱਖ ਸਿਆਸਤ ਉਪਰ ਚੰਗਾ ਚਾਨਣ ਪਾਉਣ ਵਾਲ਼ੀ ਹੈ। ਸਰਦਾਰ ਗੁਲਸ਼ਨ ਜੀ 1969 ਦੀ ਵੈਸਾਖੀ ਸਮੇ ਤਖ਼ਤ ਸ੍ਰੀ ਦਮਦਮਾ ਸਹਿਬ ਵਿਖੇ ਮੇਰਾ ਲੈਕਚਰ ਸੁਣ ਕੇ ਬੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੋਏ ਤੇ ਸ਼ਾਬਾਸ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ. "ਤੂੰ ਤਾਂ ਸੰਤੋਖ ਸਿਆਂ੍ਹ ਗਿਆਨੀ ਲਾਲ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾਂ!" 1980 ਵਿਚ ਸਿਡਨੀ ਆਉਣ ਪਿੱਛੋਂ, ਮੈਨੂੰ ਪੰਥ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਢਾਡੀ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ, ਪਰਲੋਕਵਾਸੀ ਗਿ. ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਲਲ੍ਹੀ ਜੀ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਗੁਲਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਲਿਖੀ, ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਬੇ ਬਾਰੇ ਇਕ ਕਵਿਤਾ ਜ਼ਬਾਨੀ ਸੁਣਾਈ ਸੀ ਜੋ ਕਿ ਗੁਲਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਕਾਵਿਕ ਯੋਗਤਾ ਦੀ ਮੂੰਹ ਬੋਲਦੀ ਤਸਵੀਰ ਸੀ। ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਪੁੱਤਰੀ, ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਪਰਮਜੀਤ ਕੌਰ ਗੁਲਸ਼ਨ ਜੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਲਕੇ ਦੀ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਵੱਲੋਂ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿਚ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੁਕਦੀ ਗੱਲ 1967 ਸਮੇ ਇਹ ਵੀ ਮਾਸਟਰ ਦਲ ਵੱਲੋਂ ਏਥੋਂ ਹੀ ਉਮੀਦਵਾਰ ਬਣੇ। ਇਹ ਇਸ ਹਲਕੇ ਦੇ ਸਿਟਿੰਗ ਐਮ. ਪੀ. ਵੀ ਸਨ। ਕਾਂਗਰਸ ਨੇ ਵੀ ਇਕ ਹੋਰ ਐਮ. ਪੀ. ਪ੍ਰੋ. ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਖੜ੍ਹਾ ਨੂੰ ਕੀਤਾ। ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੇ ਸੰਤ ਫਤਿਹ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੇ, ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਅਕਾਲੀ ਆਗੂਆਂ ਦੇ ਜੋਰ ਦੇਣ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਡਰਾਈਵਰ. ਸ. ਕਿੱਕਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਦਲ ਦਾ ਟਿਕਟ ਦੇ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਇਹਨਾਂ ਚੋਣਾਂ ਦੌਰਾਨ ਚੋਣ ਜਲਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਰੋਧੀ ਬੜਾ ਰੌਲ਼ਾ ਪਾਉਣ ਕਿ ਸੰਤ ਜੀ ਨੇ ਇਕ ਅਨਪੜ੍ਹ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਟਿਕਟ ਦੇ ਦਿਤੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਵੀ ਕਈ ਕੁਝ ਊਲ-ਜਲੂਲ ਇਸ ਮਸਲੇ ਤੇ ਕੁਫ਼ਰ ਤੋਲੇ ਗਏ ਜੋ ਕਿ ਚੋਣਾਂ ਸਮੇ ਆਮ ਹੀ ਵਰਤਾਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਿਆਣੇ ਆਖਦੇ ਵੀ ਨੇ ਕਿ ਲੜਾਈ ਤੇ ਇਸ਼ਕ ਵਿਚ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਹੀ ਜਾਇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਅਖੀਰ ਨੂੰ ਸਚਾਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਫੌਰੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਸੱਜਣ ਇਹ ਵੀ ਆਖਦੇ ਨੇ ਕਿ ਜਦੋਂ ਨੂੰ ਸਚਾਈ ਸਾਹਮਣੇ ਆੳਂੁਦੀ ਹੈੇ ਓਦੋਂ ਨੂੰ 'ਟੂ ਲੇਟ' ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਰਥਾਤ ਸੱਚੀ ਧਿਰ ਦਾ ਬਹੁਤ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਤ ਜੀ ਨੇ ਇਕ ਚੋਣ ਜਲਸੇ ਵਿਚ ਆਖਿਆ, "ਕੁਝ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਭਲੇਮਾਣਸ ਸੱਜਣ ਮੇਰੇ ਤੇ ਇਲਜਾਮ ਲਾਉਂਦੇ ਨੇ ਕਿ ਮੈ ਅਨਪੜ੍ਹ ਕਿੱਕਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਟਿਕਟ ਦੇ ਦਿਤੀ ਹੈ। ਕਿੱਕਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਮੈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹਾਂ; ਉਸਨੂੰ ਮੈ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦਾ ਅਖੰਡਪਾਠੀ ਹੈ। ਕੀਰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੰਜਾਬੀ ਤੇ ਹਿੰਦੀ ਬੜੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਤੇ ਲ਼ਿਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗੁਲਸ਼ਨ ਜੀ ਦੱਸਣ ਕਿ ਉਹ ਕਿਥੋਂ ਪੜ੍ਹੇ ਹਨ! ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੌਣ ਉਸਤਾਦ ਹੈ! ਫੇਰ ਕੁਝ ਸੱਜਣ ਵਿਚ ਵੀ ਆਖਦੇ ਨੇ ਕਿ ਜੀ ਗੁਲਸ਼ਨ ਕਵੀਸ਼ਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਾਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਠੀਕ ਹੈ। ਗੁਲਸ਼ਨ ਜੀ ਕਵੀਸ਼ਰੀ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਦੇ ਨੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਵੀਸ਼ਰੀ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਇਕ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਭਰਾਓ ਸੁਣ ਲਵੋ:<br />ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਮਰ ਗਈਆਂ ਤਿੰਨ ਕੱਟੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪੂਛਾਂ ਪੱਟੀਆਂ।<br />ਛੱਪੜ ਕੰਢੇ ਬਹਿ ਕੇ ਅਸਾਂ ਡੱਡੂ ਮਾਰਿਆ। ਧੰਨ ਬਾਬਾ ਧਿਆਨਾ ਜੀਹਨੇ ਕੰਮ ਸਾਰਿਆ।<br />ਕਵਿਤਾ ਦਾ ਇਹ 'ਉਚ ਉਡਾਰੀ' ਨਮੂਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਹਾਸਾ ਤਾਂ ਪੈਣਾ ਹੀ ਸੀ। ਸੰਤ ਜੀ ਹੌਲ਼ੀ ਹੌਲ਼ੀ ਤਹੱਮਲ ਜਿਹੇ ਨਾਲ਼ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਸ਼ਨ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਖਿਆ ਜਨ ਸਾਧਾਰਨ ਦੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਧੁਰ ਅੰਦਰ ਤੱਕ ਟੁੰਬ ਜਾਇਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਵੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਭਾਸ਼ਨ ਪੂਰਾ ਸੁਣਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਜਾਇਆ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਅੱਗੇ ਹੋਰ ਵੀ ਖੁਲਾਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਸੰਤ ਜੀ ਨੇ ਫੁਰਮਾਇਆ, "ਬਾਕੀ ਰਹੀ ਗੱਲ ਕੁਰਸੀ ਨੂੰ ਸੇਕ ਦੇਣ ਦੀ; ਉਹ ਕਿੱਕਰ ਸਿੰਘ ਸ. ਧੰਨਾ ਸਿੰਘ ਗੁਲਸ਼ਨ ਨਾਲ਼ੋਂ ਵਧ ਦੇ ਲਊ।" ਸ. ਕਿੱਕਰ ਸਿੰਘ ਜੀ, ਦੋ ਸਿਟਿੰਗ ਮੈਬਰਾਂ, ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸਰ ਦਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਤੇ ਮਾਸਟਰ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੇ ਸ. ਧੰਨਾ ਸਿੰਘ ਗੁਲਸ਼ਨ, ਨੂੰ ਸੱਬਰਕੱਤੀਆਂ ਵੋਟਾਂ ਨਾਲ਼ ਹਰਾ ਕੇ ਤੇ ਸੀਟ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਾਰਲੀਮੈਟ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਰੌਣਕਾਂ ਵਿਚ ਨਵੇ ਜਿੱਤੇ ਤੇ ਵਾਹਵਾ ਸਾਰੇ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਐਮ. ਪੀ. ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਗਹਿਮਾ ਗਹਿਮੀ ਵਿਚ ਰਾਜ ਸਭਾ ਦੇ ਸੋਸ਼ਲਿਸਟ ਮੈਬਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਜ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਨਿਗਾਹ, ਇਕੱਠੇ ਤੁਰੇ ਆਉਂਦੇ, ਸ. ਕਿੱਕਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸ. ਧੰਨਾ ਸਿੰਘ ਗੁਲਸ਼ਨ ਤੇ ਜਾ ਪਈ। ਆਪਣੇ ਮਖੌਲੀਆ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿਚ ਰਾਜ ਨਾਰਇਣ ਜੀ ਬੋਲ ਉਠੇ, "ਵਾਹ, ਸਿੱਖੋਂ ਕੀ ਬ੍ਹੀ ਕਿਆ ਬਾਤ ਹੈ! ਯਿਹ ਗੁਲਸ਼ਨ ਉਖਾੜ ਕਰ ਕੀਕਰ ਉਗਾਤੇ ਹੈਂ!" ਠਹਾਕਾ ਪਿਆ ਉਹਨਾਂ ਹਾਜਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੁਝੀ ਟਿੱਚਰ ਦੀ ਸਮਝ ਆ ਗਈ।<br />ਪਿੰਸੀਪਲ ਖੜਕ ਸਿੰਘ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਵਿਤਾ ਇਉਂ ਹੈ:<br /><b> ਗੜਬੜ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਉਪਦੇਸ਼</b><br /> <b>1</b><br />ਜੇ ਕੁਝ ਖੱਟਣੈ ਤਾਂ ਪੰਥ ਦਾ ਪੱਲਾ ਫੜ ਸਿੰਘਾ। ਪੂਜਾ ਦੇ ਧਾਨ ਨਾਲ਼ ਇਲੈਕਸ਼ਨ ਲੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਲੈ ਇਕ ਓਟ ਗੁਰੂ ਘਰ ਦੀ ਜੇ ਦੋਸ਼ੀ ਏਂ, ਅੱਜ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਜੁਰਮਾਂ ਦੇ ਨੇ ਗੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਵਿਕਣ ਜਮੀਰਾਂ ਥਾਂ ਥਾਂ ਜੇ ਪੈਸਾ ਏ ਕੋਲ਼, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿਚ ਪਿਛਲੇ ਬੂਹਿਉਂ ਵੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਰੱਬ ਰੁੱਸਦੈ ਤਾਂ ਰੁੱਸੇ, ਖੁੱਸੇ ਨਾ ਰਾਜ, ਵਿਉਂਤ ਅਜਿਹੇ ਢੰਗ ਦੀ ਕੋਈ ਘੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਪੰਥ ਦਾ ਲੀਡਰ ਜੇਕਰ ਬਣਨਾ ਲੋਚੇਂ ਤੂੰ, ਕਿਸੇ ਨਿਕੰਮੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਅੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਨਿਕਲ਼ ਗਿਆ ਪੰਜਾਬੀ ਸੂਬਾ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ, ਹੁਣ ਹਰਿਆਣੇ ਬਹਿ ਕੇ ਹਿੰਦੀ ਪੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਅਗਨਕੁੰਡ ਦੇ ਲਾਗੇ ਬਹਿ ਕੇ ਮਾਲ਼ਾ ਫੇਰ, ਜਾਪੇ ਜਿਉਂ ਤੈਂ ਸਚੀਂ ਜਾਣੈ ਸੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਸ਼ਾਮੀਂ ਪੀ ਕੇ ਨਾਲ਼ ਭਰਾਵਾਂ ਦੱਬ ਕੇ ਲੜ, ਤੜਕੇ ਉਠਣ ਸਾਰ ਸੁਖਮਨੀ ਪੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਮੁਖ ਰੱਖਕੇ ਗਉਂ ਆਪਣੀ, ਰੱਜਵੇਂ ਪਾਪ ਕਮਾ, ਦੋਸ਼ ਐਪਰ ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਮੱਥੇ ਮੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਹੱਕ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਖੌਰੂ ਪਾ ਪਾ ਧਰਤੀ ਪੁੱਟ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਲੱਗ ਜਾਏ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਥਾਂ ਥਾਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪੰਥ ਖਾਲਸਾ ਗੱਜੂਗਾ, ਕੱਟ ਜਮਾਨਾ ਔਖ ਦਾ ਵੱਟ ਕੇ ਦੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਸੇਵ ਕਮਾ ਇਉਂ ਕੌਮ ਦੀ, ਜਿਧਰ ਪੁੱਟੇਂ ਪੈਰ, ਚੰਨ ਨਵਾਂ ਓਧਰ ਹੀ ਜਾਵੇ ਚੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ। <br />ਵੇਹਲੜ ਸ਼ੇਰਾ ਓ ਮੱਖੀਆਂ ਹੀ ਮਾਰੀ ਚੱਲ, ਯੋਧਾ ਏਂ ਤਾਂ ਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ਼ ਹੀ ਲੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਤਾਂਘ ਹੈ ਮੱਲਾ ਜੇ ਮਜ਼ਿੰਲ ਤੇ ਅਪੜਨ ਦੀ, ਕਿਸੇ ਸੂਰਮਾ ਸਿੰਘ ਦੀ ਉਂਗਲ਼ੀ ਫੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਜਦ ਅਨਪੜ੍ਹ ਸੈਂ, ਦੀਨ ਹੇਤ ਕਿੰਜ ਲੜਦਾ ਸੈਂ, ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅੱਖਰ ਚਾਰ ਕਿਉਂ ਗਿਉਂ ਹੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਇਕੋ ਧਿਰ ਦਾ ਹੱਥ ਠੋਕਾ ਬਣਨਾ ਕੀ ਆਖ, ਜੀਂਦਾ ਏਂ ਤਾਂ ਇਕੋ ਥਾਂ ਨਾ ਖੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਮੇਹਰ ਕਰੂ ਆਪੇ ਹੀ ਦਾਤਾ, ਲੈ ਕੇ ਹਾਰ, ਘੁੰਮ ਵਜ਼ੀਰਾਂ ਦੇ ਅਗੜ ਪਿਛੜ ਸਿੰਘਾ।<br /> <b>2</b><br />ਐਮ. ਐਮ. ਏ. ਦੀ ਅੜਦਲ਼ ਵਿਚ ਜਾ ਖੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ। ਨਿਕਾ ਮੋਟਾ ਕੰਮ ਗਿਆ ਜੇ ਅੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਹੋਣ ਲਫੰਗੇ ਜਿਸ ਹਲਕੇ ਦੇ ਤੇਰੇ ਯਾਰ, ਚੋਣ ਲਈ ਓਸੇ ਹਲਕੇ 'ਚੋਂ ਲੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਕਾਰ ਚਲਾਉਣੀ ਸਿਖ ਫੱਕਰਾਂ ਦੀ, ਚੇਤੇ ਰੱਖ, ਲੋਕ ਸਭਾ ਦੀ ਟਿਕਟ ਮਿਲ਼ੂ ਅਨਪੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਤੇਗ ਚਲਾ ਇਉਂ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ਼ ਵਜ਼ਾਰਤ ਤੇ, ਸਿਰ ਕਿਧਰੇ ਜਾ ਡਿੱਗੇ, ਕਿਧਰੇ ਧੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਦਾਹੜੀ ਉਹ ਰੱਖ ਚੋਣ ਸਮੇ ਜੋ ਖੁਲ੍ਹ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਜਾਵੇ ਚੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਗਊ ਸਮਝ ਕੇ ਲੱਖ ਤੈਨੂੰ ਪਸਮਾਵੇ ਪੰਥ, ਹੋ ਜਾ ਕਿਧਰੇ ਤਿੱਤਰ ਮਾਰ ਕੇ ਛੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਝੂਣ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਨੂੰ ਬੇਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਫਿਰਵੇਂ ਚੁਲ੍ਹੇ ਆਪੇ ਜਾਣਗੇ ਝੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਮਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੁਲ ਕੇ ਫਤਿਹ ਗਜਾ ਬੈਠੇਂ, ਕੌਣ ਕੌਣ ਹੈ ਵੋਟਰ ਲਿਸਟ ਤਾਂ ਪੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਕਰਕੇ ਗਿਠ ਗਿਠ ਮੁੱਛਾਂ ਸਿਮਕੋ ਨਾਲ਼, ਵਾਰ ਸਪੀਕਰ ਤੇ ਚੰਡੀ ਦੀ ਪੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਵੇਖ ਕਿਵੇਂ ਅੰਨ੍ਹੀ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਮੁੜ੍ਹਕੇ ਨਾਲ਼, ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਗੁਰਦੁਆਰੀਂ ਤੇਰੀ ਜੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਭੰਗ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਭੁੱਜੇ ਕਿਉਂ ਤੇਰੇ ਘਰ, ਨਾਲ ਇਹਦੇ ਵਿਚੇ ਆਪ ਵੀ ਸੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਵੈਰੀ ਜੇ ਤਕੜੇ ਨੇ ਤੈਥੋਂ ਵਾਲ਼ ਹੀ ਚੁਗ, ਤੇਗ ਦੀ ਥਾਂ ਹੱਥ ਵਿਚ ਨੱਕ-ਚੂੰਢੀ ਫੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਪੁਲ਼ਸ ਫਿਰੂ ਖਿੱਚੀ ਐਵੇਂ ਠਾਣੇ ਵਿਚ, ਕਿਸੇ ਮਨਿਸਟਰ ਨਾਲ਼ ਨਾ ਬੈਠੀਂ ਲੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਚੜ੍ਹਨ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਰਿਮੰਦਰ ਵਿਚ, ਹਰਿਮੰਦਰ ਵਿਚ ਬਹਿਕੇ ਟੂੰਮਾਂ ਘੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਚੋਣਾਂ ਲੜ, ਦੇਹ ਭਾਸ਼ਨ ਤੇ ਪਾ ਭੜਥੂ, ਇੰਜ, ਜਾ ਅਪੜੇਂਗਾ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਸਿੰਘਾ।<br />ਹੋਰ ਨਹੀ ਤਾਂ ਨੱਸ ਕੇ ਚੀਫ ਮਨਿਸਟਰ ਦੀ, ਭੱਜੀ ਜਾਂਦੀ ਕਾਰ ਦੀ ਛਾਂ ਹੀ ਫੜ ਸਿੰਘਾ।<br />ਸਿੰਘ ਦਾ ਕੰਮ ਨਹੀ ਬਹਿਣਾ ਵੱਟ ਕੇ ਚੁੱਪ, ਬੜਬੜ ਪਾਈ ਰੱਖ ਇਵੇਂ ਗੜਬੜ ਸਿੰਘਾ </span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-7237646256127095633?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-17974022867377611182009-03-03T08:15:00.000-08:002009-03-03T08:17:11.870-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/Sa1X-gmAirI/AAAAAAAAAD4/VasiFqEKLcg/s1600-h/Giani+Santokh+Singh.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 180px; height: 216px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/Sa1X-gmAirI/AAAAAAAAAD4/VasiFqEKLcg/s320/Giani+Santokh+Singh.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5308996267152542386" border="0" /></a><br /><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਗਿ. ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ,ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;"><b>ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਪ੍ਰਸਿਧ ਪੰਥਕ ਵਿਦਵਾਨ ਗਿ. ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵੱਲੋਂ, ਪੰਜ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਲਿਖੇ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ‘ਸਚੇ ਦਾ ਸਚਾ ਢੋਆ’ ਵਿਚ ਛਪੇ ਹੋਏ ਇਸ ਲੇਖ ਨੂੰ, ਪਾਠਕਾਂ ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁ. ਪ੍ਰ. ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਾਸਤੇ ਏਥੇ ਛਾਪ ਰਹੇ ਹਾਂ।</b><br />ਸੰਪਾਦਕ<br /><br />ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਪਿਛੋਂ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸਾਚਾਈ ਦਾ ਇਕਬਾਲ ਕੀਤਾ। ਜੂਨ 1984 ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ, "ਜੱਗੋਂ ਤ੍ਹੇਰਵੀਂ" ਹਿੰਦ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਕੀਤੀ; ਜਦੋਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਿੰਦੂ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਪੇਗੰਡੇ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ ਤੇ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੋਟ ਬੈਂਕ ਉਪਰ ਦਿਨ ਦੀਵੀਂ ਡਾਕਾ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਸਮੁਚੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਉਪਰ ਫੌਜਾਂ ਇਉਂ ਚਾਹੜ ਦਿਤੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਗੁਰਧਾਮਾਂ ਅੰਦਰ, ਪਰਵਾਰਾਂ ਸਣੇ, ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਸ਼ਹੀਦੀ ਗੁਰਪੁਰਬ ਨਾ ਮਨਾ ਰਹੇ ਹੋਣ ਸਗੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਹਮਲਾਵਰ ਫੌਜ ਹੋਵੇ। ਖ਼ੈਰ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸੂਝਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਪਿਛਲੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇ ਦੌਰਾਨ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਿਹਾ-ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿੰਦ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਚਿਮਚਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਬਥੇਰੇ ਝੂਠ ਦੇ ਤੁਫਾਨ ਉਠਾਏ ਗਏ ਹਨ।<br />ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਇਕ ਗੱਲ ਹੀ ਪਾਠਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਹਫਤੇ, ਹਿੰਦ ਦੇ ਰਖਿਆ ਮੰਤਰੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਜਾਰਜ ਫਰਨੈਡਜ ਨੇ ਆਖ ਕੇ, ਪਿਛਲੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਹਿੰਦ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲੇ ਜਾ ਰਹੇ ਝੂਠ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਵਿਚ ਚੌਰਾਹੇ ਦੇ ਭੰਨਿਆ ਹੈ। ਸਰਕਾਰ ਕਹਿੰਦੀ, ਲਿਖਦੀ ਤੇ ਬੋਲਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਸ੍ਰੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਉਪਰ ਜੂਨ 1984 ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਫੌਜੀ ਹਮਲੇ ਦੌਰਾਨ, ਸੱਤ ਜੂਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ‘ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ’ ਨੇ ਸ੍ਰੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਕੰਪਲੈਕਸ ਅੰਦਰ ਸਥਿਤ, ਸਿੱਖ ਰੈਫ਼ਰੈਂਸ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ, ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਕੇ ਸਾੜ ਦਿਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇ ਦੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਸਰਦਾਰ ਗੁਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਟੌਹੜਾ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸੀਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਸਚਾਈ ਦਾ ਪਤਾ ਲਾ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਸਾੜੀ ਨਹੀ ਗਈ ਬਲਕਿ ਉਸ ਵਿਚਲਾ ਸਾਹਿਤ ਕਢਕੇ ਬਾਕੀ ਘਟ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮਝੇ ਗਏ ਕਾਗਜਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਕੇ, ‘ਆਤਵਾਦੀਆਂ’ ਦੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਸਾੜਨ ਦਾ ਡਰਾਮਾ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਦੀ ਅੱਖੀਂ ਘੱਟਾ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।<br />ਮੁੜ ਮੁੜ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਵਲੋਂ ਹਿੰਦ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਚਿਠੀਆਂ ਲਿਖ ਕੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰ ਸਰਕਾਰ ਟੱਸ ਤੋਂ ਮੱਸ ਨਹੀ ਹੋਈ। ਕਿਸੇ ਚਿੱਠੀ ਦਾ ਜਵਾਬ ਤਕ ਨਹੀ ਦਿਤਾ। ਮੰਨਿਆ ਹੀ ਨਹੀ ਕਿ ਕੋਈ ਚਿੱਠੀ ਮਿਲੀ ਵੀ ਹੈ। ਇਕ ਕਾਂਗਰਸੀ ਐਮ. ਪੀ. ਸਰਦਾਰ ਜਗਮੀਤ ਸਿੰਘ ਬਰਾੜ ਨੇ ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਆਪਣੀ ਤਕਰੀਰ ਦੌਰਾਨ ਇਹ ਭੇਦ ਵੀ ਖੋਹਲਿਆ ਕਿ ਮੇਰਠ ਦੇ ਮਿਲਟਰੀ ਹੈਡ ਕੁਆਰਟਰਜ਼ ਵਿਚ ਫੌਜੀ ਹਿਫ਼ਜ਼ਤ ਅੰਦਰ ਰੱਖੀ ਗਈ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਗੁਨਾਹ ਦੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਪਾਸੋਂ ਸਰਕਾਰ ਮੁਆਫੀ ਮੰਗੇ। ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸਪੀਚ ਸੁਣ ਲਈ ਪਰ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਾਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਤਾ ਨਹੀ ਸੀ ਵਾਚਿਆ।<br />ਇਸ ਉਪ੍ਰੰਤ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਸਿਧੀ ਰਖਿਆ ਮੰਤ੍ਰਾਲੇ ਨੂੰ ਚਿਠੀਆਂ ਲਿਖਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਹੁਣ ਅਖੀਰ ਵਿਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਰਖਿਆ ਮੰਤਰੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਜਾਰਜ ਫ਼ਰਨੈਡਜ਼ ਨੇ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਦਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਹੈ; ਪਰ ਉਸਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਲੇ ਪਾਸ ਨਹੀ ਸਗੋਂ ਸੀ. ਭੀ. ਆਈ. ਪਾਸ ਹੈ ਤੇ ਇਸਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਸਤੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਸਿਧੀ ਸਬੰਧਤ ਮੰਤ੍ਰਾਲੇ ਨਾਲ ਲਿਖਾ-ਪੜ੍ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਵਾਲ ਉਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸਾਲਾਂ ਪਿਛੋਂ ਇਕ ਸਰਕਾਰੀ ਵਜ਼ੀਰ ਨੇ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਿਛਲੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ, ਸਮੇਤ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਦੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਝੂਠ ਬੋਲ ਤੇ ਝੂਠ ਲਿਖ ਕੇ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰਦੀਆਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ! ਕੀ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕਬੂਲਣ ਦੇ ਪਿਛੇ ਕਿਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਫ਼ਰਨੈਡਜ਼ ਜੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਿਜੀ ਸ਼ਖਸ਼ੀਅਤ ਹੀ ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਨਹੀ! ਸੁਣਦੇ ਸਾਂ ਕਿ 1975 ਵਿਚ ਨਰਕਵਾਸੀ ਇੰਦਰਾ ਗਾਂਧੀ ਵਲੋਂ ਲੱਗਾਈ ਗਈ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਦੌਰਾਨ, ਆਪਣੀ ਗ੍ਰਿਫਤਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਸ੍ਰੀ ਫ਼ਰਨੈਡਜ਼ ਜੀ ਇਕ ਸਿੱਖ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿਚ ਵਿਚਰਦੇ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਸਿੱਖ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿਚ ਆਉਣ ਸਦਕਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਚੰਦਰ ਸ਼ੇਖਰ ਵਾਂਗ, ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਫਤਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਥੋਹੜਾ-ਬਹੁਤਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਸਬੰਧੀ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੋਵੇ! ਜਾਂ ਫੇਰ ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਕੁਝ ਗੁੰਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਈਸਾਈ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਬਲਾਵਾਂ ਉਪਰ ਹਮਲੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਜਾਰਜ ਫ਼ਰਨੈਡਜ਼ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਹੋਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਦੋ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਂ ਦੋ ਕਮਿਊਨਿਟੀਆਂ ਜੋ ਕਿ ਇਕ ਜ਼ਾਲਮ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ। ਸਾਂਝੇ ਜ਼ਾਲਮ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕਰਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦੋ ਮਜਲੂਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਤਰ ਬਣਨ ਵਿਚ ਸਹਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਸਬੂਤ ਵਜੋਂ ਇਕ ਤੋਂ ਵਧ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿਚ ਪਾਕੇ, ਇਸਾਈ ਸੰਤਣੀਆਂ ਦੀ ਬੇਪਤੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਗੁੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਭਜਾਇਆ ਵੀ ਹੈ।<br />ਉਪ੍ਰੋਕਤ ਦੋਵੇਂ ਕਾਰਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇਕ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਵੀ ਹੋਣ ਤਾਂ ਧੰਨ ਭਾਗ! ਪਰ ਇਕ ਤੀਜਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਜ਼ਿਮੇਵਾਰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ, ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਵਰਤਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੈ। ਇਕ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਪਰੀ ਘਟਨਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। 1985 ਦੇ ਤਕਰੀਬਨ ਅਧ ਜਿਹੇ ਦਾ ਵਾਕਿਆ ਹੈ। ਬ੍ਰਿਸਬਿਨ ਦੇ ਇਕ ਸਬਅਰਬ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਸੱਜਣ ਦੇ ਘਰ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਸਰਦਾਰ ਰਾਤ ਦੇ ਭੋਜਨ ਉਪਰ ਇਕੱਤਰ ਸਨ। ਘਰ ਵਾਲੇ ਸੱਜਣ ਦਾ ਨਾਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀ ਰਿਹਾ। ਓਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਸਮੇ ਮੁਰਵਿਲੰਭਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਨਾਰਥ ਕਵੀਨਜ਼ੈਂਡ ਵਾਸੀ, ਸਰਦਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰਾ ਸਿੰਘ ਧੋਤੜ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਗਏ। ਗੱਲ-ਬਾਤ ਦੌਰਾਨ, ਨਾਰਥ ਕਵੀਨਜ਼ੈਂਡ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਸਰਦਾਰ ਸਤਿਨਾਮ ਸਿੰਘ ਸੈਣੀ, ਨੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭੇਤ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਗੱਲ ਓਥੇ ਆਖੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਸਾੜੀ ਨਹੀ ਗਈ ਬਲਕਿ ਓਥੋਂ ਕਢ ਕੇ ਲੈ ਜਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਇਸ ਸਵਾਲ ਤੇ ਕਿ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ! ਤਾਂ ਉਤਰ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਰਕਾਰ ਉਸ ਵਿਚ ਮਨ ਮਾਨੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਕਰਕੇ ਫੇਰ ਵਾਪਸ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪੁਚਾਵੇਗੀ ਤਾਂ ਕਿ ਸਿੱਖ ਸਿਧਾਂਤ, ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ, ਸਿੱਖ ਧਰਮ, ਸਿਖ ਫਲਸਫੇ ਵਿਚ ਰੋਲ਼-ਘਚੋਲ਼ਾ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ-ਗੁਰੂ, ਗੁਰੂ-ਪੰਥ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਕੁਰਾਹੇ ਪਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸੁਨਸਨੀਖੇਜ਼ ਇਨਕਸ਼ਾਫ ਤੇ ਇਤਬਾਰ ਨਾ ਆਇਆ ਤੇ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, “ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਹੈ?” ਤਾਂ ਉਤਰ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੋਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸੁੰਧਕ ਮਿਲੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿ ਖੁਦ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਮੁਖ ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੰਸਥਾ ਦਾ ਪੈਰੋਕਾਰ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।<br />ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਮੈ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰੇਕ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੱਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਪਰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਅਸੱਤ ਜਿਹੀ ਲੱਗੀ ਤੇ ਮੈ ਇਸਨੂੰ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਰਾਤਰੀ ਭੋਜਨ ਦੌਰਾਨ ਮਾਰੀ ਗਈ ਇਕ ਗੱਪ ਹੀ ਸਮਝਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਬਣ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਜਿਸਨੂੰ ਏਨਾ ਚਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਮਾਰੀ ਗਈ ਤਲਵਾਰ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਸੱਚ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਔਲੇ ਦਾ ਖਾਧਾ ਤੇ ਸਿਆਣੇ ਦਾ ਆਖਿਆ ਬਾਅਦ ਵਿਚ ਪਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। "ਜਾਦੂ ਉਹ ਜੋ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹ ਬੋਲੇ।"<br />ਇਕ ਅਹਿਮ ਸਵਾਲ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਕੰਪਲੈਕਸ ਵਿਚੋਂ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਫੌਜ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਸਥਿਤ ਆਪਣੇ ਹੈਡਕੁਆਰਟਰਜ਼ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਗਈ ਤੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਓਥੇ ਉਹਨਾਂ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਲਿਸਟ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਟਰੰਕਾਂ ਵਿਚ ਲੱਦ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਅਣਜਾਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਰਦਾਰ ਜਗਮੀਤ ਸਿੰਘ ਬਰਾੜ ਦੀ ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਿਤੀ ਗਈ ਸਪੀਚ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਗ੍ਰੰਥ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਪੰਜ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਧਾਰਮਿਕ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਾਹਿਤ, ਮੇਰਠ ਵਿਖੇ ਫੌਜੀ ਕੰਟ੍ਰੋਲ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਪਰ ਹੁਣ ਰਖਿਆ ਮੰਤਰੀ ਜੀ ਆਖ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੀ. ਬੀ. ਆਈ. ਪਾਸ ਹੈ। ਕੀ ਇਹਨਾਂ ਵਾਕਿਆਤ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਨਹੀ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ, ਸੀ. ਬੀ. ਆਈ. ਦੇ ਅਦਾਰੇ ਅੰਦਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਸਰਕਾਰੀ ਖ੍ਰੀਦੇ ਹੋਏ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਪਾਸੋਂ ਛਾਣ ਬੀਣ ਕਰਵਾ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਲੋੜੀਂਦੀ ਅਦਲਾ-ਬਦਲੀ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਪੰਥ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ!<br />ਹੁਣ ਪੰਥ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲੋਂ ਵੀ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਕਿਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਫ਼ਰਨੈਡਜ਼ ਜੀ ਤੋਂ ਵੀ 1947 ਤੋਂ ਚਲੀ ਆ ਰਹੀ ਸਰਕਾਰੀ ਨੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਤਾਂ ਨਹੀ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਇਸ ਸਮੇ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇ ਪੰਜਾਬ ਅੰਦਰ ਰ. ਸ. ਸ ਵਰਗੀਆਂ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ ਵਲੋਂ ਧੂੰਆਂ ਧਾਰ ਪ੍ਰਾਪੇਗੰਡਾ, ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੋਬ ਕੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਕਿਤੇ ਇਹ ਵੀ ਤਾਂ ਓਸੇ ਸਾਜਸ਼ ਦੀ ਇਕ ਅਹਿਮ ਕੜੀ ਤਾਂ ਨਹੀ ਕਿ ਐਨ ਇਸ ਸਮੇ ਹੀ ਮਿਲਾਵਟ ਪਾਈ ਹੋਈ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿਓ। ਇਸ ਨਾਲ ਇਕ ਤਾਂ ਹਿੰਦ ਸਰਕਾਰ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਘਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਲਈ ‘ਪ੍ਰਤੀਬਧ ਸੱਜਣਾਂ’ ਦੀ ਸਾਜਸ਼ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਨਾਲ ਦੀ ਨਾਲ ਹੀ, ਖੁਦ ਨੂੰ ਚਲਾਕ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਵਾਰਥ ਦੇ ਪੜਦੇ ਨਾਲ ਕੱਜੀ ਹੋਈ ਅਕਲ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਜੈਕਾਰੇ ਗਜਾ ਕੇ, ਨਗਾਰੇ ਖੜਕਾ ਕੇ, ਦੀਵੇ ਜਗਾ ਕੇ ਮੌਜੂਦਾ ਸਰਕਾਰ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਨ ਹਿਤ ਉਚੇਚੇ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਅਗੇ ਲੰਘਣ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡਣਗੇ!<br />ਅਜੇ ਹਿੰਦਾਲੀਆਂ ਦੀ ਵਿਗਾੜੀ ਹੋਈ, ਸ਼੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਜਨਮਸਾਖੀ ਤੋਂ ਸਾਡਾ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਹੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਤੋਂ ਇਹ ਹੋਰ, ਉਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵਧ ਚਲਾਕੀ ਤੇ ਮਕਾਰੀ ਭਰੀ ਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਵਿਗਾੜੇ ਗਏ, ਪੰਜ ਸਦੀਆਂ ਦੇ ਸਾਡੇ ਧਾਰਮਿਕ, ਸਾਹਿਤਕ, ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਿਰਸੇ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਵਾਹ ਪੈ ਜਾਵੇ ! ਸਾਵਧਾਨ! ਹੋਸ਼ਿਆਰ!! ਖ਼ਬਰਦਾਰ!!!<br /><br />ਉਠੋ, ਕੌਮ ਕੀ ਫਿਲਕਰ ਕਰੋ ਐ ਨਾਦਾਨੋ<br />ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਬਰਬਾਦੀਓਂ ਕੇ ਚਰਚੇ ਹੈਂ ਆਸਮਾਨੋ ਮੇ।<br />ਨਾ ਸਮਝੋਗੇ ਤੋ ਮਿਟ ਜਾਓਗੇ ਐ ਸਿੱਖੋ,<br />ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ ਦਾਸਤਾਨ ਭੀ ਨਾ ਹੋਗੀ ਦਾਸਤਾਨੋ ਮੇਂ।<br /><br />ਹਾਏ! ਕਿਸ ਵਕਤ ਕੰਬਖ਼ਤ ਕੋ ਖ਼ੁਦਾ ਯਾਦ ਆਇਆ!!</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-1797402286737761118?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-47137509313417271782009-03-02T06:02:00.000-08:002009-03-02T06:03:57.838-08:00<span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਸ਼ਵੇਤਾ ਨਰੂਲਾ </span></span><br /><br />ਉਹ ਚਿਹਰਾ<br />ਜੀਹਨੂੰ ਮੈਂ<br />ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਭੁਲਾ ਨਹੀ ਸਕਦੀ<br />ਉਹ ਨਾਮ<br />ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ<br />ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜੋੜ ਨਹੀ ਸਕਦੀ<br />ਉਹ ਇੱਕ ਨਾਂ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ<br />ਉਹ ਰਿਸ਼ਤਾ<br />ਤੇਰਾ-ਮੇਰਾ<br />ਕਿਸੇ ਨਾਮ ਦਾ ਮੁਥਾਜ ਨਹੀਂ<br />ਉਹ ਰਿਸ਼ਤਾ<br />ਕਿਸੇ ਕਾਗਜ਼ ਤੇ ਲੱਗੀ ਮੋਹਰ ਦਾ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ<br />ਪਲਕਾਂ ਜੀਹਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਜਾਨ<br />ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਬੁੱਝੇ ਚਿਰਾਗ<br />ਫਿਰ<br />ਜਗ ਪੈਣ<br />ਉਹ ਇੱਕ ਨਾਮ ਤੇਰਾ ਹੀ ਹੈ<br />http://shavetanarulamypoems.blogspot.com/<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-4713750931341727178?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-72435394957729879692009-02-25T21:13:00.000-08:002009-02-25T21:14:54.772-08:00<span style="font-family:size=1;color:#ff0000;"><span style="font-family:size=3;color:blue;">ਤਲਵੰਡੀ ਸਾਬੋ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;color:#ff0000;"><span style="font-family:size=3;"> ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਅਹੁਦੇਦਾਰ ਪੰਥ ਵਾਸਤੇ ਕਿੰਨੀ ਘਟੀਆਂ ਸੋਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇਲਮ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੈ । ਹੁਣ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਾਦਰਸ਼ਾਹੀ ਫੁਰਮਾਨ ਸਦਕਾ ਸਥਿਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।<br />ਘਟਨਾ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਪਰੀ ਕਿ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਢਾਡੀ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਮਿੱਠੜੀ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਸਤਿਕਾਰ ਸਭਾ ਦੇ ਕਾਰਕੁੰਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਖਿਲਾਫ਼ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਸਥਾਨਕ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਉੱਪ ਦਫ਼ਤਰ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਭਰਪੂਰ ਸਿੰਘ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਰਾਬੀ ਢਾਡੀ ਦਾ ਡਾਕਟਰੀ ਮੁਆਇਨਾ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਢਾਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਭਰਪੂਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਬਦਲੀ ਤਲਵੰਡੀ ਸਾਬੋ ਤੋਂ ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।<br /> ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੀ ਇਸ ਕਾਰਵਾਈ ਦੀ ਨਿਖੇਧੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੰਤ ਸਮਾਜ ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਬਾਬਾ ਬਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦਾਦੂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸਖਤ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਖੇਧੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।<br />ਬਾਬਾ ਬਲਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸ੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ (ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ ) ਮਾਲਵੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਧ ਰਹੇ ਪਤਿੱਤਪੁਣੇ, ਦੇਹਧਾਰੀ ਗੁਰੂਆਂ ,ਨਸਿ਼ਆਂ, ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਖਿਲਾਫ਼ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾ ਕੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੰਰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਲੜ ਲੱਗਣ ਲਈ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਲਈ ਕਰੋੜਾਂ ਰੁਪਏ ਖਰਚ ਰਹੀ ਹੈ । ਤੇ ਇਸ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ ਵੱਲੋਂ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ ਢਾਡੀ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਮਿੱਠੜੀ ਵਰਗੇ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਫੜਕੇ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ੇ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਭਰਪੂਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਬਦਲੀ ਦਿੱਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ । ਉਨਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਖਿਲਾਫ਼ ਕੀਤੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਲਹਿਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਚਿੰਨ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।<br />ਇੱਥੇ ਇਹ ਚਰਚਾ ਜ਼ੋਰਾਂ ਤੇ ਹੈ ਕਿ ਢਾਡੀ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਮਿਠੜੀ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨੇੜਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਖਮਿਆਜਾ ਇੰਚਾਰਜ ਭਰਪੂਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਭੁਗਤਣਾ ਪਿਆ ਹੈ । </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-7243539495772987969?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-25547883080327541872009-02-25T05:36:00.000-08:002009-02-25T05:39:54.570-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SaVJzcMWWII/AAAAAAAAADA/hCyEE0E_aLY/s1600-h/aijaz+riyaz.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 239px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SaVJzcMWWII/AAAAAAAAADA/hCyEE0E_aLY/s320/aijaz+riyaz.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306728884016142466" border="0" /></a><br /><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਹਰਮੇਲ ਪਰੀਤ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਏਜਾਜ਼ ਰਿਆਜ਼ ਲਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਾਇਰ ਹੈ। ੨੦ ਸਾਲਾ ਏਜਾਜ਼ ਬੀ.ਕਾਮ (ਦੂਜਾ ਸਾਲ) ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪਰਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਇਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਏਜਾ਼ਜ ਨੇ ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੋਂ ਹੀ ਲਿਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਮਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸ਼ਿੱਦਤ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸਦਾ, ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਹਾਇਤ ਹੀ ਪੁਖਤਗੀ ਨਾਲ ਬਿਆਨਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੁੱਝ ਸ਼ੇਅਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸ਼ਾਹਦੀ ਭਰਦੇ ਨੇ। ਦੇਖੋ :<br />ਅਪਨੇ ਕਾਤਿਲ ਕੀ ਜ਼ਹਾਨਤ ਸੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੂੰ ਮੈ.,<br />ਰੋਜ਼ ਇਕ ਮੌਤ ਨਏ ਤਰਜ਼ ਕੀ ਈਜ਼ਾਦ ਕਰੇ।<br />ਜਾਂ<br />ਸੋਚ ਰਖਨਾ ਭੀ ਜਰਾਇਮ ਮੇ ਹੈ ਸ਼ਾਮਿਲ ਅਬ ਤੋ,<br />ਵਹੀ ਮਾਅਸੂਲ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਬਾਤ ਪੇ ਫਸਾਦ ਕਰੇ।<br />ਏਜਾਜ਼ ਉਰਦੂ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੋਹਾਂ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਿਆਂ ਇਹ ਯਕੀਨ ਬੱਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੁਨੀਆ -ਇ-ਸ਼ਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨੁਮਾਇਆ ਮੁਕਾਮ ਬਣਾ ਸਕਣ ਦੀ ਸਲਾਹੀਅਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪੇਸ਼ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਇਕ ਕਾਵਿ-ਰਚਨਾ<br /> <b>ਬਚਪਨ</b><br />ਜਦੋ. ਅਸੀਂ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।<br />ਉਹ ਦਿਨ ਵੀ ਬੜੇ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।<br /><br />ਸਾਰੀ ਦਿਹਾੜੀ ਅਸੀਂ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਣੀਆਂ,<br />ਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿੰਡੇ ਵੀ ਨੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।<br /><br />ਡਰ ਤੇ ਖ਼ੌਫ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ,<br />ਵਿੱਚ ਦੁਪਹਿਰੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਟੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।<br /><br />ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਨਿੱਕਿਆਂ ਦੇ ਕੰਨ ਮਰੋੜ ਕੇ,<br />ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜੱਗੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।<br /><br />ਪੰਜ ਪੰਜ ਰੁਪਏ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਈਦੀ ਕੱਠੀ ਕਰਨੀ,<br />ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗੱਲੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।<br /><br />ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇ ਬਾਲ ਖੇਡਦੇ ਨੇ ਗੇਂਦ ਬੱਲੇ,<br />ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਗੁੱਲੀ ਡੰਡੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।<br /><br />ਹੁਣ ਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਵਾਂ ਏਜਾਜ਼,<br />ਨਿੱਕੇ ਹੋਣਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਜ਼ੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।<br /><b>-ਗ਼ਲੀ ਨੰਬਰ ੪੫, ਹਾਊਸ ਨੰਬਰ: ੨,<br />ਮਾਚਿਸ ਫੈਕਟਰੀ, ਸ਼ਾਹਦਰਾ,<br />ਲਾਹੌਰ (ਪਾਕਿਸਤਾਨ) :</b><br />00923229958481 </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-2554788308032754187?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-61907891754234425412009-02-24T22:27:00.000-08:002009-02-24T22:29:50.489-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SaTlP2qjEUI/AAAAAAAAAC4/ZMhrvRQswqs/s1600-h/canada_hockey.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 238px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SaTlP2qjEUI/AAAAAAAAAC4/ZMhrvRQswqs/s320/canada_hockey.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306618321484058946" border="0" /></a><br /><span style="font-family:DRChatrikWeb;font-size:78%;"><span style="font-family:DRChatrikWeb;font-size:100%;">ਵੈਨਕੂਵਰ (ਪ੍ਰੋ : ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਧਾਲੀਵਾਲ)<br /></span></span><span style="font-family:DRChatrikWeb;font-size:78%;"><span style="font-family:DRChatrikWeb;font-size:100%;"><b>ਹਾਕੀ ਦੇ ਅੱਖੀਂ ਡਿੱਠੇ ਹਾਲ ਦੀ ਕੁਮੈਂਟਰੀ</b><br /><br />ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ’ਚ ਵਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੀ. ਵੀ. ਚੈਨਲਾਂ ਉਪਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਖੇਡ ਹਾਕੀ ਦੀ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਕੌਮੀ ਖੇਡ ‘ਆਈਸ ਹਾਕੀ’ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਦਰਸ਼ਕ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬਰਾਡਕਾਸਟਿੰਗ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ (ਸੀ. ਬੀ. ਸੀ.) ਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਨਾਲ, ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ’ਚ ਅੱਖੀਂ ਡਿੱਠਾ ਹਾਲ ਜਾਣ ਸਕਣਗੇ। ਪੰਜਾਬੀ ’ਚ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਜੰਮਪਲ ਦਸਤਾਰਧਾਰੀ ਨੌਜਵਾਨ 27 ਸਾਲਾ ਪਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅਤੇ 24 ਸਾਲਾ ਹਰਨਰਾਇਣ ਸਿੰਘ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਨਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ ਲਈ ਦੇਸ਼ ਭਰ ’ਚ ਵਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਬੇਸਬਰੀ ਨਾਲ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਟਰਾਂਟੋ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦੀ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਆਰਗੇਨਾਈਜ਼ੇਸ਼ਨ ਆਫ ਸਿੱਖ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਦੇ ਮੌਜੂਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸ. ਪਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਦਿਆਂ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬੀਤੇ ਵਰ•ੇ ਅਕਤੂਬਰ ਤੋਂ ਉਨਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ’ਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਕੌਮੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕੌਮੀ ਚੈਨਲਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਾ ਰਹੀ, ਜਦੋਂ ਲੱਖਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦਰਸ਼ਕ ਮੀਡੀਏ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤੇ ਚੈਨਲਾਂ ਦੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਅਤਾ ’ਚ ਲਗਾਤਾਰ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ। ਪਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਅੱਜਕੱਲ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਓਮਨੀ ਟੈਲੀਵਿਯਨ ’ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਸ਼ੋਅ ‘ਚੜਦੀ ਕਲਾ’ ਦਾ ਸੰਚਾਲਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰੌਜਰਜ਼, ਬੈਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਅ ਚੈਨਲਾਂ ’ਤੇ ਹਾਕੀ ਸੀਜ਼ਨ ਦੌਰਾਨ ਹਰ ਸ਼ਨਿਚਰਵਾਰ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ’ਚ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੂਜੇ ਗੁਰਸਿੱਖ ਨੌਜਵਾਨ ਸ. ਹਰਨਰਾਇਣ ਸਿੰਘ ਕੈਲਗਿਰੀ ਦੇ ਜੰਮਪਲ ਹਨ। ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬਰਾਡਕਾਸਟਿੰਗ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ ਰੇਡੀਓ ਦੇ ਰਿਪੋਰਟਰ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਮਿੱਠਬੋਲੜੇ ਬੁਲਾਰੇ ਸ. ਸਿੰਘ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਾਣ ਭਾਰਤ ’ਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਖੇਡ ਮੰਤਰੀ ਡਾ. ਮਨੋਹਰ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ ਵੀ ਕੈਨੇਡਾ ਵਾਂਗ, ਕੌਮੀ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਲਈ ਕੁਮੈਂਟਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਲਈ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਨਵੇਂ ਖਿਡਾਰੀ ਅਤੇ ਖੇਡ ਪ੍ਰੇਮੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਣਗੇ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਰਾਗਾਂ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸੋਝੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਰਨਰਾਇਣ ਸਿੰਘ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਕਿ ਕੈਨੇਡਾ ਵਸਦਾ ਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ‘ਪੰਜਾਬੀ’ ਲਿਖਵਾਏ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਲਹਿੰਦੇ ਤੇ ਚੜਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖਿੱਤੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਭਾਸ਼ਾ’ ਵਜੋਂ ਸਨਮਾਨ ਹਾਸਲ ਕਰੇ।<br />ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਨੈਸ਼ਨਲ ਚੈਨਲਾਂ ਤੇ ਇਸ ਸ਼ਨਿਚਰਵਾਰ 28 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਕੁਮੈਂਟਰੀਂ ਟੋਰਾਂਟੋ ਅਤੇ ਔਟਵਾ ਦਰਮਿਆਨ ਅਤੇ ਅੰਡਮਿੰਟਨ ਤੇ ਮਿਨੀਸੋਟਾ ਵਿਚਕਾਰ ਖੇਡੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਮੈਚਾਂ ਦੀ ਹੋਵੇਗੀ। </span></span><br /><span style="font-family:DRChatrikWeb;font-size:78%;"><span style="font-family:DRChatrikWeb;font-size:100%;"><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-6190789175423442541?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-11618065571887877252009-02-24T22:23:00.000-08:002009-02-24T22:27:04.727-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SaTklcI-ISI/AAAAAAAAACw/loXRJB9qvhw/s1600-h/khedmela+007.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 281px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SaTklcI-ISI/AAAAAAAAACw/loXRJB9qvhw/s320/khedmela+007.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306617592809398562" border="0" /></a><br /><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਪ੍ਰੋ. ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਧਾਲੀਵਾਲ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਗਿਆਨੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਾਸ਼ਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਅਜਿਹਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਮੌਖਿਕ ਜਾਂ ਲਿਖਤੀ ਰੂਪ ’ਚ, ਆਪਣੇ ਖਿਆਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। 21ਵੀਂ ਸਦੀ ’ਚ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ-ਸੰਚਾਰ ਮਾਧਿਅਮ ਵਜੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਲੋਂ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਪ੍ਰਵਾਨਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਸਤੀਵਾਦ ਦੇ ਦੌਰ ’ਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਮਾਰਾਜਵਾਦੀਆਂ ਵਲੋਂ ਥੋਪੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ‘ਸੰਸਾਰੀਕਰਣ’ ਦੇ ਯੁੱਗ ’ਚ ‘ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਰਾਹ’ ਦੱਸਦਿਆਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਪਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦੁਨੀਆਂ ’ਚ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ 10ਵੀਂ ਜ਼ੁਬਾਨ ਹੈ। ਲਹਿੰਦੇ ਤੇ ਚੜ•ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਏਸ਼ੀਅਨ ਤੇ ਪੱਛਮੀ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀਅਤ ਵੀ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸਿੰਘਾਪੁਰ, ਮਲੇਸ਼ੀਆ, ਇੰਗਲੈਂਡ, ਕੈਨੇਡਾ, ਅਮਰੀਕਾ, ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ, ਅਸਟਰੇਲੀਆ, ਨਾਰਵੇ, ਫਰਾਂਸ ਆਦਿ ਦਰਜਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ’ਚ, ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅਦਾਰੇ ਕਾਇਮ ਹਨ।<br />ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਧਰਤੀ ’ਤੇ 111 ਵਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਵੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਸੰਚਾਰ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਬਣੀ। ਵੀਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਕੈਨੇਡਾ ਆਏ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ‘ਸੁਦੇਸ਼ ਸੇਵਕ’ ਨਾਂ ਦਾ ਅਖਬਾਰ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਅਤੇ ਜਨਤਕ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਪੜੀ ਜਾਣ ਲੱਗੀ। ਪੰਜਾਬੀ ਪੁਸ਼ਾਕ, ਪੰਜਾਬੀ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸੰਗੀਤ ਪਿਛਲੀ ਇੱਕ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਕੈਨੇਡਾ ਦਾ ਅਨਿੱਖੜਵਾਂ ਅੰਗ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਕੋ¦ਬੀਆ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ‘ਦੂਜੀ ਭਾਸ਼ਾ’ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਹੈ। ਉਂਟਾਰੀਓ, ਅਲਬਰਟਾ ਅਤੇ ਮੈਨੀਟੋਬਾ ਸੂਬਿਆਂ ’ਚ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਰੀ, ਵੈਨਕੂਵਰ, ਐਬਟਸਫੋਰਡ, ਮਿਸੀਸਾਗਾ, ਬਰੈਂਪਟਨ, ਐਡਮਿੰਟਨ, ਕੈਲਗਿਰੀ, ਵਿਲੀਅਮਜ਼ਲੇਕ, ਮੇਰਟ ਤੇ ਨਿਊ ਵੈਸਟਮਿਨਸਟਰ ਸਣੇ, ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਕਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ’ਚ ਸਕੂਲੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਵੀ ਪੜ•ਾਈ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਸੰਨ 2006 ਦੀ ਮਰਦਮਸ਼ੁਮਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੰਜਾਬੀ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਛੇਵੀਂ ਜ਼ੁਬਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਸਥਿਤੀ ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਨੁਮਾਨ ਅਨੁਸਾਰ ਜੇਕਰ 2011 ਦੀ ਮਰਦਸ਼ੁਮਾਰੀ ’ਚ ਕੈਨੇਡਾ ਵਸਦੇ, ਚੜ•ਦੇ ਅਤੇ ਲਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਖਵਾਈ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਮੁਲਕ ’ਚ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੌਥੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਾਸ਼ਾ ਹੋਵੇਗੀ।<br />ਕੈਨੇਡਾ ਬਹੁ-ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਠੋਸ ਕਲਚਰ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਖੂਬਸੂਰਤ ਗੁਲਦਸਤੇ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੋਨਿਆਂ ਤੋਂ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਸੰਵਾਰਿਆ, ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਤੇ ਨਿਖਾਰਿਆ ਹੈ। ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਮੂਲਵਾਸੀ ‘ਨੇਟਿਵ ਇੰਡੀਅਨਜ਼’ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵੱਖਰੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੁਝ ਕੁ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਮੁੱਚਾ ਮੁਹਾਂਦਰਾ ਹੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਹੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭਾਸ਼ਾ ਬਣ ਗਈ। ਇਸੇ ਤਰਾਂ ਫਰੈਂਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਤੇ ਸਿਆਸੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ‘ਫਰੈਂਚ ਜ਼ੁਬਾਨ’ ਵੀ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਕੌਮੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਮਾਣ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਈ ਹੈ। ਗਹੁ ਨਾਲ ਸੋਚਿਆ ਜਾਏ ਤਾਂ ਬਾਹਰੋਂ ਆਈਆਂ ਕੌਮਾਂ ਨੇ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਾਲ ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਆਦਿਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਮੂਲੋਂ ਹੀ ਬਦਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਵਾਲ ਇਹ ਉਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਕਤ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਆ ਵਸਣ ਮਗਰੋਂ ਉਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ’ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ’ (ਫੌਰਨ ਲੈਂਗੂਏਜ) ਕਿਉਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਗੰਭੀਰ ਮੁੱਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਡੂੰਘੇ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।<br />ਸੰਨ 1897 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਕੈਨੇਡਾ ਵਸਦੇ ਲੱਖਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਇੱਥੋਂ ਦੇ ਰਾਜਨੀਤਕ, ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ, ਸਮਾਜਿਕ, ਧਾਰਮਿਕ ਤੇ ਵਿੱਦਿਅਕ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਥਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ 9 ਪੰਜਾਬੀ ਵੱਖ ਵੱਖ ਸੂਬਿਆਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਬਣ ਕੇ ਸ਼ੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ’ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ।<br />ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਚਾਰ ਸੂਬਿਆਂ ’ਚ ਪ੍ਰਾਂਤਕ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰਾਂ ’ਚ ਦਰਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੰਜਾਬੀ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ’ ਨਾ ਹੋ ਕੇ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ’ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੈਨੇਡਾ ਦੇ ਵਿੱਦਿਅਕ ਵਿਕਾਸ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਡਾਕਟਰਾਂ, ਇੰਜਨੀਅਰਾਂ ਤੇ ਸਾਇੰਸਦਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪਾਏ ਯੋਗਦਾਨ ਤੇ ਕੀਤੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਵਿਦੇਸ਼ੀ। ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਉ¤ਨਤੀ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਬਿਜ਼ਨਸਮੈਨ, ਅਰਥ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਤੇ ਧਨਾਢ ਵਡਮੁੱਲਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾ ਕੇ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਅਮੀਰੀ’ ਨੂੰ ਚਾਰ ਚੰਨ ਲਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਉਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਤਰੱਕੀ’ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੇ ਮਾਹਰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਨੇ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਵੱਖ ਵੱਖ ਫਸਲਾਂ ਉਗਾ ਕੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਮਨਮੋਹਕ ਝਾਕੀ ਨਾਲ, ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ‘ਦੇਸ਼ ਵਾਸੀ’ ਬਣ ਕੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ’ ਬਣ ਕੇ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਉ¤ਠਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਉਪਰੋਕਤ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦੇਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਾਨਾਮੱਤਾ ਅੰਗ ਬਣ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਆਪਣੀ ‘ਮਾਂ-ਬੋਲੀ’ ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਉਂ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਨਹੀਂ? ਏਨੇ ਮਹਾਨ ਯੋਗਦਾਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕੈਨੇਡਾ ਵਸਦੇ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ’ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਸਰਾਸਰ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਤਾਂ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਬੇਗਾਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਬੇਗਾਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਵੇ। ਸਰਕਾਰੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬਣੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਜਦੋਂ ‘ਫੌਰਨ ਲੈਂਗੂਏਜ਼’ ਵਜੋਂ ਅੰਕਿਤ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਣਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ।<br />ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਅਜੇ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਬੋਲੀ’ ਮੰਨੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕਸੂਰਵਾਰ, ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਖੁਦ ਵੀ ਹਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੋਲੀ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਲਈ ਰਾਜਸੱਤਾ ਵੀ ਅਹਿਮ ਰੋਲ ਅਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਰਾਜਸੀ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਉਨਾਂ ’ਚੋਂ ਮਨਮੋਹਣ ਸਿੰਘ (ਮੋਅ) ਸਹੋਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਹੁਤੇ ਗੰਭੀਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਖੁਦ ਤਾਂ ਰਾਜੇ-ਰਾਣੀਆਂ ਬਣਨਾ ਲੋਚਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਨਾਂ ਦੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਚਾਹੇ ਗੋਲੀ-ਦਾਸੀ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਦੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਉਹ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬੋਲੀ’ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ, ਸੰਵਾਦ ਰਚਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਵੀ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਈ ਪੰਜਾਬੀ ਨੇਤਾ ਤਾਂ ਵੋਟਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ’ਚ ਆਪਣੇ ਸਾਈਨ ਬੋਰਡਾਂ ’ਤੇ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਲਿਖਦੇ, ਅਖੇ ਗੋਰਿਆਂ ’ਚ ਇਸ ਦਾ ‘ਬੁਰਾ ਅਸਰ’ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ•ਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਮਝਾਵੇ ਕਿ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਨੇ ਵੀ ਰਾਜਸੀ ਤਾਕਤ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਕੈਨੇਡਾ ਦੀ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬੋਲੀ ‘ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ’ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਬਾਹਰੋਂ ਆ ਕੇ ਇੱਥੇ ਵਸੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਪੰਜਾਬੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਲੋਕ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬੋਲੀ’ ਦਾ ਦਰਜਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿਵਾ ਸਕਦੇ। ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਵਸਦੇ ਜਿਹੜੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜਨ-ਗਣਨਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ’ਚ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨਹੀਂ ਲਿਖਵਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਸੂਰਵਾਰ ਹਨ। ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕੈਨੇਡਾ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਜਿੰਨੀ ਵਸੋਂ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜਾਹ ਫੀਸਦੀ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਲਾਹਪ੍ਰਵਾਹੀ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਖਵਾਉਣੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ’ਚ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ’ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੈਨੇਡਾ ਵਸਦੇ ਪੂਰਬੀ ਤੇ ਪੱਛਮੀ ਪੰਜਾਬਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਲਿਖਵਾਉਣ ਤਾਂ ਇਸਦੀ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਭਾਸ਼ਾ’ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਯਕੀਨੀ ਹੈ।<br />ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਪੰਜਾਬੀ ਵਪਾਰੀ ਭਾਈਚਾਰਾ ਚਾਹੇ ਦੇਸ਼ ’ਚ ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਥਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲੀ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਲਈ ਸੱਚੀ-ਸੁੱਚੀ ਪਹੁੰਚ ਦੀ ਅਜੇ ਵੀ ਘਾਟ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਵੈਨਕੂਵਰ ਦੇ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ, ਸਰਕਾਰੀ ਹਸਪਤਾਲਾਂ, ਸਿਟੀ ਹਾਲਾਂ ਤੇ ਪਬਲਿਕ ਸਕੂਲਾਂ ਬਾਹਰ ਪੰਜਾਬੀ ਨਾਮ ਪੜਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਬਹੁਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵਪਾਰੀ ਆਪਣੇ ਅਦਾਰੇ ਬਾਹਰ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਬੋਰਡ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਢਿੱਲਮੱਠ ਵਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਕੁ ਪੰਜਾਬੀ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਅਦਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬਾਕੀ ਆਪਣੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ, ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦਫਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣੋਂ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।<br />ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਮੰਤਰੀ ਜਾਂ ਵਿਧਾਇਕ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਬਿਜ਼ਨਸ ਕਾਰਡਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਪੰਜਾਬੀ ’ਚ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇਣੋਂ ਝਿਜਕਦੇ ਨਹੀਂ ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਪੰਜਾਬੀ ਆਪਣੇ ਪਛਾਣ ਪੱਤਰ ਸਿਰਫ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ’ਚ ਹੀ ਛਪਵਾ ਕੇ ‘ਮਾਂ ਬੋਲੀ’ ਪੰਜਾਬੀ ਵਲੋਂ ਬੇਰੁਖੀ ਦਾ ਸਬੂਤ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਬੋਲੀ’ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਲਈ ਪੰਜਾਬੀ ਮਾਪੇ ਵੀ ਅਹਿਮ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਅ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਰਾਂ ਅੰਦਰ ਪੰਜਾਬੀ ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਸਕੂਲਾਂ ’ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਪੜਨ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ। ਜੇਕਰ ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੀ ਨਵੀਂ ਪੀੜੀ ਪੰਜਾਬੀ ਲਿਖਣ ਪੜਨ ਤੋਂ ਬੇਮੁੱਖ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਹੋਵੇਗ<br />ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਗਲੋਂ ‘ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ’ ਦਾ ਜੰਜਾਲ ਲਾਹੁਣ ਲਈ ਪੰਜਾਬੀ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ, ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ, ਲੇਖਕਾਂ, ਵਪਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਆਦਿ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲਹਿਰ ਚਲਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਆਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ‘ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਭਾਸ਼ਾ’ ਵਜੋਂ ਮਾਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕੇਗੀ। </span></span><br />www.punjabinewsonline.com<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-1161806557188787725?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-34524533122466435112009-02-22T20:08:00.000-08:002009-02-22T20:12:59.782-08:00<span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SaIiE6op9II/AAAAAAAAACo/rINy50mTLsI/s1600-h/9780761935100.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 63px; height: 100px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SaIiE6op9II/AAAAAAAAACo/rINy50mTLsI/s320/9780761935100.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305840778850464898" border="0" /></a><br /></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse;font-family:Raavi;font-size:100%;" ><span style="font-variant: normal; font-weight: normal;">ਨਿਰਮਲ ਸਿੰਘ<br /></span></span><span class="Apple-style-span" style="border-collapse: collapse;font-family:Raavi;font-size:100%;" >ਬਠਿੰਡਾ ਜ਼ਿਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਨਵੀਂ ਰਿਵਾਇਤ ਪਣਪ ਰਹੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪੂਰਬੀ ਇਲਾਕੇ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਸਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਰੀਬ ਛੇ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਹੀ ਗਈ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਦੀ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਭਰ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ''ਇਹਨਾਂ'' (ਉਸ ਦੇ ਮੌਜ਼ੂਦਾ ਪਤੀ) ਦੀ ਦੱਸ ਪਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਦਰਅਸਲ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਦਾ ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਹੋਇਟਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਮਹਿਜ 16 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੇਕਿਆਂ ਦਾ ਨਾਂਅ ''ਸ਼ਾਇਰਾ'' ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਵਿਆਹ 29 ਸਾਲਾਂ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਨਵਾਂ ਨਾਮ 'ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ' ਰੱਖ ਦਿਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭੁਖਮਰੀ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਇਲਾਕੇ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਲੇ ਪੰਜਾਬ ਸੂਬੇ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰ ਦਿਤੀ ਜਾਵੇ? ਸ਼ਾਇਰਾ ਉਰਫ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਭਲੀਭਾਂਤ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਆਪਣੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਨੰਗੀ ਚਿੱਟੀ ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੈਕਸ ਅਨੁਪਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਵੇਂ ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਔਰਤਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦੀ ਬਠਿੰਡਾ ਜਾਂ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪਰ ਅੰਦਰਖਾਤੇ ਇਹ ਸਭ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ ਖ੍ਰੀਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਹਰ ਤੀਜੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਬਲੀ ਤੋਂ ''ਵਿਆਹ'' ਕੇ ਆਈਆਂ ਲੜਕੀਆਂ ਮਿਲਣਗੀਆਂ। ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਹੁਣ 35 ਸਾਲਾ ਦਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਵੀ (ਮੁੱਲ ਦੀ ਤੀਵੀਂ) ਖ੍ਰੀਦੀ ਗਈ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਗੱਲ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਕਹੇਗਾ ਕਿ ਮੇਰੀ (ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ) ਇਹ ਸ਼ਾਦੀ ਬੜੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸ਼ਾਦੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿਤਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਕਾਫੀ ਅਰਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਕੋਲ ਪੰਜ ਕਿੱਲੇ ਵਾਹੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਸਾਇਆ ਸਿਰ 'ਤੇ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਵੀ ਰਿਸ਼ਤ ਕਰਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਮੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਅਚਾਨਕ ਇਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੇ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਰਾ ਉਰਫ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਦੀ ਕੰਡਵਾਲਾ ਪਿੰਡ 'ਵਿਆਹ' ਕੇ ਆਈ ਭੈਣ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਸਹਿਮਤੀ ਭਰ ਦਿਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਰਾ ਨਾਲ 'ਆਨੰਦ ਕਾਰਜ' ਕਰ ਲਿਆ। ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਕੁਝ ਭੇਤ ਭਰਿਆ ਹਾਸਾ ਵੀ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਦੀ ਦਾ ਕਿੱਸਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।<br />ਦੂਸਰੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਾਇਰਾ ਤੋਂ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਬਣੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਹੁਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਸੁਖਾਵਾਂ ਸਲੂਕ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਾਫੀ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸ਼ਾਇਰਾ ਦਾ ਸਮਾਜਿਕ ਬਾਈਕਾਟ ਕਰ ਦਿਤਾ। ਬਹੁਤੀਆਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰ੍ਹੇਆਮ ਉ¤ਚੀ ਸਾਰੀ ''ਡੱਡੂ ਖਾਣੀ'' ਕਹਿ ਕੇ ਦੁਤਕਾਰ ਦਿੰਦੀਆਂ।<br />ਸ਼ਾਇਰਾ ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਪੰਜਾਬੀ ਫਰਾਟੇਕਾਰ ਬੋਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਸਮੇਂ ਨੇ ਜ਼ਖਮਾਂ 'ਤੇ ਮਲ੍ਹਮ ਲਗਾਈ। ਸ਼ਾਇਰਾ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਪੇਂਡੂ ਰਸਮਾਂ ਰਿਵਾਜ ਸਮਝਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿਤੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਟਿਚਕਰਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਬਜ਼ੁਰਗ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਪਣੀ ਆਕੜ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਾਇਰਾ ਨੂੰ ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪਿਆ। ਅੱਜਕਲ੍ਹ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਬੱਚੇ ਹਨ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਰਾ ਨਹੀਂ ''ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ'' ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਦੋ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪੰਜਾਬਣ ਮਾਂ ਹਾਂ, ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਦੁਪੱਟੇ ਵਿਚ ਢੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਬਲਜੀਤ ਕੌਰ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਪਰਦਾ ਹਟਾਉਂਦਿਆਂ ਗੱਲ ਤੋਰਦੀ ਹੈ, ''ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਪੈਸੇ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਲੇਕਿਨ ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਿਆਂ ਖੁਦ ਹੀ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਸ਼ਾਦੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ( ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ) ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ਾਦੀ ਦੇ ਖ਼ਰਚ ਬਹਾਨੇ ਬਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਕੁਝ ਪੈਸੇ ਹਥਿਆ ਲਏ ਜਾਣ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਖਰਕਾਰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨਾਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧ ਹੀ ਤੋੜ ਲੈਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਰ ਇਸੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਮੁਟਿਆਰ ਸੋਨਾ ਅਜੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਤੋਂ ਸੱਖਣੀ ਹੈ ਤੇ 'ਮਨਦੀਪ ਕੌਰ' ਵਜੋਂ ਅਜੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ।<br />'ਮਨਦੀਪ ਕੌਰ' ਨਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸਹੁਰੇ ਘਰ ਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੱਸ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਗਰੀਬੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਮਾਲਦਾ ਇਲਾਕੇ (ਹੁਬਲੀ) ਦੀ ਇਸ ਲੜਕੀ ਨਾਲ ਕਰਨ 'ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕੀਤਾ।<br />ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਲੜਕੀ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਕਰ ਸਕਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਪੈਸਾ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਾਲੀ ਹਾਲਤ ਸਾਡੇ ਪੱਲੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਿਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਘਰ ਦਾ ਗੋਹਾ ਕੂੜਾ ਵੀ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸੀ। ਗੋਮਤੀ ਖੁਰਦ 'ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਰਪੰਚ ਸਕੱਤਰ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਮਾਲੀ ਹਾਲਤਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਦੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ 'ਕੁਦੇਸਣਾਂ' ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਬਹੁਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਾ ਮੋਹਿੰਜਦੋੜੋ ਦੇ ਦਰਾਵੜੀ ਜ਼ਮਾਨੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਏ। ਜੜ੍ਹ ਨਾਲੋਂ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਦੇ ਟਾਹਣ ਉ¤ਚੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ<br />SENDER<br /></span><span style="font-size:100%;">GREWAL AMARJIT SINGH<br />HONG KONG<br />PH: 852-93737550<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-3452453312246643511?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-13735121082307660662009-02-16T20:57:00.000-08:002009-02-16T21:00:24.491-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SZpEQbXOXnI/AAAAAAAAACg/mR3U4QI0dN0/s1600-h/mla+jassi.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 273px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SZpEQbXOXnI/AAAAAAAAACg/mR3U4QI0dN0/s320/mla+jassi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303626560195944050" border="0" /></a><br /><span style="font-family:size=1;color:#ff0000;"><b>ਹਰਮਿੰਦਰ ਜੱਸੀ ਦੀ ਅੰਦਰਖਾਤੇ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ?</b><br /> <span style="font-family:size=3;color:blue;"> ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;color:#ff0000;"><span style="font-family:size=3;"> ਬਠਿੰਡਾ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਸੀਟ ਜਿੱਤਣ ਮਗਰੋਂ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਲੰਬੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਪਿੱਛੋ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰਗਰਮ ਹੋਏ ਵਿਧਾਇਕ ਹਰਮਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੱਸੀ ਨੇ ਬਠਿੰਡਾ ਲੋਕ ਸਭਾ ਸੀਟ ਤੋਂ ਦਾਅਵੇਦਾਰੀ ਜਿੱਤਾ ਕੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸਿਆਸਤ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ । ਦੋ ਸਾਲ ਦੀ ਨੀਮ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਖਾਮੋਸੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਡੇਰਾ ਸਿਰਸਾ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਗੁਰਮੀਤ ਰਾਮ ਰਹੀਮ ਸਿੰਘ ਦੇ ਕੁੜਮ ਹਰਮਿੰਦਰ ਜੱਸੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁੱਪ ਤੋੜਦਿਆਂ ਇਹ ਖੁਲਾਸਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਠਿੰਡਾ ਸੀਟ ਤੋਂ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਟਿਕਟ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜਬੂਤ ਦਾਅਵੇਦਾਰ ਹਨ ।<br />ਪਹਿਲਾਂ ਲਗਭਗ ਚੁੱਪ ਹੀ ਰਹੇ ਜੱਸੀ ਦੀ ਬਿਆਨਬਾਜ਼ੀ ਜਿੱਥੇ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਸੁੱਖ ਦਾ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਹੈ ਉੱਥੇ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਖੇਮੇ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਵੀ ਪੈਂਦਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।<br />ਸਿਆਸੀ ਮਾਹਿਰਾਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਇਹ ਗੱਲ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਕਿ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਬੇਟੇ ਯੁਵਰਾਜ ਰਣਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਮਾਲਵੇ ਵਿਚ ਲੋਕ ਅਧਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੈਅਭੀਤ ਹੈ ।<br />ਕਿਆਸਅਰਾਈਆਂ ਇਹ ਵੀ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕਾਂਗਰਸ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਯੁਵਰਾਜ ਰਣਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਚੋਣ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਾਰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਖੁਦ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਨਹੀਂ । ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਰਸਿਮਰਤ ਕੌਰ ਬਾਦਲ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ‘ਨੰਨ੍ਹੀ ਛਾਂ’ ਨਾਲ ਲੋਕ ਅਧਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਢਮਢਮਾ ਰਚਿਆ ਸੀ ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਲੋਕ ਸੇਵਾ ਦੀ ਆੜ ਵਿੱਚ ਛੁਪੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਭਾਂਪ ਲਿਆ ਹੈ। ਕਈ ਧਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸ੍ਰੀ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਲੰਗਰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬੀਬੀ ਸੁਰਿੰਦਰ ਕੌਰ ਵੀ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰਾਜਸੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਸਕੀ । ਹਾਂ ਜੇਕਰ ਖੁਦ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਵਾਲੀ ਕੁਰਸੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਖਬੀਰ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਮੈਦਾਨ ‘ਚ ਨਿਤਰਣ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਯਕੀਨੀ ਹੈ ।<br />ਸੂਤਰਾਂ ਮੁਤਾਬਿਕ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਹਰਸਿਮਰਤ ਕੌਰ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਚੋਣ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਉਤਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਹਾਲੇ ਰਸਮੀ ਐਲਾਨ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ । ਸ਼ਾਇਦ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਮਜਬੂਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕਾਂਗਰਸ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਵੱਲੋਂ ਕਾਂਗਰਸੀ ਉਮੀਦਵਾਰ ਐਲਾਨਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂਕਿ ਰਣਇੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇਹ ਸੀਟ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਬਾਦਲ ਦਲ ਕੋਲ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮੌਕਾ ਹੋਵੇਗਾ ।<br />ਹਰਮੰਦਰ ਜੱਸੀ ਵੱਲੋਂ ਲੋਕ ਸਭਾ ਦੀ ਟਿਕਟ ਦਾਅਵੇਦਾਰ ਹੋਣਾ ਵੀ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸਿਆਸੀ ਸੰਧੀ ਦਾ ਇੱਕ ਨਮੂਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਸੂਤਰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰਮੰਦਰ ਜੱਸੀ ਅਤੇ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਅੰਦਰੂਨੀ ਨੇੜਤਾ ਬਹੁਤ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਸਮਝੋਤੇ ਤਹਿਤ ਜੱਸੀ ਇਸ ਸੀਟ ਤੋਂ ਦਾਅਵੇਦਾਰੀ ਦਿਖਾ ਕਿ ਜੇਕਰ ਟਿਕਟ ਮੰਗਣ ਵਿਚ ਸਫ਼ਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਂਬਰ ਇਸ ਸੀਟ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ । ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿਚਲੇ ਕੈਪਟਨ ਧੜੇ ਦੇ ਚਾਰ ਐਮ ਐਲ ਏ ਇਸ ਜਿਲੇ ਦੇ ਹਨ ਜਦਕਿ ਦੋ ਵਿਧਾਇਕ ਮਾਨਸਾ ਜਿ਼ਲ੍ਹੇ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਬਠਿੰਡਾ ਲੋਕ ਸਭਾ ਦੀ ਹੱਦ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ 6 ਵਿਧਾਇਕ ਵੱਲੋਂ ਜੱਸੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ । ਇਸ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਫਾਇਦਾ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਹੋਣਾ ਵੀ ਯਕੀਨੀ ਹੈ । ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਵਿਚਾਰਨਯੋਗ ਹੈ ਡੇਰਾ ਸਿਰਸਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੀ ਇਸ ਲੋਕ ਹਲਕੇ ਵਿਚ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਜੱਸੀ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਫਾਰਮੂਲਾ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ।<br />ਪ੍ਰੰਤੂ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਵਾਸੀ ਜੱਸੀ ਦੀ ਵਿਧਾਇਕ ਵਾਲੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਤੋਂ ਨਾਖੁਸ ਹਨ । ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਲੰਬੀ ਗੈਰ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਗੁੰਮਸ਼ੁੰਦਗੀ ਦੇ ਪੋਸਟਰ ਛਪਵਾ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲਗਾਏ ਸਨ ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਉਹ ਬਠਿੰਡੇ ਵਿਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗੇ ਹਨ ।<br />ਰਹੀ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਜੱਸੀ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਜਦੋਂ ਅਕਾਲੀ ਭਾਜਪਾ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਸੱਤਾ ਸੰਭਾਲੀ ਦਾ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੇ ਤਾਇਨਾਤ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਘਰੀ ਤੌਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉਪਰ ਸਰਕਾਰੀ ਪੱਖੀ ਆਗੂ ਨੂੰ ਕਾਬਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪਰ ਹਰਮੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੱਸੀ ਬਕਾਇਦਾ ਮਾਰਕਫੈੱਡ ਦੇ ਚੈਅਰਮੈਨ ਬਣੇ ਰਹੇ , ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਇਸ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਇਆ ਸੀ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸਨ ਇਹ ਤਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਪਰ ਸ਼ੱਕ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨਾਂ ਦੀ ਬਾਦਲ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ‘ਖਾਸ ਨੇੜਤਾ’ ਹੈ ਜਾਂ ਫਿਰ ਸਿਰਸਾ ਵਾਲੇ ਸਾਧ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦ੍ਰਿਸਟੀ ਸੀ ਜਿਸ ਸਦਕਾ ਕਾਂਗਰਸੀ ਵਿਧਾਇਕ ਅਕਾਲੀ ਸਰਕਾਰ ਸਮੇਂ ਮਾਰਕਫੈੱਡ ਦਾ ਚੇਅਰਮੈਨ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ ।<br />ਬਾਕੀ ਸਥਿਤੀ ਛੇਤੀ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ । </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-1373512108230766066?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-16805086165882122202009-02-15T21:37:00.000-08:002009-02-15T21:41:52.787-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SZj8dWeCzdI/AAAAAAAAACY/JpYz6xqbDzk/s1600-h/dr+Jasbir+Kaur.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 239px; height: 192px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SZj8dWeCzdI/AAAAAAAAACY/JpYz6xqbDzk/s320/dr+Jasbir+Kaur.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303266142406757842" border="0" /></a><br /><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਡਾ. ਜਸਬੀਰ ਕੌਰ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਰ ਲੇਖ ਵਿਚ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੀ ਮੌਜ਼ੁਦਾ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਆਪ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਸਕਾਂ,ਪਰ ਹਰ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਨਵੀਂ ਸਥਿਤੀ ਹੀ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਵੇਗੀ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਥਿਤੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗੀ,ਪਰ ਇਸ ਵਕਤ ਤੇ ਸਿਰਫ ਅਫਸੋਸ ਹੀ ਹੈ, ਕਿ ਸਭ ਕਾਸੇ ਦੇ ਬਾਵਜ਼ੂਦ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਅਜੇ ਵੀ ਧੁੰਦਲਾ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ,ਬੇਸ਼ੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਕਾਨੁੰਨ ਵੀ ਬਣੇ ਹਨ ,ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਨੂੰਨਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜ਼ੂਦ ਮੌਜ਼ੁਦਾ ਸਥਿਤੀ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਲਈ ਹਾਸੋਹੀਣੀ ਹੀ ਹੈ ।<br />ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ “ਕਾਨਫਰੰਸਾਂ” ਕਰਕੇ,ਗੋਲ਼ ਮੇਜਾਂ ਦੁਆਲ਼ੇ ਬੈਠ ਕੇ,ਤਾੜੀਆਂ ਲਾ ਕੇ ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ,ਮੇਰਾ ਸਵਾਲ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈ,ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਥੰਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ “ਕਿ ਮਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਸੀਂ ਪੈਸੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ”ਕਿਉਂ ਕੱਲਾ- ਕੱਲਾ ਬੰਦਾ ਆਪਣੀ ਝੋਲੀ ਵਾਹੋ-ਵਾਹੀ ਪਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ,ਅਸੀਂ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸਵਾਰਥ ਪੂਗਾ ਰਹੇ ਹਾਂ?????????????,ਮੈ ਕੋਈ ਨਾਮੀਂ ਲੇਖਕ ਨਹੀਂ ਪਰ ਮੇਰੀ ਗੁਜ਼ਾਰਿਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਥੰਮਾਂ ਨੂੰ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦਾ ਕਿੱਲਾ ਖੜਾ ਹੈ,”ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਆਮ ਬੰਦੇ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਰਹਿਣ ਦਿਉ,ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੀਂ ਇਸ ਦੀ ਗੁਆਚੀ ਨੁਹਾਰ ਵਾਪਿਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤੱਤਪਰ ਹੋ,ਤਾਂ ਆਮ ਬੰਦੇ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਵਿਚ ਬੋਲੋ,ਇਹ ਸੁਆਰਥਾਂ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਉਠੋ ਤੇ ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ।<br />ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ ਮਤਾ ਪਾਸ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਅਜੇ ਤੱਕ ਇਸ ਮਤੇ ਨੂੰ ਅਮਲ ਵਿਚ ਨਾਂ ਲਿਆਉਣਾ,ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਗੈਰਜ਼ਿਮੇਵਾਰਨਾਂ ਰਵਈਆ ਹੈ,ਸਰਕਾਰੀ ਗੱਡੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਬਾਖੂਬੀ ਲਿਖਿਆ ਮਿਲੇਗਾ (Punjab govt.) ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰੀ ਹੋਰਡਿੰਗ ਅੰਗ੍ਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਮਿਲਣਗੇ ,ਸਰਕਾਰੀ ਦਫਤਰਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਅੰਗ੍ਰਜ਼ੀ ਪ੍ਰਤੀ ਮੋਹ ਡੁੱਲ -ਡੁੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ,ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਏ ਬਲਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਬਣਦਾ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏ .<br />ਮੇਰੀ ਇਕ ਗੁਜ਼ਾਰਿਸ਼ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹੈ,ਕਿ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ- ਬੋਲੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਹੋਰ ਤਰਸਯੋਗ ਨਾਂ ਕਰੋ।<br />ਅੱਜ ਬੇਸ਼ਕ ਪੰਜਾਬ ਸੂਬਾ ਭਾਰਤ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੂਬਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,ਇਥੋਂ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਜਿੰਦਗੀ ਜੀਉਂ ਰਹੇ ਨੇ,ਦੂਜੇ ਸੂਬਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਇਕ ਬਹੁਤ ਵਧਿਆ ਪਨਾਂਹਗਾਰ ਹੈ,ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ੀ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ,ਪਰ ਪੰਜਾਬ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਇਕ ਗੱਲੋਂ ਪੱਛੜ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਕਿ ਆਪਣੀ ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਇਥੋਂ ਦੇ ਸਰਮਾਏਦਾਰ ਅਸਮਰੱਥ ਰਹੇ ਹਨ ,ਪੰਜਾਬ ਦਾ ਵਿਰਸਾ,ਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਜਿੰਦ-ਜਾਨ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਹੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ,ਤੇ ਜੇ ਇਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇਕ ਦਿਨ ਇਹ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਵੀ ਹੋਏਗਾ ।<br />ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੇ ਲੇਖ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕੀ ਯੂ, ਐਨ .ੳ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਆਉਂਦੇ 50 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਏਗੀ,ਤੇ ਮੈ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਰਿਪੋਰਟ ਗਲ਼ਤ ਹੈ,ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ ,ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹੀ ਝੁਠਲਾ ਰਹੀ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪ ਸਭ ਨੂੰ ਗੁਜ਼ਾਰਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ ਕਿ”ਕਿ ਜੇ ਅਸੀਂ ਵੇਲਾ ਰਹਿੰਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਨ ਦੇ ਯਤਨ ਨਾਂ ਕੀਤੇ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਦਿਨ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਯੂ.ਐਨ.ੳ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਤੇ ਮੋਹਰ ਲੱਗ ਜਾਏਗੀ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦੀ,ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੇਰੀ ਹਸਤੀ ਕੋਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ ਪਰ <b>ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੁਝ ਸੁਝਾਅ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਨੂੰ ਮੌਜੁਦਾ ਸਥਿਤੀ ਚੋਂ ਕੱਢਣ ਲਈ:-</b><br />1. ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਮ ਬੰਦੇ ਦੀ ਪੱਧਰ ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਏ<br />2. ਜੋ ਲੇਖਕ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚ ਆਉਂਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਨ<br />3. ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਹੋ ਰਹੇ”ਕਾਂਨਫਰਸਾਂ “ਦੇ ਡਰਾਮੇ ਖਤਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮੌਜੁਦਾ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢਣ ਲਈ ਹੋ ਰਹੇ ਯਤਨ ਖੁੱਲ ਕੇ ਜ਼ਾਹਿਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ<br />4. ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਛੱਪਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਚੰਗੇ ਮਿਆਰ ਦੀਆਂ ਹੋਣ<br />5. ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੀ ਕਵਰੇਜ਼ ਤੇ ਪੇਜ਼ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਣ<br />6. ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਸਰਕਾਰੀ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਤਰਜ਼ੀਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਏ<br />7. ਘੱਟੋ- ਘੱਟ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਸਾਰੇ ਹੋਰਡਿੰਗ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਲਿਖੇ ਹੋਣ<br />8. ਇੰਟਰਨੈਟ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਣ ਲਈ ਇੱਕ ਸਟੈਂਡਰਡ ਫੌਂਟ ਬਣਾਇਆ ਜਾਏ<br />9. ਨਿੱਜੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਤਰਜ਼ੀਹ ਦੇਣ ਉਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਏ<br />10. ਪੰਜਾਬੀ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ੳਚ ਸਿੱਖਿਆ ਪੱਧਰ ਤੇ ਵੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕੀਤੀ ਜਾਏ<br />11. ਜੋ ਲੋਕ ਪੈਸੇ ਲੈ ਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਪਾ ਰਹੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਹਿ ਕੇ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰਸਯੋਗ ਨਾ ਬਣਾਉਣ।<br />ਉਪਰੋਕਤ ਕੁੱਝ ਸੁਝਾਅ ਜੇ ਅਮਲ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਵਕਤ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਨਤੀਜੇ ਵੀ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਣ,ਜੇ ਅੱਜ ਸਥਿਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ “ਪੰਜਾਬੀ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰੋ” ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣਾਂ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਹ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਤੇ ਹੈ ਹੀ ਪਰ ਪੰਜਾਬ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਤੌਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ .<br /> <b> ਡਾ. ਜਸਬੀਰ ਕੌਰ</b><br />jasbir_noni@yahoo.co.in </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-1680508616588212220?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-83897595515264032232009-02-14T03:48:00.000-08:002009-02-14T04:07:02.126-08:00<span style="color: rgb(255, 0, 0);"><span style="">ਤਲਵੰਡੀ ਸਾਬੋ ( ਜਗਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ ) <br /></span></span><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link style="color: rgb(255, 102, 102);" rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5CPOOHLA%7E1%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Mangal; panose-1:0 0 4 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:32768 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Raavi; panose-1:2 0 5 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:131072 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:DRChatrikWeb; panose-1:2 0 5 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:3 0 0 0 1 0;} @font-face {font-family:size=1; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-alt:"Times New Roman"; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:auto; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:size=3; panose-1:0 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-alt:"Times New Roman"; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:auto; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; mso-bidi-font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:Mangal;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="color: rgb(255, 102, 102);"><span style="font-size:10;"> </span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਤਿਕਾਰ ਸਭਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ</span><span lang="PA" style="font-size:100%;"> </span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਦਫ਼ਤਰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਲਵੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਈ ਆਖੰਡ ਕੀਰਤਨੀ ਜਥੇ ਦੇ</span><span lang="PA" style="font-size:100%;"> </span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਢਾਡੀ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਮਿਠੜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਹੈ </span><span style=";font-family:Mangal;font-size:100%;" lang="HI">।</span><span style="font-size:100%;"> <br /></span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭਾ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਸ ਢਾਡੀ ਦੇ ਨਸ਼ਾ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਸਿ਼ਕਾਇਤਾ</span><span lang="PA" style="font-size:100%;"> </span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ </span><span style=";font-family:Mangal;font-size:100%;" lang="HI">।</span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਬੀਤੀ ਸ਼ਾਮ ਜਦ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਿਆਹ ਸਮਾਗਮ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਮੋਟਰ ਸਾਈਕਲ </span><span style="font-size:100%;">‘</span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਤੇ</span><span lang="PA" style="font-size:100%;"> </span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਵਾਪਸ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਮਿਲਦਿਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਸਭਾ ਦੇ ਆਗੂ ਜਸਬੀਰ ਸਿੰਘ</span><span style="font-size:100%;">, </span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਭਿੰਦਰ ਸਿੰਘ </span><span style="font-size:100%;">,</span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਭੂਰਾ ਸਿੰਘ </span><span style="font-size:100%;">, </span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਸਿ਼ਵਰਾਜ ਸਿੰਘ ਅਤੇ ਨੱਥਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡੱਬਵਾਲੀ ਦੇ</span><span lang="PA" style="font-size:100%;"> </span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਨਜ਼ਦੀਕ ਰੋਕ ਕੇ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕੀਤੀ </span><span style=";font-family:Mangal;font-size:100%;" lang="HI">।</span><span lang="HI" style="font-size:100%;"> </span><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 102, 102);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਢਾਡੀ ਨੇ ਕਥਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਾਰਾਂ ਬੋਰ ਦੀ ਬੰਦੂਕ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤੂਸ ਪਾਉਣ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ਸਭਾ ਦੇ<span style=""> </span>ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਰਾਇਫਲ ਖੋਹ ਲਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ </span><span style=";font-family:Mangal;font-size:100%;" lang="HI">। </span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਉਪ ਦਫ਼ਤਰ ਦੇ ਇੰਚਾਰਜ ਭਰਪੂਰ ਸਿੰਘ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਵਲ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ<span style=""> </span>ਡਾਕਟਰੀ ਮੁਆਇਨਾ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ </span><span style=";font-family:Mangal;font-size:100%;" lang="HI">। </span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦਫ਼ਤਰ<span style=""> </span>ਨੂੰ ਵੀ ਪੱਤਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਹਨ </span><span style=";font-family:Mangal;font-size:100%;" lang="HI">। </span><span style=";font-family:DRChatrikWeb;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 102, 102);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਤੇ ਜਥੇਦਾਰ ਬਲਵੰਤ ਸਿੰਘ ਨੰਦਗੜ੍ਹ ਅਤੇ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਮੱਕੜ<span style=""> </span>ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ<span style=""> </span>ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬਖਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ</span><span style=";font-family:Mangal;font-size:100%;" lang="HI">। </span><span style=";font-family:DRChatrikWeb;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <p style="color: rgb(255, 102, 102);" class="MsoNormal"><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਢਾਡੀ ਸੁਖਦੇਵ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਯਾਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪਿਲਾ ਦਿੱਤੀ</span><span style=";font-family:Mangal;font-size:100%;" lang="HI">। </span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਜਦਕਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਣ ਮਗਰੋਂ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਗਲਤੀ ਹੋਈ ਹੈ </span><span style=";font-family:Mangal;font-size:100%;" lang="HI">। </span><span style=";font-family:Raavi;font-size:100%;" lang="PA">ਪਰ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ </span><span style=";font-family:Mangal;font-size:100%;" lang="HI">।</span><span style=";font-family:DRChatrikWeb;font-size:100%;" ><o:p></o:p></span></p> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-8389759551526403223?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-75945491222352350452009-02-14T01:43:00.000-08:002009-02-14T01:47:40.622-08:00<div><span style=""><span style=""><span style="color: rgb(0, 128, 0);font-size:85%;" >ਹਰਮੇਲ ਪਰੀਤ</span><br />ਅਸੀਂ ਕਦੋਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ<br />ਤਖ਼ਤ-ਓ-ਤਾਜ ਦਿੱਲੀ ਦਾ<br />ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ<br />ਕਿ ਸਾਡੀ<br />ਹੋਂਦ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ ਤੁਸੀਂ।<br />ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਬੱਸ<br />ਜਿਉਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ,<br />ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੇ ਮੌਕੇ।<br />ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਮੁਕਤ ਪ੍ਰਬੰਧ।<br />ਕਾਬਲੀਅਤ ਦਾ ਸਹੀ ਮੁੱਲ,<br />ਤੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੀ ਪੁਖ਼ਤਾ ਪਰਖ਼।<br />ਅਸੀਂ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਭੱਤਾ ਨਹੀ.<br />ਸਗੋਂ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।<br />...ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁੱਝ<br />ਖ਼ੈਰਾਤ ਵਾਂਗੂੰ ਨਹੀਂ<br />ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਾਂਗ ਲੈਣਾ ਹੈ।। </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-7594549122235235045?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-76400408803526926242009-02-13T19:11:00.000-08:002009-02-13T19:19:31.666-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SZY3O-YeEOI/AAAAAAAAACA/PI1n13-F9kg/s1600-h/Baba+Deep+Singh+2.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 230px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SZY3O-YeEOI/AAAAAAAAACA/PI1n13-F9kg/s320/Baba+Deep+Singh+2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302486341678665954" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SZY2vUcw6aI/AAAAAAAAAB4/KXTI67Ub5A8/s1600-h/dilgeer.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 67px; height: 73px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ylIh4-E7pfQ/SZY2vUcw6aI/AAAAAAAAAB4/KXTI67Ub5A8/s320/dilgeer.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302485797846444450" border="0" /></a><br /><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਡਾ: ਹਰਜਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਦਿਲਗੀਰ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਬੀਤੇ ਦਿਨ ਸਟਾਰ ਟੀ.ਵੀ. ਵੱਲੋਂ ਇਕ ਸੀਰੀਅਲ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਸਰੂਪ ਦੀ ਤੌਹੀਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਕੁਝ ਚਿਰ ਚਰਚਾ ਚਲਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਖ ਆਗੂ ਕਰਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਚਰਚਾ ਵੀ ਚਾਰ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਮਗਰੋਂ ਸਦਾ ਵਾਸਤੇ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।ਤਵਾਰੀਖ਼ ਇਹ ਵੀ ਲਿਖੇਗੀ ਕਿ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮਰਦ ਵੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਗੁੰਡਾ ਟੀ.ਵੀ. ਨੂੰ ਨੱਥ ਨਹੀ ਸਨ ਪਾ ਸਕੇ।<br />ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੀ ਤਕਰੀਬਨ ਸਾਰੀ (ਦੋ-ਚਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ) ਲੀਡਰਸ਼ਿਪ ਦਾ ਦੁਖਾਂਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਇਹ ਥੁੜ-ਅਕਲੇ ਹਨ (ਕਪੂਰ ਸਿੰਘ ਦੇ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ‘ਸਟੂਪਿਡ/ਬੂਝੜ ਸਿੱਖ’)। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ ਕਿ ਸਿੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਧੱਕਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਕਿੱਥੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਗੁੰਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਗ਼ੈਰ-ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਗੁੱਝਾ ਹਥਿਆਰ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਿੱਖ ਅਦਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਦਾਖ਼ਿਲ, ਹਾਵੀ ਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਤਕ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਗਰਾਫ਼ ਹੇਠਾਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਸਤੇ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਐਕਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਗ਼ੈਰਾ?<br />ਦੂਜਾ ਜੇ ਸਿੱਖ ਚੌਧਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ‘ਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਹਮਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਨਾ ਹੀ ਛੇੜਿਆ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਜਦ ਕੋਈ ਸਿੱਖ ਵਿਦਵਾਨ ਜਾਂ ਕੋਈ ਸਰਕਰਦਾ ਸ਼ਖ਼ਸ ਉਸ ਧੱਕੇ ਜਾਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਬਾਰੇ ਬੋਲ ਪਵੇ ਤਾਂ ਇਕ ਅੱਧ ਸਿੱਖ ਚੌਧਰੀ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਬਿਆਨ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਬਿਆਨ ਏਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਪਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਧੜੇ ਦੇ ਚੌਧਰੀ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਹਮਲੇ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ ਤੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਬੇਹਦ ਮੁਰਦਾ ਜਿਹਾ ਬਿਆਨ ਦੇ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੇ ਭਾਜਪਾ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਬਾਦਲ ਘੁਰਕੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਹੀ ਆਪਣਾ ਬਿਆਨ ਬਦਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਬੇਹੱਦ ਨਰਮ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।<br />ਭਾਜਪਾ ਚੌਧਰੀ ਸੁਸ਼ਮਾ ਸਵਰਾਜ ਨੇ ਗੁਰੁ ਅਰਜਨ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿਚ ਚੰਦੂ ਦੇ ਰੋਲ ਬਾਰੇ ਗ਼ਲਤ ਬਿਆਨੀ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਬਾਦਲਕੇ ਚੌਧਰੀ ਤਾਂ ਚੁਪ ਰਹਿਣੇ ਹੀ ਸਨ; ਪਰ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ (ਗੁਰਵਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਾਮਪੁਰਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ) ਟੌਹੜਾ ਧੜੇ ਦੇ ਬਚੇ-ਖੁਚੇ ਅਕਾਲੀਆਂ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਲਕਵਾ ਮਾਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੇ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਨਿਆਰਾਪਣ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਹੋਂਦ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਵੀ ਬਾਦਲਕੇ ‘ਅਕਾਲੀ’ ਨਾਮਰਦਾਂ ਤੇ ਬੇਗ਼ੈਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਚੁਪ ਕਰ ਗਏ (ਕੀ ਇਹ ਅਕਾਲੀ ਅਖਵਾਉਣ ਦੇ ਕਾਬਲ ਹਨ?)। ਜਦ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਨੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ‘ਬੰਦੇ ਮਾਤਰਮ’ ਦਾ ਐਂਟੀ ਸਿੱਖ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ ਮੱਕੜ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਬੜ੍ਹਕਿਆ ਪਰ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਥੁਕ ਕੇ ਚੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਗੁਰੁ ਦੀ ਗੋਲਕ ‘ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿਚ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਦਾ ਗਾਣਾ/ਭਜਨ ਗੁਆ ਲਿਆ।<br />ਏਨੀ ਕੂ ਗ਼ੈਰਤ ਹੈ ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਦੀ! ਰਾਜ ਨਾਥ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਬੋਲੀ ਜਾਵੇ, ਅਡਵਾਨੀ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਬਕੀ ਜਾਵੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਜਿੰਨਾ ਮਰਜ਼ੀ ਜ਼ਹਿਰ ਫੈਲਾਵੇ, ਪਰ, ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਸਿੱਖ ਮਰ ਚੁਕਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਮਰਦ ਨਾਮਰਦ ਬਣ ਚੁਕਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਇਨਸਾਨ ਮਿੱਟੀ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੂਹ ਬੇਜਾਨ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਾਵੇ ਹਨ ਜੋ ਬੋਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਕੰਬਦੇ ਨਹੀਂ, ਰੋਂਦੇ ਨਹੀਂ (ਹਸਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ), ਸੋਚਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਪੱਥਰ ਹਨ, ਸੋਮਨਾਥ ਮੰਦਰ ਦੇ ਬੁਤਾਂ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜਾਨ ਤਾਂ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜ਼ਰਾ-ਮਾਸਾ ਲਗ਼ਜ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।<br />ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਅਖੌਤੀ ‘ਸਹਿਜਧਾਰੀ’ ਬਾਰੇ ਇਕ-ਰਾਏ (ਸਰਬ ਸੰਮਤੀ) ਨਾਲ ਮਤਾ ਪਾਸ ਕਰ ਕੇ ‘ਸਿੱਖ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼’ (ਹਿੰਦੀ ਵਿਚ ‘ਪ੍ਰੀਭਾਸ਼ਾ’) ਬਾਰੇ ਮਤ ਪਾਸ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਬਾਦਲ ਦੇ ਵਕੀਲ ਯਾਰ ਮੱਤੇਵਾਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਵੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ (ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਵਕੀਲ ਜਦ ਰਾਧਾਸੁਆਮੀ ਮੁਖੀ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਹੋਣ ਤਾਂ ਇਹੀ ਹੋਣਾ ਸੀ)। ਏਡੀ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਦੀ ਹਰਕਤ ਬਾਰੇ ਘਟੀਆ ਤੋਂ ਘਟੀਆ ਬੰਦਾ ਵੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਗੁਨਾਹ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ‘ਸਹੀ’ ਕਿਹਾ ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਅੜੇ ਰਹੇ ਕਿ ਹਾਈ ਕੋਰਟ ਵਿਚ ਉਹੀ ਹਲਫ਼ਨਾਮਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ ਜੋ ਮਤਾ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।<br />ਕਮੀਨਗੀ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਬੇਹਯਾਈ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਮਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬੇਈਮਾਨੀ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਹਿਸਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬੇਗ਼ੈਰਤੀ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਦਰਜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬੇਦੀਨ ਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਤਾਂ ਅਸੂਲ ਹੁੰਦੇ ਹੋਣਗੇ (ਅਸੂਲ ਤਾਂ ਕੰਜਰਾਂ/ਰੰਡੀਆਂ/ਵੇਸਵਾਵਾਂ ਦੇ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ) ਪਰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲਕਿਆਂ ਕੋਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।<br /></span></span><span style="font-family:size=1;"><span style="font-family:size=3;">ਹੁਣ ਸਟਾਰ ਟੀ.ਵੀ. ਤੇ ਸਿੱਖੀ ਸਰੂਪ ਦੀ ਤੌਹੀਨ ਦਾ ਚਰਚਾ ਚਲਿਆ ਹੈ। ਮਜਾਲ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਬਾਦਲਕੇ ਨੇ ਕੋਈ ਬਿਆਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਟਾਰ ਟੀ. ਵੀ. ਬਾਦਲ ਦੀ ‘ਰੂਹ, ਦਿਲ ਤੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਮਾਲਿਕਾਂ’ ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਇਕ ਸੀਰੀਅਲ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਿੱਖ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਦਸਦੇ ਹਨ; ਸਿੱਖ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਹੋਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਸੀਰੀਅਲ ਵਿਚ ਘਟੋ-ਘਟ ਇਕ ਸਿੱਖ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹਿੰਦੂ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਸਿੱਖ ਕੋਲੋਂ ਮੰਦਰ ਵਿਚ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਮੌਜੂਦਾ ਸੀਰੀਅਲ ਦੀ ਨਹੀਂ। ‘ਗ੍ਰਹਿਸਤੀ’ ਹੈ ਜਾਂ ‘ਤੁਝ ਸੰਗ ਪ੍ਰੀਤ ਲਗਾਈ’; ‘ਦੇਸ ਮੇਂ ਨਿਕਲਾ ਚਾਂਦ ਹੈ’ ਜਾਂ ‘ਖਿਚੜੀ’ ਜਾਂ ‘ਰੀ-ਮਿਕਸ’ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ। ਕੋਈ ਸੀਰੀਜ਼ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ੀ ਟੀ.ਵੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਟੀ.ਵੀਜ਼. ਵਾਲੇ ਤਾਂ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਿੱਖੀ ‘ਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਸਟਾਰ ਵਾਲੇ ਤਾਂ ਹਰ ਸੀਰੀਅਲ ਵਿਚ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਬਿਨਾਂ ਜ਼ਰੂਰਤ ਤੋਂ ਹੀ, ਇਕ ਸਿੱਖ ਪਾਤਰ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਟਾਰ ਟੀ.ਵੀ. ‘ਤੇ ਕੋਈ ਆਈਟਮ ਪਾਸ ਹੀ ਤਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਸ ਵਿਚ ਇਕ ਅੱਧ ਐਂਟੀ ਸਿੱਖ ਸੀਨ ਜ਼ਰੂਰ ਹੋਵੇ ਵਰਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।<br />ਸਟਾਰ ਟੀ.ਵੀ. ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਪਲਾਨਿੰਗ ਨਾਲ, ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਅਕਲ ਨਹੀਂ ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ‘ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਗਧੇ ਜਰਨੈਲਾਂ’ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲਗਣਾ। ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਆਗੂ ਦੋ-ਚਾਰ ਦਿਨ ਬਿਆਨ ਛਪਵਾ ਕੇ ਚੁਪ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਸਿੱਖਾਂ ਕੋਲੋਂ ਨੰਗੀਆਂ ਕਿਰਪਾਨਾਂ ਨਾਲ ਜਲੂਸ ਕਢਵਾ ਕੇ ਟੀ.ਵੀ. ਦੀਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ ਵਿਚ ਨੰਗੀਆਂ ਕਿਰਪਾਨਾਂ ਲਹਿਰਾਉਂਦੇ ਸਿੱਖ ਦਿਖਾ ਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ‘ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦ’ ਦਿਖਾ ਦੇਣਗੇ। ਇਹ ਕਿਰਪਾਨਾਂ ਕਦੇ ਚਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।<br />(ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਜ਼ਾਲਮ, ਸਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ/ਨਿੰਦਕ ਦੀ ਧੌਣ ਨਹੀਂ ਲਾਹੀ ਜਾਂਦੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਕੱਢੀਆਂ/ਕਢਵਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਨਿਜੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਖਰੇ ਵਿਚਾਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ‘ਤੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਖੌਤੀ ਦਸਮ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਤਾਂ ਇਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਚਲਾ/ਚਲਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਪਰ ਜੇ ਸਿੱਖੀ ‘ਤੇ ਜਾਂ ਗੁਰੁ ਸਾਹਿਬਾਨ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਮਿਆਨਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਜਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਤਲਵਾਰਾਂ ਡਾ: ਦਿਲਗੀਰ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਤਾਂ ਚਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਪਿਸ਼ੌਰਾ ਸਿੰਘ, ਗੁਰਿੰਦਰ ਮਾਨ, ਹਰਜੋਤ ਉਬਾਰਾਏ, ਮਕਲਾਊਡ, ਖ਼ੁਸ਼ਵੰਤ ਸਿੰਘ, ਆਸ਼ੂਤੋਸ਼, ਰਾਮ ਰਹੀਮ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ, ਅਡਵਾਨੀ, ਰਾਜ ਨਾਥ, ਸੁਸ਼ਮਾ ਸਵਰਾਜ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਨਹੀਂ)। ਉਂਞ ਜਦ ਪੁਲੀਸ/ਸੀ.ਆਰ.ਪੀ./ਫ਼ੌਜ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕਰਨ ਆਵੇ ਜਾਂ ਕੋਈ ਗੁੰਡਾ ਗਰੁਪ ਅੱਗੋਂ ਡਾਂਗਾਂ ਹੀ ਕੱਢ ਲਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਭੱਜਣ ਲਗਿਆਂ ਸਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। (ਇਹ ਕੁਝ ਨਵੰਬਰ 2007 ਵਿਚ ਬਠਿੰਡਾ ਵਿਚ ਹੋਇਆ ਵੀ ਸੀ)।<br />ਅਜਿਹਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿਚ ਮਰਦਾਨਗੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੀਡਰ ਵਿਕ ਚੁਕੇ ਹਨ ਤੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਚੁਕੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਸਿੱਖ ਦੂਜੇ ਦਾ ਧਰਮ ਬਚਾਉਂਦੇ ਸੀ ਪਰ ਅਜ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ‘ਤੇ ਹਮਲੇ ਵੇਖ ਕੇ ਅੰਦਰ ਵੜ ਕੇ ਕੁੰਡੇ ਮਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰਮਜੀਤ ਸਿੰਘ ਸਰਨਾ ਧੜਾ ਜਾਂ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਸਿੰਘ ਮਾਨ ਜਾਂ ਕੁਝ ਹੋਰ ਜ਼ਰਾ ਮਾਸਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ ਪਰ ਬਾਦਲ ਗਰੁਪ ਨੇ ਤਾਂ ‘ਲੋਈ ਹੀ ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ’ ਹੈ। ਜਾਪਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਾਫ਼ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲਕੇ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਲਗ ਪਏ ਹਨ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲ ਤਾਂ ਆਪ “ਸਿੱਖ” ਲਫ਼ਜ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਸ਼ਾਇਦ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ. ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਨਫ਼ਰਤ ਹੈ। ਉਹ ਸਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਿਰੰਕਾਰੀਆਂ, ਰਾਧਾਸੁਆਮੀਆਂ, ਨਾਮਧਾਰੀਆਂ, ਆਸ਼ੂਤੋਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਰਪਰਸਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਹੁਣ ਲਗ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਰਸਾ ਵਾਲੇ ਸਾਧ ਨਾਲ ਵੀ ਖ਼ੁਫ਼ੀਆ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ)। ਇਸ ਦੀ ਇਕ ਮਿਸਾਲ ਉਸ ਦੇ ਇਕ ਤਾਜ਼ਾ ਕਾਰਨਾਮੇ ਵਿਚੋਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਤਾਂ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਵੀ, ਬਸ ਸਟੈਂਡ ਵੀ ਤੇ ਤੇ ਏਅਰਪੋਰਟ ਵੀ ਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ (ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ 40 ਅਦਾਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰਖੇ ਗਏ ਹਨ); ਪਰ ਬਾਬਾ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ, ਭਾਈ ਬਾਜ਼ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਜੀਵਨ ਸਿੰਘ (ਜੈਤਾ), ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਬੋਤਾ ਸਿੰਘ - ਗਰਜਾ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ - ਮਹਿਤਾਬ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ, ਨਵਾਬ ਕਪੂਰ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਹਲੂਵਾਲੀਆ, ਭਾਈ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਆ, ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲਵਾ, ਅਕਾਲੀ ਫੂਲਾ ਸਿੰਘ, ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਅਟਾਰੀਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਤੋਂ ਘਟੀਆ, ਛੋਟੇ ਤੇ ਹੀਣੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਇਕ-ਇਕ ਵੀ ਅਦਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲ ਨੂੰ ਗੁਰੁ ਸਾਹਿਬਾਨ ਵੀ ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਵਗ਼ੈਰਾ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਤਾਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਯਾਦਗਾਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ। ਕਾਂਗਰਸੀ ਚੀਫ਼ ਮਨਿਸਟਰ ਕੈਪਟਨ ਅਮਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਨੇ 2005 ਵਿਚ ਚਮਕੌਰ, ਫ਼ਤਹਿਗੜ੍ਹ, ਮੁਕਤਸਰ, ਤਰਨਤਾਰਨ, ਖਡੂਰ ਵਗ਼ੈਰਾ ਵਿਚ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਗਾਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਸਨ ਪਰ ਬਾਦਲ ਨੇ ਇਕ ਵੀ ਯਾਦਗਾਰ ਸਰਕਾਰ ਵਲੋਂ, ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ (ਉਸ ਨੇ 1999 ਵਿਚ ਅਨੰਦਪੁਰ ਸਾਹਿਬ ਵਿਚ ਖਾਲਸਾ ਹੈਰੀਟੇਜ ਕੰਪਲੈਕਸ ਬਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਸਾਇਦ 200 ਕਰੋੜ ਰੁਪੈ ਹੜਪ ਕੀਤੇ ਜਾ ਚੁਕੇ ਹਨ ਤੇ ਬਣਿਆ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ)। ਹਾਂ ਬਾਦਲ ਦੀ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੇ ਗੁਰੁ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਫ਼ਤਹਿਗੜ੍ਹ ਵਿਚ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਪਰਚਾਰ ਦੇ ਨਾਂ ‘ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪਰ ਮਗਰੋਂ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਂ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਹਾਲਾਂ ਕਿ ਇਸ ‘ਤੇ ਪੈਸਾ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਫ਼ੰਡ ‘ਚੋਂ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਤਾਂ ਹੋਰ ਇਸ ਦਾ ਟਰਸਟ ਬਣਾ ਕੇ ਸ਼ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਸਾ ਖਰਚਣ ਦਾ ਹੱਕ ਦਿਤਾ ਹੈ ਬਾਕੀ ਹੱਕ ਉਸ ਟਰਸਟ ਕੋਲ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੁਖ ਇਕ 1984ਵਿਚ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਰਾਧਾਸੁਆਮੀ ਦਾ ਕੁੜਮ ਤੇ ਤੀਜਾ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਹਵਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਯਾਨਿ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ’ਤੇ ਪੈਸਾ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦਾ ਅਤੇ ਮਾਲਕ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ। ਪੈਸਾ ਧਰਮ ਦਾ ਮਲਕੀਅਤ ਸਿੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ; ਨਾਂ ਧਰਮ ਪਰਚਾਰ ਦਾ ਤੇ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੀਆਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਬਾਦਲ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।<br />ਹੁਣ ਜਦ ਸਟਾਰ ਟੀ.ਵੀ. ਦੀ ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਹੈ ਤਾਂ ਬਾਦਲ ਦਾ ਪਤਿਤਾਂ (ਪਤਿਤ ਦਾ ਮਾਅਨਾ ਹੈ: “ਗਿਰਿਆ ਹੋਇਆ” ਤੇ ਬਾਦਲ ਦਲ ਵਿਚ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ‘ਪਤਿਤਾਂ’ ਦੀ ਹੈ) ਦਾ ਦਲ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ ਪੰਥਕ ਹਿਤਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀ ਕਰੇਗੀ। ਉਹ ਸਟਾਰ ਟੀ.ਵੀ. ’ਤੇ ਧਾਰਾ 295 ਦਾ ਕੇਸ ਕਿੱਥੇ ਬਣਾਵੇਗੀ। ਬਾਦਲ ਸਰਕਾਰ ਤਾਂ ਬੇਅੰਤ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਫੱਟੀ ਲਟਕਾਉਣ ’ਤੇ ਦੇਸ਼ ਧ੍ਰੋਹ ਦਾ ਕੇਸ ਬਣਾਵੇਗੀ। ਸਰਸੇ ਵਾਲੇ ਸਾਧ ਖਿਲਾਫ਼ ਮੁਜ਼ਾਹਰਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੇਲਾਂ ਵਿਚ ਸੁੱਟੇਗੀ। ਕਈ ਵਾਰ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਆਰ.ਐਸ.ਐਸ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਭਾਜਪਾ ਦਾ ਚੌਧਰੀ ਕਿਸੇ ਬਾਦਲਕੇ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਰੇਪ ਵੀ ਕਰ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ‘ਅਸੀਂ ਇਹ ਮਸਲਾ ਅੰਦਰ ਬੈਠ ਕੇ ਹੱਲ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ, ਅਦਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।’<br />ਬੀਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਨੇ ਐਲਾਣ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕੂਕਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਗਾਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁਭਵੀਂ ਜਾਪੇ ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੂਕਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਯਾਦਗਾਰਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਬਾਦਲ ਨੇ ਕਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਬੁੱਚੜਾਂ ਨੂੰ ਕਤਲ ਕਰਨ ਕਰ ਕੇ ਫ਼ਾਂਸੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਇਹ ਬੁੱਚੜ ਵਿਚਾਰੇ ਗ਼ਰੀਬ ਦਲਿਤ ਲੋਕ ਸਨ ਜਿਹੜੇ ਰੋਟੀ ਖ਼ਾਤਿਰ ਨੌਕਰੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਜਾਇ ਬੁੱਚੜਖਾਨਾ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲਿਆਂ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੂਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਜਾਇਜ਼ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਬੇਗੁਨਾਹ, ਗ਼ਰੀਬ, ਦਲਿਤਾਂ (ਬੁੱਚੜ ਹੀ ਸਹੀ) ਦਾ ਕਤਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਯਾਦਗਾਰ ਦਾ ਕੋਈ ਤੁਕ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਉਂਞ ਕੀ ਬਾਦਲ ਨੇ ਕਦੇ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ, ਭਾਈ ਬਾਜ਼ ਸਿੰਘ (ਸੂਬੇਦਾਰ ਸਰਹਿੰਦ), ਭਾਈ ਫ਼ਤਹਿ ਸਿੰਘ (ਸੂਬੇਦਾਰ ਸਮਾਣਾ), ਨਵਾਬ ਕਪੂਰ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਜੀਵਨ ਸਿੰਘ (ਜੈਤਾ), ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਬੋਤਾ ਸਿੰਘ - ਗਰਜਾ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ - ਮਹਿਤਾਬ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ, ਨਵਾਬ ਕਪੂਰ ਸਿੰਘ, ਭਾਈ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਹਲੂਵਾਲੀਆ, ਭਾਈ ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਰਾਮਗੜ੍ਹੀਆ, ਹਰੀ ਸਿੰਘ ਨਲਵਾ, ਅਕਾਲੀ ਫੂਲਾ ਸਿੰਘ, ਸ਼ਾਮ ਸਿੰਘ ਅਟਾਰੀਵਾਲਾ ਦੀ ਵੀ ਕਦੇ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਂ ਰਾਮ ਸਿੰਘ ਕੂਕੇ ਦੀ ਯਾਦਗਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਐਕੁਆਇਰ ਕਰ ਕੇ ਉਜਾੜਣ ਵਾਸਤੇ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਕ ਸ਼ਹੀਦ ਸਿੱਖ ਵਾਸਤੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਾਰ ਕਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਤਕ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ।<br />21 ਜਨਵਰੀ 2009 ਨੂੰ ਸੁਖਬੀਰ ਜਦ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਗਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ‘ਸਿਰੋਪਾ’ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥੀ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਅਦਬ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਗੱਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟੀਆ ਗ੍ਰੰਥੀਆਂ ਵਾਸਤੇ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ (ਚੇਤੇ ਰਹੇ ਕਿ ਇਹ ਹਰਕਤ ਤਾਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ਾਂ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕੀਤੀ)। ਹਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਇਕ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲ ਨੇ ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਵੀ ਅਕਾਲੀ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਦਫ਼ਤਰ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਜ਼ੁਲਮ ਦੀ ਇੰਤਹਾ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ।<br />ਬਾਦਲ ਨੇ ਆਰ. ਐਸ. ਐਸ. ਨੂੰ ਉਵੇਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਕਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਿਵੇਂ (ਮਹਾਰਾਜਾ) ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਨੇ ਡੋਗਰਿਆਂ (ਧਿਆਨ ਸਿੰਹ, ਗੁਲਾਬ ਸਿੰਹ, ਹੀਰਾ ਸਿੰਹ) ਅਤੇ ਹਿੰਦੂਸਤਾਨ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ (ਲਾਲ ਸਿੰਹ, ਤੇਜਾ ਸਿੰਹ) ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਸੀ ਤੇ ਇਹ ਪੰਜਾਬ ਤੇ ਸਿੱਖੀ ਨਾਲ ਉਹੀ ਕਰਨਗੇ ਜੋ ਡੋਗਰਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਲਤਨਤ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।<br />ਅਜ ਹਾਲਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲ ਨੇ ਅਕਾਲੀ ਦਲ, ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ, ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਕਮੇਟੀ, ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ, ਦਬਾਰ ਸਾਹਿਬ, ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ, ਸਿੱਖ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਸਾਰੇ ਆਪਣੀ (ਅੰਦਰਲੀ) ਜੇਬ੍ਹ ਵਿਚ ਪਾ ਲਏ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਦਲ ਆਪ ਭਾਜਪਾ ਦੀ ਜੇਬ੍ਹ ਵਿਚ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਵਿਚ ਇਕ ਚੀਫ਼ ਮਨਿਸਟਰੀ ਰੱਖਣ ਵਾਸਤੇ ਬਾਦਲ ਨੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਹਿੰਦੂ ਮੂਲਵਾਦੀਆਂ ਤੇ ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦਾਂ ਕੋਲ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਏਨੀ ਨਿੱਕੀ ਤੇ ਨਿਗੂਣੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਕੀਮਤ ਬਾਦਲ ਨੇ ਪੰਥ ਨੂੰ ਵੇਚ ਕੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।<br />ਇਸ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਦਲ ਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਬੇਗ਼ੈਰਤ ਹਨ ਅਜਿਹੇ ਆਗੂਆਂ ਦੇ ਪਿਛੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਪਗੜੀਧਾਰੀ, ਬਾਦਲਕੇ ਅਕਾਲੀ (ਦਰਅਸਲ ਅਕਾਲੀ ਨਹੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸੰਦਾ, ਮਹੰਤਾਂ, ਰਾਮ ਰਾਏ, ਧੀਰ ਮੱਲ, ਪ੍ਰਿਥੀ ਚੰਦ, ਨਿਰੰਕਾਰੀਆਂ ਵਗ਼ੈਰਾ ਦੇ ਵਾਰਿਸ ਕਹਿਣਾ ਵਧੇਰੇ ਠੀਕ ਹੈ)।<br />ਜੇ ਇੰਞ ਹੀ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਕਲ੍ਹ ਨੂੰ ਤਵਾਰੀਖ਼ ਕਹੇਗੀ ਕਿ ਬਾਦਲ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਨੂੰ ਨਾਸਤੋ ਨਾਬੂਦ ਕਰਨ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸਿੱਖ (ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਸਿੱਖ’ ਕਹੋਗੇ?) ਚੁਪਚਾਪ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਰਹੇ।<br />ਹਾਲਾਤ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਪਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੇਤੀ ਹੀ ਤਵਾਰੀਖ਼ ਲਿਖੇਗੀ ਕਿ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਗੁਰੁ ਨਾਨਕ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਢੇ ਕੂ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਜ਼ਿੰਦਾ ਰਿਹਾ ਤੇ ਫ਼ਿਰ ਜਦ ਇਸ ਕੌਮ ਵਿਚ ਸੂਝ, ਗ਼ੈਰਤ, ਹਯਾ, ਈਮਾਨ, ਤਾਕਤ, ਮਰਦਾਨਗੀ, ਬਹਾਦਰੀ, ਹਿੰਮਤ, ਦਲੇਰੀ, ਜੁਰਅਤ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਬਾਦਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਦੀ ਅਣਥਕ ਜਦੋਜਹਿਦ ਸਦਕਾ ਇਹ ਧਰਮ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤਵਾਰੀਖ਼ ਦੇ ਨਕਸ਼ੇ ਤੋਂ ਮਿਟ ਗਿਆ। (24.1.2009)।<br />ਮੈਂ ਇਹ ਲੇਖ ਢਹਿੰਦੀ ਕਲਾ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਦਾ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਲੇਖ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਪੰਥ ਦੋਖੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਪੰਥ ਦੇ ਨਿਰਾਲਾਪਣ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਵੰਗਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਜਦ ਤਕ ਦੁਨੀਆਂ ਕਾਇਮ ਹੈ, ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਇਹ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਸ ਧਰਮ ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਇਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਪਗੜੀਧਾਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਮੋ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗਾ। </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1501408118179788632-7640040880352692624?l=sukhsidhu.blogspot.com' alt='' /></div>sukhhttp://www.blogger.com/profile/09556095054654332944noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1501408118179788632.post-57715995254124595032009-02-11T05:24:00.000-08:002009-02-11T05:25:54.340-08:00<span style="font-family:size=1;color:#ff0000;"><span style="font-family:size=3;color:blue;">ਸੁਖਨੈਬ ਸਿੰਘ ਸਿੱਧੂ<br /></span></span><span style="font-family:size=1;color:#ff0000;"><span style="font-family:size=3;"> <span style="color: rgb(255, 102, 102);">ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮੰਡੀ ਵਿਚ ਤੇਲ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤਾਂ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਗਿਰਾਵਟ ਆਉਣ ਨਾਲ ਕੇਂਦਰ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਡ�